De verhalen van Vancouver deel 3


De openingsceremonie van de Olympische Spelen van Vancouver 2010

De Spelen kunnen gaan beginnen. Na een weinig sprankelende show met veel verschillende lokale groeperingen uit geheel Canada kunnen de Spelen gaan beginnen. De ceremonie van Beijing blijft ver voor op die van Vancouver; echter deze zal wel langere tijd ongeevenaard blijven, denk ik.

Veel folkore en soms wat langdradig door de lange overgangen en een verhaal dat lang niet iedereen zal begrijpen. Ik zie het voor de tweede keer en snap nog steeds niet alles. Dat kan ook aan mij liggen. Nog een puntje van kritiek is de gebrekkige choreografie. Dat was al zo in de rehearsal, maar vandaag nog steeds. De rode skaters zagen er niet uit, om wat te noemen. Dat maakt men dan vast en zeker goed in de sluitings ceremonie.

En nog even over de vlam. Wat een blamage voor de Olympische gedachte. Heel erg slecht dat een van de pilaren niet werkte. En dat Wayne Gretzky door de stad werd gereden zonder bescherming. Ongehoord en zeer amateuristisch!

Maar ook hoogtepunten met een hoge emotionele waarde (voor mij) De binnenkomst van het Olympisch team van Georgie waarbij iedereen ging staan was kippevel en heel eerbiedwaardig. Het nummer van Joni Mitchell (met de de graanvelden) zat vol emotie en tot slot de definitie van Canada, beschreven door de grote baardige dichter was goed! Het deed mij direct denken aan het Nationale Nederlanden gevoel.

We kunnen gaan beginnen! Op naar de 79e Nederlandse wintermedaille!

Arnold Schwarzenegger in het Olympisch dorp

Vandaag zou de heer J.P. Balkenende een bezoek brengen aan het Olympisch dorp. Wie weet zou ik hem even kunnen ontmoeten en een kort gesprekje aan gaan. Zie ik ineens Arnold Schwarzenegger het atleten restaurant inlopen. Was dit soms onze JP die zich had verkleed?  Neen, hij is het echt. Zodra hij binnen kwam stroomden de atleten als een stuk ijzer op een magneet op hem af. Allemaal op de foto met Arnold, thans gouverneur van Californie.

Arnold Schwarzenegger Arnold Schwarzenegger Arnold Schwarzenegger

Zo ook de aanwezige Nederlanders. Dan bedoel ik de atleten dus. Gerard van der Velde en Ronald Mulder heb ik bewijs van gevonden, maar ook anderen. En wat doe je dan als de Terminator op je af komt, dan nodig je hem natuurlijk uit in ons paviljoen. En mag ondergetekende ook op de foto. Wel exclusief natuurlijk. Hij is overigens een stuk kleiner dan in de film. Hopelijk komt hij nog een keer terug. "I'll be back"! 

- Update: Chad Hedrick vs Baconcutter vs Dick. Legendarische woorden

Ik een van de vorige delen heeft u de ontmoetingen kunnen lezen van de Baconcutter met Chad Hedrick. Vandaag, na afloop van de 5000m waar Chad als 11e eindigde, sprak hij de legendarische woorden tegen Dick. "Best Regards for the Baconcutter". Hij heeft dus de hele race aan mij gedacht. Als dat geen strategische meersterzet is, dan weet ik het ook niet meer. Is dat mijn bijdrage aan de gouden prestatie van Sven Kramer? Alsjeblieft Sven!

Ik ga de volgende keer met hem op de foto, als bewijs!

Sven Kramer wint goud en wordt gehuldigd in het Holland Heineken House

Ik heb mij recentelijk wat negatief uitgelaten over Sven Kramer. Met name zijn houding begon mij aardig tegen te staan. Zo jong en dan al zo arrogant, daarmee maak je geen vrienden. Niet bij mij, maar ook niet bij de Nederlandse pers. Vandaag heeft hij echter het gelijk aan zijn zijde gekregen, Sven wint goud op de 5000m in Vancouver. Op een overweldige manier en daarvoor verdient hij alle respect en complimenten. Ik hoop dat er nu een zware last van zijn schouders is afgevallen en dat hij zich op normale wijze kan voorbereiden op de 10.000m. Van harte gefeliciteerd Sven! Je hebt het 100% verdiend.

