De verhalen van Vancouver deel 2


Eindelijk in Vancouver...

Na een comfortabele en vriendelijke vlucht met de collega's van de KLM kom ik aan het vliegveld in Vancouver. Hier is al goed te merken (en te zien) dat de Olympische Spelen er aan komen. Omdat ik een ontheffingsbrief van Vanoc heb, mag ik via de speciale Olympische "lane" door de immigratie. Dat scheelt tijd en even later loop ik de aankomst hal in Het eerste wat ik zie is een blauwe jas met daarin "Ratsel" Dick. Het is een emotioneel momentje, (shit nu al) want hij ia al ruim 2 weken hier. Door de gebroken ribben lukte mij dat niet.

Hij heeft een mooie auto geristeld en voor ik het weet zijn we in het hotel en rijden we al weer weg voor een korte kennismaking met de stad. Eerst naar de Oval toe. Mooi verlicht, echter de beveiliginghekken nemen veel van de schoonheid weg. Dan een beetje cruisen door Richmond, en ook langs het HHH. Daar is men volop aan het werk. Daarna gaan we met een paar vrienden van Dick eten in de stad, ondanks de vermoeidheid van de lange dag (slapen ging niet in het vliegtuig; had nog te veel pijn).

Downtown Vancouver is het prima vertoeven en het eten is erg goed binnen te houden. Alleen mijn voornemen om hier wat kilo's kwijt te raken zie ik nu al vervliegen. Ik noem dan de buitenproporionele hoeveelheden eten en ook mijn eerste biertje na 4 weken. Dat smaakt goed.

Uniform ophalen

Dick moet de volgende dag werken, en ik mag de auto meenemen om mijn uniform op te halen. Ver, ver weg. zo blijkt, want ik doe er bijna een uur over om er te komen. Zonder navigatiesysteem of kaart....en niet fout gereden. De aankomst is herkenbaar met Turijn. Een leegstaand pand heeft men ingericht volgens een bepaald stramien en je hoeft alleen maar de gekleurde lijntjes op de grond te volgen. Van identificatie naar, foto, naar accreditatie, naar speciale shop waar je nog wat unieke extra spullen kunt kopen. Kon een uniek shirt en rugtas niet laten liggen. Dan naar de uniform afdeling. Alle stukken passen en dat legt men vast. Ik heb maar een broekmaatje L hier. Hmmm in Beijing was dat XXXL en die paste zelfs niet. Streelt mijn ego een beetje. Vervolgens met de lijst naar de uitgifte en tot slot naar de eindcontrole toe. Dat is in een alinea ruim 3 kwartier. Bij de uitgang kan je nog een kortingsbon krijgen voor de Hudson Bay Co. Voor $85,= krijg je een bon van $100,=. Laat maar, dat kan later ook nog.

Naar het Olympische dorp toe 

Op naar het werk. Met de skytrain ben je in 25 minuten bij het Olympische dorp. Dan valt het tegen dat mijn ingang precies aan de andere kant zit. en dat kost dan relatief veel tijd. Ach, het blijven de spelen en die hebben hun eigen regels en wetjes. De eerste 'mag & bag" (de toegangscontrole) is nog wat onwennig. Voor de mensen die er werken overigens. Nog wat onwennig en wat gestresst. Ook dat is herkenbaar vanuit het verleden. De komende dagen zal dat veranderen meer normale proporties. Nu moest ik bijvoorbeeld uit leggen wat de Coca Cola sleutelhanger was, waar je gratis drank mee uit de automaten kan halen. Ach....

Dan door naar de check-in voor de registratie. Heel belangrijk tijdens de spelen. Daar krijg je je etensbonnen en werkstempels. Het eerste moge duidelijk zijn, het tweede gaat zorgen voor allemaal presentjes als dank voor je werk. Ik ga dus blij worden van een pin, een sleutelhanger, een onderzetter, een paar handdoeken, nog wat en aan het einde een Swatch horloge. Die laatste is het leukste, want dat is een speciale versie die voor de vrijwilligers is ontworpen.

