De verhalen van Vancouver deel 4

Mark Tuitert wint goud op de 1500m in Vancouver 

Zit je rustig op het vliegveld om je partner weg te brengen, gaat Mark Tuitert helemaal los in de Oval. Wat een gekkenhuis zeg. zo onverwacht en zo verdiend. Mark Tuitert wint goud op de 1500m Daarmee verslaat hij de grote favoriet Shauni Davis. Hiermee maakt hij zich onsterfelijk. Ik schrijf dit vanuit het HHH en hoor net dat we zo (om 21:00 uur) gaan huldigen. Vooraf had ik een rustige avond in gedachten op de bank met een BBQ pizza van de naastgelegen Pizzahut. Nu wordt het een broodje kroket en zeer waarschijnlijk een biertje.

Wat een avond en wat een prestatie, ik kan er niet over uit. Gisteren nog sprak ik uitgebreid met Mark over zijn eventuele carriere na het schaatsen. Hij is voorzitter geweest van de atleten commissie van de KNSB, en laat zich goed informeren over de stand van zaken bij mijn werk, het IOC. Ik bied hem nog aan om een keer met een van de leden te spreken, want ik denk dat hij een goede kandidaat is om later bij de IOC atletencommissie te horen. Wel nu, met een gouden medaille is hij dat nog meer, Zie hier ons nieuwe aanstaande IOC lid: Mark Tuitert. Nu loop ik iets te hard van stapel, maar de potentie is er zeker!

En vandaag nog met Jac Orie gesproken. Nee, niet over schaatsen, maar over een muts. Die gaat er komen, ook al voor de race, maar nu zeker. Hij is de architect van alle drie de medailles en mag daar heel erg trots op zijn.

Mark Tuitert Goud

Fantastische huldiging in HHH voor Mark Tuitert

Mark Tuitert is op een overweldigende manier onthaald in het HHH. Boordevol Nederlanders die hem eerden met veel gejuich en applaus. hij was diep geraakt door alle belangstelling en leek het nog niet helemaal te beseffen. Uit handen van prins Willem Alexander kreeg hij nog een extra trofee voor zijn magistrale winst op de 1500m. Je kan een filmpje vinden van de huldiging op de video pagina.

Foto links: Sander Stoepker - Foto rechts: Ron Speksnijder

Zeer onverwacht: Ireen Wust wint goud op de 1500m bij de dames

Wie had dit kunnen voorspellen, ik zeker niet. Ireen Wust wint goud in Vancouver op de 1500m voor dames. Wat een enorme prestatie. Is dit dezelfde Ireen die zich met de hakken over sloot wist te kwalificeren voor Vancouver in december? En ook in de eerdere races in Vancouver wist zij (mij) niet te imponeren. Met haar zevende plek op de 3000m verloor ze haar Olympische titel op deze afstand.En een achtste plek op de 1000m deed mogelijk extra pijn omdat Annette en Laurine brons en zilver wisten te behalen.

Tel daarbij mijn eigen waarnemingen op die ik heb opgedaan in het Olympisch dorp. Deze waren helaas niet van een potentiele winnaar en heel erg gelaten en intravert. Vergelijk dat met de bijna arrogante houding van Sven Kramer en dan is het verschil wel erg groot. Nu kan ik niet anders constateren dat ik ongelijk had en dat mijn gebrek aan vertrouwen geheel onjuist was. "Alle complimenten aan Ireen zijn op haar plaats; Super gedaan en excuses van mijn zijde".

 Ireen Wust Ireen Wust

Foto links: NOC*NSF (via Flickr) - Foto rechts: Sander Stoepker

Shauni Davis, wat een apart kereltje

Ik heb de race gekeken op mijn werk in het Olympische dorp. Daar, in ons paviljoen, staan 4 grote plasma tv's waarop we alle wedstrijden live kunnen zien. Zo keek ik samen met een paar Noorse schaatsers naar de races. Ondertussen wel vragend aan iedereen die langs kwam, of ze al gestemd hadden voor de atleten commissie. Shauni Davis zat aan de andere kant van het paviljoen ook te kijken. Hij was "not interested in voting", ondanks dat een landgenote meedoet aan de verkiezingen. Maar dat kan, dus  respect.