Bij een medaille (die hij nog niet heeft mogen ontvangen, die krijgt hij pas zondag avond) hoort een huldiging in het HHH. Daar wachtten al sinds vanmiddag ruim 2500 mensen om een glimp op te vangen van Sven Kramer. Om negen uur is het eindelijk zo ver en mag Humberto Tan de eer hebben om de eerste medaille winnaar aan te kondigen. Een daverende huldiging is het gevolg. Daarna is het Erica Terpstra die Sven een trophee geeft als aandenken aan zijn prestatie. Tot slot komt er achter uit het publiek een gouden medaille naar hem toe die hij gretig in ontvangst neemt. Op naar de volgende (gouden?) plak. Chapeau Sven!

HHH Vancouver 13022010 HHH Vancouver 13022010

HHH Vancouver 13022010 HHH Vancouver 13022010

HHH Vancouver 13022010 HHH Vancouver 13022010

Overigens is de lokale pers lyrisch over onze Sven en Nederland. De Vancouver Sun schrijft er over. (in het Engels)

 Het dak er af op de eerste avond in het HHH en concert Marco Bosato

Helaas moest ik werken in het dorp vandaag en kon dus niet getuige zijn van de verrichtingen van Sven Kramer. Toch was het erg gezellig in 'mijjn' paviljoen. Vanaf het begin van de 5000m was het een komen en gaan van de andere Nederlandse sporters die allen de races wilden volgen. En daarvoor hebben wij 3 grote 42 inch plasma schermen staan. En ik heb de afstandsbedienning tot mijn beschikking. Met krukjes en eventueel ook nog Nederlandse dropjes voor de liefhebbers. We doen er alles aan om een steentje bij te dragen aan de topprestaties van onze landgenoten.

Na het werk (om 15:00 uur) snel naar het HHH toe om te kijken hoe de sfeer daar is. En die is goed!. Marco Borsato is met de soundcheck bezig en dat lijkt al wel een mini concert. De (stukjes) van de songs die hij zingt worden volop meegezongen en doen bijna niet onder voor het avondprogramma. Hij excuseert zich voor de kwaliteit, maar dat hoeft niet hoor, Marco.

Buiten al lange rijen en ik lees een twitterbericht dat er al geen niet-nederlanders meer worden toegelaten. Het zit al vol. In de grote zaal kunnen er nog wel een paar bij, zo zie ik. En dus ook tijd voor een biertje. Het is dan pas 4 uur. En ik moet mijn fotospullen nog halen. Normaal drink ik bijna geen alcohol, dus na een paar biertjes voel ik het al goed. Snel eten en de spulen halen en dan op naar de huldiging. Aansluitend ene daverend concert van Marco Borsato. Volop sfeer en de hele zaal gaat plat. Inclusief de vele Canadezen die hun ogen werkelijk uit kijken. Wat gebeurt hier zie je ze denken. Heerlijk om Nederlander in Vancouver te mogen zijn. Dat gaat door tot in de kleine uurtjes die worden afgesloten met de Corona's. Een hele goede 1e Olympische dag in Vancouver. Goud, een vol HHH en een top sfeer.

Ik ga nu even slapen, hier is het ondertussen 2:15 uur in de nacht en in Nederland is men weer wakker geworden met een extra laagje verse sneeuw. Weltrusten! Happy Valentine!

3000m Dames (en Valentijnsdag)

Vandaag geen hele bijzondere dingen in Vancouver. Ja, er is de 3000 meter voor de dames, maar daar hoeven we geen wonderen te verwachten. En zo gebeurt het ook. Ireen Wust verliest haar Olympische titel op deze afstand. Het verschil met Turijn is groot. Daar groots en krachtig, nu gedee en gelaten. Zo zie ik ook later op de dag als ik haar tegen kom met Renate Groenewold. ik zie haar hier geen medaille winnen. Het lijkt wel of meedoen belangrijker is geworden dan winnen. Datzelfde geldt voor Renate Groenewold. De tijd zal het leren.