Ik heb nog wat tijd over, en dus doe ik een rondje door het dorp. De lokatie is super mooi, er staan verschillende appartement blokken waar de atleten voor 3 weken gehuisvest gaan worden. Luze, ruim maar ook een doolhof van nisjes, hoekjes en je zoekt je gek naar de ingangen. Onder alle flats zijn parkeergarages gemaakt. Dit voor de toekomstige bewoners. Je kan de appartmenten namelijk kopen. Vanaf $ 450.000 tot $ 6 miljoen dollar voor een penthouse. Ik ben al even in het Nederlandse blok geweest, en zij zitten op een 11e etage in een penthouse..... Kostbaar plekje dus. De project ontwikkelaar had vooraf aangegeven dat er huizen voor alle sociale klassen gebouwd zouden gaan worden. Ahum, dat is niet helemaal gelukt. In ieder geval wel een lokale rel in Vancouver.

Het Olympische restaurant

Atleten (en ik) moeten goed eten. Toeval is dat mijn werkplek IN het atleten restaurant zit. Daarmee heb ik helaas niet het recht om daar ook te mogen eten. Behalve nu. Wij zijn de test personen om te controleren of alles klaar is voor de opening van het dorp zodat als de atleten deze dagen gaan aankomen, alles tiptop is. Het eten is erg lekker en goed. Verse groenten, mooie steaks en allerlei soorten pasta. En voor de topsporters waar het aan niets mag ontbreken, is er ook een heel mooie McDonalds gemaakt in het restaurant. Ik zal de komende tijd in de gaten houden welke Nederlandse atleten het beste presteren op dit voedsel...

McDonalds OVL Vancouver Food in the Village

Het nadeel van het zijn van testpersoon is dat ik te veel eet. Dat gaat niet goed komen deze weken. Vanavond maar proberen wat minder te eten. Pizza dus! We hebben vanavond een pizza gehaald bij de Pizzahut die aan het einde van de straat is gevestigd. Ongeveer 250 meter lopen vanuit ons huis. Ik ben de enige klant, zo constateer ik. Of toch niet, want aan de lopende band lopen er 'delivery boys' af en aan. Nu ik wat beter kijk, valt mij op dat er eigenlijk helemaal geen faciliteiten zijn om af te halen. Met het excuus dat ik nu een bestellijst heb loop ik terug. Weer wat geleerd...

De therorie van de laagjes

Kleding is erg belangrijk, zo ook tijdens de olympische spelen. Het atleten uniform is geheel afgestemd op de wensen van de atleten. Comfortabel, praktisch en vooral ook warm! Wel zo prettig bij winterspelen. Ik las een bericht dat er in het kledingpakket van het Nederlands Olympisch team de winterjas ontbreekt. Als argument (of excuus) geeft men aan dat er is gekozen voor de laagjes theorie. Dat betekent dat je wordt geacht om veel verschillende lagen kleding over elkaar te dragen wat je voldoende beschermt tegen de kou. Ook ik heb een uniform wat volgens hetzelfde principe is opgebouwd.  Mijn ervaring is dat het werkt, maar tot slechts bepaalde temperaturen, als het echt koud wordt werkt het niet, of je moet in beweging blijven.

Dus geen mooie, warme jassen deze spelen, wel een forse besparing op de kledingkosten. En dat is volgens mij de praktijk... Hopelijk heeft men wel een warme broek gekregen. Ik helaas niet. Dan maar terug naar de laagjes theorie. Wel spannend!

