Blog Turijn deel 1

Hoe alles is begonnen tot aan mijn vertrek naar Turijn

September 2005

Begin februari 2005 heb ik me opgegeven om als vrijwilliger deel uit te maken van de Olympische familie. Zeker na de hele leuke ervaringen in Athene wilde ik dit nog meer van nabij meemaken. Na een hele lange lijst met informatie te hebben ingevuld (ongeveer 6 A4-tjes), met de meest gekke vragen was het een lange tijd stil. Totdat ik medio augustus werd gebeld vanuit Italië. Of ik tijd had voor een telefonisch interview t.b.v. mijn sollicitatie. Na een gesprek van ongeveer twintig minuten was de betreffende dame niet alleen overtuigd van mijn kwaliteiten, maar zelfs enthousiast. Dat kwam mogelijk nadat ik de vraag had beantwoordt over mijn talenkennis. "As you already know now, I speak English very well, und spreche auch Deutsch, kein Problem. Et Je parle un petit peu Francais, en hablo poco Espanol. And offcourse Dutch as my mother language".

"Well, this is perfect, we really need you at the Olympic Village" was haar reactie. Nadat het gesprek was beëindigd moest ik heel erg hard lachen................ OK, Frans gaat aardig, maar Spaans..... ahum verder dan de genoemde zin en "Dos Cerveza" kom ik echt niet. Maar het kwam dus zo overtuigend uit mijn mond rollen én met het juiste accent dat ik dus aangenomen was. En niet voor het minste; Het Olympisch Dorp.

Toen was het een lange tijd stil. Een hele lange tijd. Eerst maakte ik me geen zorgen, immers alles was geregeld. Maar het bleef toch knagen. Totdat ik een mailtje kreeg waarmee ik toegang kreeg voor een bepaalde site. Daarop kon ik, na enig puzzelen, (de site was volledig in het Italiaans) een handleiding downloaden waarin heel veel informatie staat en die al wat vragen beantwoorde.

Tussentijds had ik op een evenementendag in Den Haag (Prins voor een dag) een gezellige dame ontmoet van Heineken Nederland. We hebben die dag veel gelachen en zo kon het gebeuren dat we niet alleen onze nummers uitwisselden (dat deed je ongeveer de hele dag daar), maar ook daadwerkelijk contact opnamen. Eerst wilden we een keer bijkletsen in de kroeg, maar daar kwam wat tussen en voor ik het wist zaten we, een paar dagen later, op de tribune bij Ajax - Sparta Praag (Champions league). En zo kwam ook het Heineken Holland Huis ter sprake. Ik was (en ben) erg enthousiast en heb haar dus de vraag gesteld of zij iets kon betekenen zodat ik in het HHH kon gaan werken. Zodoende heeft zij mij geholpen met een aantal contactpersonen die mij verder konden helpen.

Maandag 9 januari 2006

Eerst via Trefpunt, later werd ik doorverwezen naar Randstad. Randstad verzorgt als sinds de Olympische Spelen van Sidney de werving van alle medewerkers voor het HHH. Dus een sollicitatie gestuurd. Heel snel daarna kon ik op sollicitatiegesprek komen bij Randstad in Diemen. Daar had ik om 17:00 een afspraak bij een tweetal dames. En dat heb ik dan weer. Het bijzondere hierbij was dat ik de dame in kwestie vorig jaar in Athene had ontmoet toen ik daar nog was. Leuk om haar weer te mogen ontmoeten. Én een heel leuk gesprek. Waar eigenlijk 20 minuten voor stonden liep uit tot ruim 40 minuten.

Dat was vorige week dinsdag de 3e januari. Ik zou de uitslag op vrijdag te horen krijgen. Aan het einde van de dag geen uitslag, wel een mailtje waarin men aangeeft dat het maandag wordt. Wel zo netjes.

Enkele uren later word ik verrast door een andere mail. Vanuit Italië ditmaal. DE BEVESTIGING is een feit. Mijn functie, mijn werkrooster, mijn collega's alles zit erbij. 'Slik', dit had ik niet meer verwacht. Wat nu. Als ik ook wordt aangenomen voor het HHH dan moet ik kiezen. Of niet, Eigenlijk had ik al gekozen voor het HHH, toch? Die nacht slaap ik onrustig, niet wetende wat de komende dagen zal brengen.