Dan liever Diane Valkenburg; sprankelend, groeiend en vol vuur!. Een genot om haar te zien rijden en leuk voor haar dat ze hier zo goed rijdt. Een bekroning en een belofte voor de toekomst. Een mindere laatste ronde komt ze nog tekort met de toppers. Ik heb persoonlijk een band met Maren Haugli, de Noorse dame. In het dorp heb ik een paar leuke gesprekken met haar gehad en zij intrigeerde mij met haar standpunten over sport. Zij zou in de toekomst een goede vertegenwoordigster zijn voor de Atleten Commissie. En dat heb ik haar ook duidelijk gemaakt, dat ze daar wellicht iets mee kunnen gaan doen. Een mooi mens en een prachtige atleet. Zij eindigt als 8ste.

Maren Haugli Vancouver 2010

Rondje stad, kaartjes kopen en weer naar de kliniek toe

 's Ochtends eerst even downtown een rondje gedaan. Het is hier weer eens lekker weer. Een stralend zonnetje en dus lekker warm. Genieten dus. Waar we niet van genieten is dat heel veel andere mensen hetzelfde aan het doen zijn. Heel de stad is aan de wandel, wat tot gevolg heeft dat je over de hoofden kan lopen. Bij de vlam staan naar schatting 30.000 man. Dus wegwezen hier. Op naar onze favoriete pub om te lunchen en naar het schaatsen te gaan kijken. Dan aan het werk. Van 3 uur 's middags tot 9 uur 's avonds is er geen ruk te doen. Ik mag geen aantallen noemen, dus kan ik alleen maar zeggen dat ze op een hand te tellen zijn. Iedereen heeft andere bezigheden. Dat geeft mij wel de ruimte voor andere zaken.

In het dorp is ook een ticketoffice voor kaarten. In Beijing mochten daar alleen de atleten kopen; hier doet men niet moeilijk. Slechts weinigen weten dit en zo kan ik daar nog een paar leuke kaarten aanschaffen. Zo gaan we morgen naar ijshockey en ik ga volgende week nog naar bobslee in Whistler. Kan ik onze jongens een medaille zien halen.

Ik heb nog last van, waarschijnlijk, wat neven effecten van mijn gebroken ribben. Omdat ik ruim drie weken plat heb gelegen, is mijn conditie erg achteruit gegaan. Hier in Vancouver ben ik 'vol aan de bak' gegaan. Eerst spierpijn van het vele lopen, nu een ontstoken knie. Ik dacht dat het wel over zou gaan, echter niets is minder waar. Als werknemer heb je recht op gratis medische hulp dus op naar de kliniek. Ze zijn blij dat er iemand komt en je wordt super geholpen. Ik krijg een hele aardige arts en hij geeft mij wat ontstekings remmers en pijnstillers. Exact dezelfde die ik ook had voor mijn ribben. En nog een tas met icepacks, en bandages. Daar gaan we weer.

 De Olympische Condooms - het bewijs!

Per toeval zie ik ze eindelijk liggen; de olympische condooms. De vaste volgers van dit blog weten dat dit een terugkerend verhaal is, wat is begonnen in Turijn. Een eeuwige zoektocht naar veilig plezier voor de atleten. En nu liggen ze zomaar in het open, bij de ingang van de kliniek en de gym. Daar op een hoekje van een tafel, zo open en bloot liggen ze klaar, in setjes van twee. Dat vraagt om een nader onderzoek en ik neem er twee mee. Puur en alleen om nader te bestuderen.

 

Een eerste inspectie brengt aan het licht dat ze in India zijn gemaakt. Dat geeft mij weing vertrouwen, en is dus een slecht begin. Ik twijfel over de praktijk test. Stel dat....?? Over negen maanden weten we of er een Olympische geboortegolf is.