Nederlands Uniform Turijn 2006 (foto Annette Gerritsen via Twitter)

We zijn er klaar voor - Oranje boven

Voordat het gehele nederlandse Olympische team haar intrek kan nemen in het olympische dorp, moet er nog werk worden verzet. Natuurlijk zijn de gebouwen opgeleverd met een compleet interieur zoals tafels, stoelen, banken en bedden. Maar de colour locale ontbreekt in elk gebouw. Daarom komen de kwartiermakers van NOC*NSF al voordat het dorp open gaat alles zo inrichten dat de atleten er later zo in kunnen. Dit kunnen wij het beste zien aan de hand van de buitenkant, deze is heel prachtig versierd met iets waar wij Nederlanders heel erg trots op mogen zijn: een grote oranje vlag met logo! Zo blijft het toch echt "oranje boven".

Oranje boven

OVL Oranje boven

Regels, regels en nog eens regels

Als schrijver, blogger en website eigenaar krijg je ook te maken met minder leuke dingen. Ondertussen zijn we 2 jaar verder en kreeg ik vandaag de officiŽle "guidelines" onder ogen met alle regels en plichten voor de Olympische Spelen van Vancouver. En daar kan je een complete studie van maken. De conclusie is dat er eigenlijk niets mag, behalve een paar uitzonderingen. Dus ik ben met handen en voeten gebonden en moet ik er maar het beste van gaan maken. De basis is in ieder geval helder. Ik heb geen commercieel oogmerk of doelstelling, ik gebruik geen logo's die beschermd zijn en schrijf alles uit eigen perspectief. Ik hoop dat de controlerende ogen dit ook zo concluderen. Anders raakt u verstoken van alle leuke dingen over de Olympische Spelen.

Oranje neemt Vancouver nu al over met de NS fietstour.

De Nederlandse spoorwegen zijn sponsor van NOC*NSF en zorgen voor het vervoer tijdens de olympische spelen. In Turijn 2006 heeft men bijvoorbeeld  bussen ingezet om supporters te vervoeren. Voor Vancouver 2010 heeft men wat ander creatiefs bedacht. Men heeft 425 ov-fietsen verscheept zodat zij hier dienst kunnen doen als gratis leenfiets. Zo kunnen de supporters eenvoudig van het holland Heineken house naar de Richmond schaats oval komen en terug. Daarnaast maken de werknemers van het HHH gebruik van de fietsen om 's nachts naar hun hotel te fietsen. Wel zo veilig met een paar biertjes op.

Ter introductie heeft de NS zaterdagmorgen een fietstocht georganiseerd. En met groot succes. Meer dan 700 deelnemers (een aantal met eigen fiets) heeft hier aan deelgenomen. Nederlanders, maar vooral oud-Nederlanders en Canadezen. Allen gekleed in, vanzelfsprekend, oranje. Een bonte stoet maakte de stad onveilig; men wist niet wat men zag. Het leek wel Amsterdam in Canada. Alle wegen waren afgezet door de politie, zodat iedereen veilig kon rijden. (zie ook de film van dit evenement)

NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu

NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu

NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu NS fietstocht Vancouver 2010 - www.olympic-games.eu

Meer foto's op de foto pagina

 Chad Hadrick vs baconcutter

De leuke dingen van werken bij de Olympische spelen is dat je veel sporters ontmoet. Zeker op de plek waar ik werk; in een paviljoen in het atleten restaurant. Zo kwam ik gisteren Chad Hedrick tegen. Ik ken hem nog vanuit Turijn 2006, toen ik hem zag rijden op de 1500 meter.  Zijn houding op het ijs toen, was voor mij de reden om hem niet heel erg leuk te vinden. Hoe anders is het nu; we hebben uitgebreid staan kletsen en hij vertelde zijn (lachwekkende) verhalen van de dag. Zo ook over zijn kleine irritatie in de Richmond Olympic Oval. Hij moet daar namelijk altijd door de mixed-zone lopen en mag niet direct naar zijn kleedkamer toe. Dat is een aardige omweg. Op zich wil hij wel omlopen, maar ziet het nut er niet van in als er geen pers is. Vrij logisch!  Maar er zijn regels en daar moet hij zich aan houden. Laat nu net collega Dick (ratsel)  Jansen daar de baas zijn en dat ook Chad zich aan de regels moet houden. Toen ik Chad vertelde dat Dick mijn beste maatje is en dat ik hem wel even zou vertellen dat hij niet zo moest 'zeuren', wilde hij meteen mijn naam weten. Nu is Speksnijder niet ze heel eenvoudig te onthouden, wel als je het vertaalt in het Engels; Baconcutter. Dat hij dit niet vergeten is, kwam ik vanmorgen achter. Dick belde mij met de boodschap dat een ene Chad Hadrick een boodschap had van "the Baconcutter". Hilarisch en Dick kwam niet meer bij. Gaat zeker vervolgd worden.