Alleen de toon en de manier waarop hij dingen zegt en doet zijn geen gouden medaille winnaar waardig. Laat zijn etensresten op de grond staan en zet zijn zelfgepakte stoel niet eens terug. En niemand die er wat van zegt. Een heel groot kind is het. En dan loopt er altijd een pr begeleider naast die wel een soort voogd lijkt. Hij negeert hem volkomen en dat lijkt mij een ondankbare taak. Way to go Shauni. Geef mij Chad Hedrick dan; een mooi mens en een zeer waardig kampioen.

Shauni Davis - aanvulling

Een dag later loop ik met huisgenoot Leo door Vancouver in het heerlijke voorjaarszonnetje. Opeens hoor ik een enorm gekrijs. In eerste instantie geef ik er geen aandacht aan totdat Leo zich omdraait en wegschiet. Het blijkt Shauni te zijn, die ook geniet van de zon in de stad. Gelukkig heeft Leo zijn kleine camera bij zich en schiet wat plaatjes en praat wat met hem. Als ik mijzelf voorstel aan hem, herkent hij mij direct van de dag ervoor. "You were the loud dutchman of yesterday". Dat klopt! Nu wil hij meteen met mij op de foto en zie ik toch een iets andere Shauni. Maar het blijft een groot kind...

Shauni Davis Shauni Davis 

DRAMACOUVER

De 10.000m is het domein van Sven Kramer. Hij regeert op deze afstand met harde hand. Het lag voor de hand dat 'wij" hier een gouden medaille zouden gaan winnen. Helaas loopt het in de sport, en zeker op de Olympische Spelen vaak anders. Door een foute wissel van Sven komt hij in de verkeerde baan en wordt na afloop van de race gediskwalificeerd. Het ijsstadion siddert van verdriet, woede en schaamte. Ik zit, dankzij vriend Ratsel, in de Olympic Oval op ongeveer 2 meter afstand van vader Kramer, vriendin Naomi en Rintje Ritsma. Direct om mij heen zitten de leden van "Kleintje pils en rechts achter mij zit Humberto Tan. Oftewel op een nummero uno plek!

De foto's die ik heb kunnen maken van dit drama vertellen het hele verhaal. Coach Gerard Kemkers gaat zeker niet vrijuit, en hij zat er verslagen bij. Sven reed keihard het stadion uit op zijn racefiets, weg van alle ellende. Bob de Jong is letterlijk de lachende derde. Eens kijken wat dat gaat worden vanavond met de huldiging in het HHH. Dat kan geen feest worden, dat is zeer ongepast. Na afloop van de 'dramacouver' race wilde zelfs "Kleintje pils" niet meer spelen. Terneergeslagen verlaten zij voor de laatste keer de Richmond Olympic Oval. Alle foto's van dramacouver kan je hier vinden

 DRAMACOUVER DRAMACOUVER

DRAMACOUVER DRAMACOUVER

DRAMACOUVER DRAMACOUVER

Olympische moeheid

Na ongeveer 3 weken in Canada en werken op de olympische spelen sluipt er een soort van moeiheid in je. Natuurlijk is er de fysieke vermoeidheid die zijn oorsprong kent door de lange dagen en de korte nachten. Dat wordt nog verder versterkt als er een huldiging is in het HHH of als er een leuke artiest optreedt. Je wilt namelijk niets missen. En dan heb ik Het nog niet eens gehad over de invloed van alcohol op dit alles. Bij mij valt dit laatste redelijk mee deze spelen. Door mijn gebroken ribben in januari heb ik lange tijd geen drank meer gehad en zijn een paar glazen genoeg om haar effect te bereiken. Tegelijk een financiŽle meevaller, dat wel.

Maar ik dwaal af; ik doel met de Olympische moeheid eigenlijk op de kleine (en grotere) irritaties die je elke dag moet ondergaan bij een dergelijk evenement. Voorbeelden hiervan zijn het altijd moeten wachten, en in rijen. Of dat nu op het station is voor de metro, bij de bank om te pinnen, of om de Olympic store binnen te kunnen komen, of bij de security van het dorp of bij een wedstrijd. Je moet altijd wachten, wachten en wachten. De schijnvriendelijkheid die je dan ontvangt van de verschillende mensen werkt bij mij als een rode lap op een Stier.   "Werk gewoon sneller en hou je kop" komt regelmatig in mij op.