Maandags ben ik onrustig. Telkens weer controleer ik mijn e-mail. Niets, niets, niets. Tot zes uur hou ik het vol. Dan stuur ik een beleefde mail of ze mij niet vergeten zijn. Dan gaat de telefoon. Het is Renate zelf. Dat had ik niet verwacht. De eerste paar zinnen maken me duidelijk dat ik niet ben aangenomen. Gelukkig volgt daarna een goede toelichting waar ik me volledig in kan vinden. (deze zal ik later toevoegen als de tijd daarvoor rijp is). Het contact blijft prettig en positief. We gaan in ieder geval een biertje drinken in het HHH, als de eerste paar dagen voorbij zijn. Komt zeker goed.

Dinsdag 10 januari 2006

Dus er is voor mij gekozen. Ik ga naar Turijn toe als vrijwilliger voor de Olympische Spelen. "Wauw!!!!" Ik ga er echt naartoe!!! Ik kan het bijna niet geloven. Uit meer dan honderdduizend sollicitaties ben ik uitgekozen. Wat ga ik daar doen:

Ik ben lid van het team dat ervoor zorgt dat verkiezing voor de atletencommissie in goede orde verloopt. Hieronder vindt je mijn taak / functieomschrijving:

assistant’s responsibilities can be twofold: where the Election Coordinators and Officers are not present, one Person in Charge (PIC) is identified. be responsible : To collect/bring back the keys of the storage room before the Voting Centre opens or after it closes. To prepare the equipment before the voting centre opens and put everything back in the Storage Room at the end of the PM shift To report to Election Coordinator any issues that may arise To manage ballots, gifts and all material related to the election To answer the phone To liaise with IOC Athletes’ Commission members who may be present to promote the election. Voting Assistant volunteers will be responsible : To assist the Election the Election Coordinator, Election Officers and PICs to run the voting centre To assist the Election Coordinator to promote the Election Other duties as assigned 

En als je het nog niet snapt; wij gaan ervoor zorgen dat alle sporters gaan stemmen op iemand die is voorgedragen of is genomineerd. Helaas zit er deze Olympische Spelen geen Nederlander bij. Ik kan me nog herinneren dat ooit Jacco Eltingh was voorgedragen, maar hij is nooit gekozen. Momenteel is Serge Boebka (de polstokhoogspringer) voorzitter van de atletencommissie. Ons team bestaat uit slechts 12 personen, en 3 leidinggevenden. Dit is voor alle Olympische dorpen (er zijn er in totaal 3). Ik ga werken in het Olympische dorp in Sestriere (OVS). Samen met twee anderen zijn wij van 's morgen 9:00 tot 's avonds 21:00 verantwoordelijk dat iedereen gaat stemmen. Dat lijkt veel en hard werken, maar ik heb in totaal 8 dagen vrij. Zo kan ik diverse wedstrijden gaan bekijken, naar het HHH gaan, of lekker de ski's pakken. En bovenal, ik kan heel veel schrijven over wat er daar zoal te beleven valt.........

Maar voor het zover is, moet er nog veel gebeuren. Bijvoorbeeld deze site helemaal "klaar" maken voor Turijn. En dat kost veel tijd. Vrijwel elk vrij uurtje ben ik momenteel bezig met het verzamelen van informatie en het schrijven van teksten. Bijvoorbeeld over het Holland Heineken House. En ik heb ook nog andere ambities. Ik heb brieven gestuurd naar diverse kranten en naar de NOS. Graag wil ik de (lokale) kranten stukken laten publiceren over mijn belevenissen. Wat is er nu mooier als de NOS een item zou maken over vrijwilligers in Turijn. Over ons bijvoorbeeld? Want zonder de vrijwilligers zijn er geen Olympische Spelen. Laten we maar eens zien wat er gaat gebeuren.

Ondertussen heb ik ook al veel contact met andere vrijwilligers. Bijvoorbeeld uit mijn team, maar ook met andere Nederlanders die naar Turijn gaan. Met hen deel je allerlei informatie over de procedures, adressen waar je moet zijn en over het officiële uniform wat je krijgt. Ik heb via een Italiaanse collega al foto's gehad van het hele pakket aan spullen wat je krijgt.