Op de brommer

Nog even kort een persoonlijk stukje tekst. Diegenen die mij wat beter kennen weten dat ik in het verre Nederland de eigenaar ben van een klassieke snorscooter in de kleur wit. Deze is, voor Nederlandse begrippen, vrij fors. Maar hier in Vancouver is alles een maatje groter. Ik heb hier dus mijn nieuwe scooter gevonden, maar dan zonder "snor". Alleen hoe krijg ik deze mee het vliegtuig in?

Onderstaand de oude en de nieuwe scooter...

Ron Speksnijder op grote scooter

Hoog bezoek!

Gisteravond kwam ineens de mededeling dat ons paviljoen vandaag officieel geopend zou gaan worden. Door niemand minder dan de allerhoogste olympische vertegenwoordiger. Inderdaad, de heer Jacques Rogge. Nou dat haal wat binnen hoor. Wat een gedoe. Deze man wordt dus de hele dag omgeven door mensen. Nee, niet zoals u en ik gewend zijn, maar zo'n 2 dozijn aan collega's, vrijwilligers, hielenlikkers, gasten en persmuskieten. O ja, en een kudde veiligheidsmensen die toezien of alles wel ordentlijk verloopt. Ineens ben je niet jaloers op iemand in een dergelijke funktie en is het bijna zielig. Als je een bordje met eten opschept kijken er velen met je mee. Aan tafel leggen fotografen vast wat je naar binnen lepelt en iedereen wil met je praten. En wil dus wat van je. Lijkt me best lastig in die funktie, maar ik bedank vriendelijk. Ik heb heel rustig mijn bordje leeg kunnen eten zonder dat ik even met iemand heb hoeven praten. Genieten dus. En het smaakte prima!

Jacques Rogge IOC Lunch in het dorp

Een bezoek aan de oval - wat een gebouw!!

Als je mag werken op de Olympische Spelen dan kom je op enkele hele bijzondere plaatsen waar maar weinigen kunnen (of mogen) komen. Zo kon ik gisteravond een bezoek brengen aan de werkplek van mijn grote vriend Dick Jansen. Inderdaad, de andere helft van het illustere duo Ritsel en Ratsel. Voor wie hem (nog) niet kent, kijk dan ook eens op zijn weblog. Hij werkt in de oval als eindverantwoordelijke in de Mixedzone, de plek waar de atleten de pers ontmoeten na de trainingen en wedstrijden. De aankomst is al overweldigend, zo mooi gemaakt en bestaat voor het grootste deel uit milieuvriendelijke materialen. Kosten nog moeiten zijn gespaard voor dit gebouw. Jammer dat door de veiligheidszone de zichtlijnen wat verstoord zijn. Je kan het gebouw niet in zijn geheel bewonderen. Dat kan pas weer na de spelen.

De hal staat in Richmond, net ten zuiden van Vancouver. een goede zet, want hierdoor is er ook een grote betrokkenheid ontstaan bij, de overwegend Aziatische, bevolking. Je waant je hier in Azie. Overal chinese tekens en dito winkels en restaurants. Heel veel restaurants. Dit terzijde.