Gisteren bereikte deze moeheid een,waarschijnlijk, tussentijdse climax. Na het bezoeken van de mannen hockey wedstrijd (Noorwegen - Slowakije) wilde ik zo snel mogelijk  naar huis. Ik was iets eerder weggegaan om drukte te voorkomen. Buiten moest ik nog door 1 hek maar werd tegengehouden door een dame (vrijwilliger) dir mij ging vertellen dat ik helemaal terug moest (3 trappen op over een brug) om weg te kunnen gaan. Ik probeerde nog vriendelijk uit te leggen dat ik pijn in mijn been had. Het mocht niet baten en zij kwam tegen mij aanstaand, nogmaals haar standpunt nadrukkelijk te vertellen. Ondertussen vroeg ze ook nog wie ik was, alsof dat uitmaakt.  Ik nam wat afstand en weer kwam ze tegen mij aanstaan. Ik vroeg haar of ze niet tegen mij aan wilde gaan staan en mij niet wilde aanraken. Helaas bereikte haar dat niet, want ze viel in herhaling.  Het heeft er zeker mee te maken dat ze klein van stuk en erg zwaarlijvig was. Ik werd bozer en bozer. Toen ik vroeg om haar supervisor, ging ze weer tegen mij aanstaan! dat was voor mij de limit!! Na een zeer dreigende waarschuwing dat ik fysiek geweld zou gaan gebruiken (alsof ik dat mijn mijn zere ribben en been zou kunnen). Dat hielp. Gelukkig was de supervisor wel behulpzaam en ik kon gewoon door het hek lopen.

Dat soort exessieve dingen maak je dus ook mee. Maar ook meer normale zaken als men bij de security, na drie weken, wordt gevraagd of je niets in je zakken hebt. Dat soort kleine irritaties die dan soms heel erg groot kunnen worden. Maar het is leuk hoor...

De reden waarom we hier zijn

Vanmiddag was de persconferentie waar het IOC (mijn werkgever) de resultaten van de verkiezing van de atleten commissie bekend heeft gemaakt. Alle atleten die zich hebben gecrediteerd voor de Olympische winterspelen konden de afgelopen 19 dagen stemmen op 2 van de negen kandidaten. Uiteindelijk zijn twee atleten voor een periode van 8 jaar gekozen tot IOC lid. Dat zijn de Amerikaanse Angela Marie Ruggiero en de Britse Adam Pengilly geworden. Bij de persconferentie was Angela niet aanwezig i.v.m. trainingsverplichtingen. Zij is ijshockeyester en is nog volop in de race voor een medaille. Voor de statistieken kan ik nog melden dat er in totaal 1965 atleten hebben gestemd. Dat is 75,3 % opkomst; helaas geen record. Dat komt door de ijshockeyers die "dat stemmen" maar niets vinden. Wil je het hele persbericht lezen dan vind je hier de pdf ervan.

En hier heb ik dus de afgelopen tijd mij grotendeels mee bezig gehouden. Ik heb 18 shifts gedraaid en ben 1 dag vrij geweest. Door wat flexibel te ruilen met diensten kon ik ook best veel leuke dingen erbij doen en kon ik wat stukje tekst schrijven op dit blog. Dat is nu klaar en heb ik wat meer tijd voor andere dingen. Alhoewel? Morgen een lunch met de IOC collega's, daarna heb ik voor Dick een rondleiding geregeld in het Olympische dorp en dan door naar het Sochi house waar we ook een pas voor hebben. Goed voor de contacten.

Vrijdag en zaterdag hoop ik dat men mij in de Oval kan gebruiken voor wat nuttigs, of anders kijken naar de teampersuit en dan eventueel zaterdagavond terug naar huis. Mocht dat niet lukken, dan zondag de sluitingsceremonie waar we kaarten voor krijgen en dan maandag terug naar Nederland. Het lijkt wel vakantie. O ja, ik moet ook nog wat spullen kopen voor een paar mensen. Wanneer moet ik dat dan doen? En hoe neem ik dat mee? Pffff hoe bedoel je Olympische moeheid