Zaterdag 14 januari 2006

Afgelopen week had ik voor mijn werkgever SEAT Nederland de jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst. Al onze klanten waren hiervoor uitgenodigd, en waren massaal naar restaurant Salentijn te Nijkerk gekomen. Naast de gebruikelijke plichtplegingen was er nog een verrassing (met dank aan Liesbeth). Namelijk dat de schaatsploeg van Team Telfort aanwezig was om e.e.a. te vertellen over zichzelf (en de analogie naar het zakenleven) en over de komende Olympische Spelen. Dat gaf mij de gelegenheid om met hen te praten over Turijn en de aanloop daar naartoe. Gaaf om hen te horen praten over sport en hoe zij naar de spelen toeleven. Wat een passie en wat een ambitie. Natuurlijk heb ik ze mijn verhaal ook verteld, en dat ik er straks drie weken bij ben. Het leek wel alsof ze mijn verhaal nog interessanter vonden. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Dat iemand "vrij" neemt om als vrijwilliger in Turijn te gaan werken. Ach "ik vindt het gewoon leuk". O ja, ik heb met Jan Bos afgesproken dat als hij gehuldigd wordt, ik vooraan zal staan in het HHH. Om hem toe te juichen. Komt goed Jan, ik ben er. Als JIJ maar een plak voor Nederland binnenhaalt. Naast de sporter was ook de trainer Ingrid Paul en de teammanager erbij. Waanzinnig om hun over de schaatssport te horen spreken. Was ik nog maar jonger.....................

Woensdag 18 januari 23:24

Het gaat nu echt opschieten. Nog maar 24 dagen voordat de spelen beginnen, en nog maar 19 voordat ik er naartoe ga. Zondag 5 februari vertrek ik naar Turijn. Om de vrije dagen zo optimaal mogelijk te benutten, heb ik vandaag alvast wat toegangskaarten besteld via internet. Ik ga naar bobslee (mannen 4, de 1e en 2e run) met het Nederlandse team o.l.v. Arend Glas en naar het snowboarden van Nicolien Sauerbreij. Controlevraag: Als je goed zoekt op deze site, dan weet je op welke dagen dit zal zijn, en waar....

EEn nog wat; ik ga zondag "even" naar Turijn toe. Ja, echt waar!!! Samen met mijn collega Remko van der Meer (hij vindt autorijden errug leuk) rijden we zaterdagavond weg om zondag morgen eerst naar Turijn te rijden en daarna door naar Sestriere om het Olympisch dorp te gaan bekijken. Dat is om 16:00 weer afgelopen en dan rijden we weer terug naar Nederland. Een beetje gek?  Hmmm dat kan ik niet ontkennen............... Ik zal onderweg en ter plaatse alvast wat foto's maken om jullie een beeld te geven wat je kan verwachten de komende tijd.........

Donderdag 19 januari 22:51

Naast de normale werkzaamheden (want die gaan ook door) nog allerlei zaken geregeld vandaag. Winterbanden (bedankt Jeroen), extra ruitensproeiervloeistof, reserve deken voor in de auto (bedankt SEAT), navigatie CD (bedankt voor het lenen Patrick), Autobahn vignet voor Zwitserland en de exacte adresgegevens opgezocht zodat alles in gereedheid is als ik zaterdag avond naar Turijn vertrek. Tussentijds ook nog met de uniform- en accreditatie afdeling gebeld of ik ook op zondag kan komen. De eerste dame die ik aan de lijn kreeg stamelde een paar Engeliaanse woorden waaruit ik toch nog begreep dat ze iemand anders ging roepen, en na een paar minuten (werkelijk waar) kwam er een andere dame aan de lijn die echt Engels sprak. Ik kan vanaf zondagmorgen 9:00 uur daar terug voor de spullen. Ik ben hierdoor deze zondag niet in de kerk, sorry!!! Dus daar richten we ons rijschema op. Eigenlijk is het niet normaal wat we gaan doen. Het ongeveer 2400 kilometer in 30 uur. Ach berouw komt na de zonde.

Bij thuiskomst vanavond lag er een hele bijzondere brief op de deurmat. Eindelijk!!! De bevestiging is binnen, gaaf!! Snel opengemaakt en gelezen. De voorkant is in het Italiaans, gelukkig is de achterzijde is door de Engelse tekst beter leesbaar voor mij. Eén ding klopt er niet. Er staat dat ik ben ingedeeld bij de sector "retail & leisure crew" en dat is onjuist. Ik zit bij het verkiezingsteam van de atletencommissie. Hierover direct maar een mail gestuurd om ervoor te zorgen dat dit z.s.m. positief wordt bevestigd. En er morgen achteraan bellen. Het blijven Italianen.

Om je alvast een idee te geven over de vrijdag. Wordt ook bijzonder. Ik mag met een vriendin mee naar de openingsavond van "Vrienden van Amstel" in Ahoy, waar gehele Olympische ploeg is uitgenodigd. Met VIP en backstage pas...