Dick laat eerst de tijdelijk bijgebouwde persgebouwen zien en alles ziet er werkelijk tip-top uit. De pers kan hier heel goed zijn werk doen, en krijgt de beste faciliteiten en hulp. Dan door de hal in. Adembenemend, anders kan ik niet oordelen. Een ware eer voor elke sporter om hier aan te mogen treden. Verderop ziet u een paar foto's, en nog meer op de foto pagina, maar om je een indruk te geven, de hal is 32000 m2 groot en dat is heel groot. Ik kan, dankzij de juiste accreditaties overal een kijkje nemen, van de kelder tot de hoogste top! Overal het zelfde, zeer mooie materialen, en een nog mooiere afwerking. De mensen hier hebben 6 jaar lang aan iets gewerkt en mogen hier o zo trots op zijn. En dat zijn ze!

Richmond Olympic Oval Richmond Olympic Oval Richmond Olympic Oval

Slechts 1 klein minpuntje, maar dat is alleen voor die persoon die een kaartje heeft voor sectie 107, rij 26, stoel 27. Die ziet helaas niet alles... Ach, met een straks, voor 75% met oranje gevuld stadion, is dat alles toch helemaal niet belangrijk. Die persoon is er in ieder geval bij!!

Richmond Olympic Oval Richmond Olympic Oval

De Olympische vlam

Dick had nog een andere verrassing voor mij. Hem was er ore gekomen dat de Olympische vlam het schaatsstadion aan zou gaan doen. Maar niemand wist exact hoe het zat. Gedurende mijn bezoek werd er steeds meer bekend. Zo mochten een erehaag vormen bij de ingang van het stadion en de vlam kwam voorbij. Heel dichtbij. Zo gek, maar de emoties nemen dan toch de overhand en sta je met tranen in je ogen. Zelfs een goede foto maken lukt dan niet meer.

Een nadere kennismaking met de stad Vancouver en het False Creek gedeelte

Dat het weer hier beter is dan in Nederland heeft mij al bereikt. Volgens mij hebben we in Nederland al 8 weken achter elkaar sneeuw en koude en de afgelopen dagen was het weer bar en boos. Hier lijkt het wel voorjaar. Ja, er is heel veel regen gevallen, maar deze week is het overwegend droog, met best wat zon en temperaturen die oplopen tot 14 graden. Aan het einde van de middag koelt het wel snel af, maar dat mag de pret niet drukken. Zat deze week zelfs gezellig met mijn vriendin op het terras aan False creek buiten te lunchen, in mijn t-shirt. En zo konden we wat leuke plaatjes schieten met op de achtergrond het Olympische dorp. Wat wil je nog meer? Voor de Olympische Spelen alleen wat sneeuw in de de nabijgelegen Cypress Mountains. Hopelijk komt dat nog wel, anders is er daar nog wat werk te doen.

 False Creek

Het eerste of het laatste schaatsblokje

Er is wat ophef over de schaatsblokjes die men wil gaan gebruiken in de Richmond Olympic Oval. In deze supermilieu vriendelijke schaatshal maakt men gebruik van een andere kleur schaatsblokjes dan men tot op heden gewend was. Even voor iedereen die niet weet wat een schaatsblokje is; dat is het plastic dopje van ongeveer 4 cm doorsnede dat word gebruikt om de binnen- en buitenbaan van elkaar te scheiden. Tot nu toe was men gewend dat deze rood gekleurd waren. Tot nu! Voor de Olympische Spelen van Vancouver wil men gebruik gaan maken van een groen schaatsblokje. Met de nadruk op 'wil', want er is nogal wat beroering ontstaan over de kleur. De ene schaatser zegt dat ze moeilijker te zien zijn en dat ze moeten worden vervangen, de ander zegt dat men niet zo moet zeuren, want je weet toch waar je moet schaatsen. De eerste is Sven Kramer, de ander is Bob de Jong.