Japadog

In Vancouver is het nu elke dag een drukte van jewelste. De stad leeft en bruist aan alle kanten. Net als in vele andere Noord Amerikaanse steden staan er hotdogstands op de trottoirs downtown. Voor iedereen die niet weet wat een hotdog is; een zacht broodje met een worst(je) ertussen en dan verschillende andere ingrediŽnten en sausen. Een beetje te vergelijken met onze broodjes knakworst.

In Vancouver is er een enorme hype ontstaan op de zogenaamde Jappadog. Bij deze hotdog stands staan lange rijen mensen te wachten voor deze hotdog. Ik vraag mij af waarom deze hotdog zo speciaal en dus lekker is. Als ik het aan de eters vraag, zegt men allen dat ze heel erg lekkker zijn, tuurlijk. Niemand zegt mij waarom hij zo lekker is. Het enige advies dat ik krijg is dat ik er zelf maar een moet gaan proberen, en dan word ik ook verslaafd. Toch waag ik mij er nog niet aan, de rijen zijn te lang voor een, mijns inziens, heel gewone hotdog die erg goed gehyped is. Later wellicht? Kijk anders eens op Japadog.com

 japadog

Peter R. de Vries

De olympische spelen trekken allerlei celebs uit de hele wereld aan. Eerder heb ik jullie al kennis laten maken met de heren Rogge en Schwarzenegger die mij tegen het lijf liepen. Al lopende door de stad richting Stanley park kwam ik nog wat tegen getuige onderstaande foto's.

Dit moet de plek zijn waar onze nationale crime fighter Peter R. de Vries gedurende de Olympische Spelen zijn hoofdkwartier heeft. Helaas heb ik geen foto samen met hem, maar getuige zijn vervoermiddel, moet hij er wel zijn. "Vancouver is nu weer een stuk veiliger", dankzij Peter.

De schoonste spelen ooit

Hier in vancouver doet men er heel veel, zo niet alles aan om ervoor te zorgen dat dit "de schoonste spelen" ooit gaan worden. Hier in het atleten restaurant staan vrijwilligers bij de afvalbakken klaar om iedereen te helpen bij het scheiden van alle afval. Er zijn drie categorieŽn waarop men scheidt.

1. Alles wat composteerbaar is. De borden, bekers en het bestek zijn allen gemaakt van composteerbaar materiaal en wordt weer mest in de toekomst. In het Olympisch dorp in Whistler kan je de composthoop "live" bewonderen. Leuke excursie.

2. Plastics. De zakjes van het bestek zijn van plastic en sommige bekers. Overigens doet McDonalds hier niet aan mee. Zij hebben de standaard verpakkingen nog steeds.

3. Restafval. Dat moge duidelijk zijn; alles wat niet onder 1 of 2 valt.

Dus al met al heel veel inspanningen. Maar dat is nog niet alles; de plastic drankflessen zijn voor 30% gemaakt van herbruikbaar plantaardig materiaal. Dat is de bijdrage van Coca Cola voor de Spelen. Allemaal leuk en aardig dit milieuvriendelijke gedoe, maar dit is nog niet doorgedrongen tot alle medewerkers hier. De politieagenten die 'ons' dorp bewaken zitten 24/7 lekker in hun auto met een draaiende motor. Dat maakt het dan weer in balans. Dat heeft toch milieu neutraal? Het zal allemaal wel.

Zilver en brons voor de Nederlandse dames

De tweede en derde medaile voor Nederland zijn binnen. Annette Gerritsen en Laurine van Riesen hebben respectievelijk zilver en brons gewonnen op de 1000 meter. Helaas was Christine Nesbitt 2 honderste van een seconde sneller en kaapte het goud voor onze neus weg. Eerst de huldiging in het BC place waar zij hun medailles kregen en toen direct door naar het HHH voor de echte huldiging. Het dak ging er weer helemaal af en de dames genoten met volle teugen. En de coaches ook.