Lente in Vancouver

Olympische Winterspelen in Vancouver. Zo is het en zou het ook moeten zijn. Na ongeveer 3 weken hier te zijn heb ik  de olympische spelen mee mogen maken, alleen geen winter. Die gaat voorbij aan Vancouver. We hebben geen enkel vlokje sneeuw mogen zien of voelen. En dat voelt op de een of andere manier toch niet goed. Wel hebben we regen (heel veel) en klein weekje heerlijke zon gehad. Maar geen sneeuw. Ok, ik had de bergen in kunnen gaan, of  naar Whistler kunnen gaan en dat heb ik niet gedaan. Maar toch. In 2006 heeft het toch ook 1 dag in Turijn gesneeuwd, dat moet hier toch ook kunnen? Gewoon voor de sfeer? Het gaat niet gebeuren, de verwachtingen geven weer regen aan voor de komende dagen. Dan maar op naar de lente? Getuige de foto's zou het zomaar kunnen. Hoe bedoel je Winterspelen?

Lente in Vancouver

Sven vs Gerard

Wij zien hier geen Nederlandse tv uitzendingen in Vancouver. Dat heeft te maken met de rechten die de NOS alleen voor Nederland heeft. Dus ook niet via internet. Alles is geblokkeerd en zien alleen de Canadese tv.  Daarop zag ik een kort interview met Sven Kramer die vertelde dat hij gewoon met Gerard blijft doorgaan in de toekomst. Op zich al een opmerkelijke boodschap, zeker op dit moment. Volgens mij zijn ze beiden in dienst van TVM en gaat hij daar niet direct over. Maar ik bedoel de manier waarop hij dit allemaal vertelde. Dat was helemaal niet de Sven die ik de afgelopen weken heb gezien. Dat was een heel ander persoon. Hij was erg introvert, stil en als hij iets zei, kwam het er erg arrogant uit. Iets klopt er hier niet is de gedachte die ik hier aan over heb gehouden.  Het is te strak, te goed geregisseerd en georganiseerd. Ik denk dat Gerard na de Olympische Spelen het veld moet gaan ruimen. Waarschijnlijk onder de noemer "verschil van inzicht", of "de magie was over". We zullen het zien.

100ste Gouden medaille voor Nederland door Nicolien Sauerbreij met snowboard

Nicolien Sauerbreij is er uiteindelijk, na 3 Olympische Spelen, in geslaagd om een medaille te winnen. En niet de minste; een gouden medaille met snowboard. Zij heeft vele jaren lang keiharde gewerkt met dit als uiteindelijk resultaat. Een beetje vergelijkbaar met de situatie met Mark Tuitert, die al lang succesvol was, maar nog nooit een medaille had gewonnen. Dus nu eindelijk. Nicolien heeft in elke race laten zien dat ze de terechte uiteindelijke winnares is op dit onderdeel.

Deze medaille is om meerdere reden bijzonder, want het is ten eerste de 100ste gouden medaille voor Nederland. En ook de eerste medaille die niet met schaatsen (lange baan of kunst) is gewonnen. Uniek in Nederland en dat alles maakt het extra mooi. Sven Kramer had zijn zinnen gezet op deze plak, en dat gaat dus niet door. De huldiging van Nicolien in het HHH is er een om niet snel te vergeten. Natuurlijk, we hebben er al meer gehad, maar deze is wel de 100ste medaille en is extra speciaal. Voor mij komt dit pas aan het einde van de huldiging, als het publiek spontaan het Wilhelmus begint te zingen. Kippenvel en met natte ogen maak ik de laatste foto's. Dit is haar zo gegund moet zo goed voelen. Helemaal top!!

Huldiging Nicolien Sauerbreij Huldiging Nicolien Sauerbreij Huldiging Nicolien Sauerbreij

Huldiging Nicolien Sauerbreij Huldiging Nicolien Sauerbreij


Het Nederlandse team is uitgeschakeld voor een gouden medaille op de teamachtervolging.

Het gezicht van Sven Kramer zei meer dan genoeg. De blik van teleurstelling werd nog overheerst door een van pure woede na het verliezen van de halve finale op de teamachtervolging vanmiddag in de Richmond. Dus weer geen goud voor Sven in Vancouver. Dat maakt het extra zuur voor deze grote sportman. Zondag kunnen de Nederlanders als hoogste een bronzen plak binnenhalen. En dat is toch een teleurstelling. Dat maakt dat Mark Tuitert voor mij de Nederlandse winter koning van Vancouver gaat worden met Nicolien aan zijn zijde als koningin...