Direct daarna vroeg men zich af of Sven soms kleurenblind is en dat hij daarom het blokje niet goed kan zien. Gevolg van de commotie is dat het IOC zich ermee is gaan bemoeien en dat men vandaag uitspraak zal doen over de kleur van het schaatsblokje. Men neemt ook dit zeer serieus. Daarom ben ik op onderzoek uit gegaan. Via via via heb ik de hand weten te leggen op een dergelijk schaatsblokje. Tja, het is een schaatsblokje, wat kan ik er over zeggen.

Het groene blokje

En na twee dagen is er ook een uitslag, de blokjes gaan toch rood worden. Dan is bovenstaande dus het laatste blokje en moet ik op zoek naar mijn via via via voor de nieuwe eerste. Voor een vergelijkend waren onderzoek. U hoort het wel, of niet. We wachten de prestaties maar af.

De generale repetitie van de openingsceremonie

Dit zou wel eens het kortste stukje kunnen zijn dat ik schrijf, want ik mag er niets over vertellen. Ja, ik ben er geweest, samen met mijn meisje en voor de rest moet je maar afwachten tot vrijdag. Dan kan je alles met eigen ogen zien. Het wordt leuk, met diepgang, met bekende artiesten en ja, ik heb ook een traan gelaten. Dat hoort allemaal bij de Olympische Spelen. Ze gaan beginnen!

Het Holland Heineken House is geopend.

  Donderdag 11 februari 2010: 16:00 uur. Het HHH is open. Na vele maanden voorbereiding en weken van kijhard werken is het eindelijk zo ver, het Holland Heineken House is geopend. Erica Terpstra en Phillip de Ridder (alg. directeur Heineken Nederland) voerden de officiele handeling uit door het doorzagen van een boomstam. Dat is hier een soort gewoonte, en bomen genoeg.

De zaal ziet er prima uit en de crewmensen hebben heel erg hard gewerkt. De eerste gasten zijn binnen en eten voorzichtig een eerste hollandse snack. Het is nog niet de echte feestsfeer, en dat kan ook nog niet. De crewleden staan nog wat onwennig achter de bar en hebben zoms nog wat moeite met de betaalkaart snel te verwerken. Men werkt, net als in Turijn en Beijing, met een opwaardeerkaart zodat er geen contant geld aan te pas komt. De komende dagen zal de routine er snel in gaan komen, zeker weten.

Zaterdag is de eerste grote test. 's Middags de 5000m schaatsen in de Oval met Bob, Sven en Jan. de vooruitzichten zijn zodanig dat wij hier wel een medaille (of 2) gaan behalen. Mijn persoonlijke voorkeur groeit meer en meer naar Bob i.p.v. Sven. Dat heeft te maken met de houding van Sven waarmee hij geen fans maakt. Of hij sluit zich af voor alles en dan is het (hopelijk) een goede voorbereiding.

het HHH bestaat in de basis uit 2 grote hallen. De ene is de feesthal en daar worden de huldigingen gehouden. Aan beide zijden staan grote bars zodat een biertje nooit ver weg is. De andere hal is geheel alcoholvrij en daar staan de shops (Heineken en Suitsupply), een vitality campus waar je gezondheidsvragen (en oplossingen) kunt stellen en andere sponsors van NOC*NSF. Deze laatste hal zal zeker minder druk worden dan de feesthal.

Het is hier overigens heel prettig werken in het HHH. Het vertrouwde gezicht van Jessica, zij was er ook in Turijn en Beijing bij, zorgt voor een warm welkom. Vanuit de werkruimte hier heb je een goed overzicht op de zaal en het podium. Daar zal je de komende weken nog veel plaatjes van gaan zien. Meer foto's vind je hier

HHH Vancouver 11 februari 2010 HHH Vancouver 11 februari 2010 HHH Vancouver 11 februari 2010