Zaterdag 21 januari

Gisteren enorm genoten van "Vrienden van Amstel". Niet alleen van de artiesten die er een enorm feest van hebben gemaakt, maar ook doordat ik met veel mensen kennis heb mogen maken. Diverse artiesten zoals Xander, de bassist van Racoon en de zanger van "van Dik Hout", maar ook veel mensen van Heineken, het HHH en Trefpunt die de gehele organisatie op zich heeft genomen. Zeer positief. Jeanette (ik weet dat je dit niet leuk vindt) maar nogmaals enorm bedankt dat je dit mogelijk hebt gemaakt. En je hebt hele leuke collega's!!!

Vrienden van Amstel

Nog maar een paar uurtjes (die ik gebruik om te gaan slapen) en dan vertrek ik samen met Remko naar Turijn. Hoe dichterbij de vertrektijd komt, hoe meer ik denk wat een gekkenwerk. Nu is er geen weg meer terug. Gisteren nog per mail een bevestiging gekregen van het uniform distribution centre dat we vanaf 9:00 uur van harte welkom zijn.

Maandag 23 januari 2:48 uur

Net terug uit Turijn om even mijn officiële kleding op te halen, kennis te maken met het team, en een rondleiding te krijgen in het Olympische Dorp van Sestriere. pffffff, wat een trip. Waarschijnlijk nooit meer, maar het was toch de moeite waard, het verhaal volgt z.s.m. Eerst wat slaap inhalen......................

Maandag 23 januari 23:33

Om met het laatste te beginnen..... slaap inhalen. Dat is nog niet gelukt. Ja ik ga zo slapen. Maar wil ook mijn verhaal met jullie delen. Want het is leuk en door dit korte reisje steeds concreter. En het gaat nu pas echt leven. Je proeft de sfeer daar. Het team van mensen dat alles aan het voorbereiden is, is zo enthousiast, dat je gewoon wordt meegenomen in die sfeer van de Olympische Spelen die dit evenement zo bijzonder maakt. Echter de realiteit is dat er nog heel veel werk moet worden verricht voordat alles klaar is. Dit werd ook bevestigd door een andere Nederlandse vrijwilliger(ster) Margo. Ook zij heeft afgelopen weekeinde haar spullen alvast opgehaald. En de stad wat beter (zeker vergeleken met mij) verkend. Zij constateert soortgelijke zaken. Veel dingen zijn nog (lang) niet klaar.

Zaterdag om 23:00 in de auto gestapt. Collega Remko die erg van autorijden houdt (nu niet meer) vergezelt mij. Hij had toch geen plannen voor de zondag. Hij weet niet wat we daar precies gaan doen, maar ik heb nu ruim 10 uur de tijd om hem dit eens heel rustig uit te leggen. De reis verloopt voorspoedig. Droog weer en weinig verkeer. We zijn snel bij de Zwitserse grens en rijden rustig (zonder snelheidsovertredingen) door dit bergland. Eerst langs het meer van Geneve wat sprookjesachtig wordt verlicht door de gelijknamige stad en Lausanne. Dan door naar boven waar de Gotthard het tussendoel is. Kronkelend stijgen we tot bijna 2000m en dan komt de toegang tot de tunnel die ook de grens is. Voor €18,75 mag je erdoor. Vergeleken met de tunnel bij Frejus (Frankrijk) is dit een koopje. Daar betaal je €31,20 voor een enkeltje!! Diefstal is het. Advies: als je met de auto gaat, ga dan door Zwitserland. De kosten voor het Autobahn vignet (€28,=) en de tunnel wegen niet op tegen de kosten door Frankrijk. En het is korter. In Italië betaal je nog wel €9,50 voor een stukje tolweg, maar dat 'valt' dan nog wel mee. Om 9:00 rijden we Turijn binnen.

Op naar de straat waar je de accreditatie en uniform kunt ophalen. Maar met mijn kaartje van de ANWB site is dat geen eenvoudige opgave. Het duurt uiteindelijk 3 agenten en 2 man die we de weg vragen, voordat we na een uurtje de plek bereiken. De Engelse taal is op de politieschool daar zeker een keuzevak of zo, want zeer weinigen spreken het, laat staan de welwillende burger.  Maar dan gaat het snel. Er zijn bijna geen wachtende voor ons. We moeten eerste de rode lijn (op de vloer) volgen en komen zo bij het eerste 'stop'. Hier worden je gegevens gecontroleerd en pas dan mag je naar de volgende kleur toe. Maar er is iets niet goed. Wat weet ik nog niet, maar ik moet de gele lijn volgen want ik krijg een geel briefje. Pas dan wordt er een foto genomen. Alles is ingericht op efficiency, maar met mijn lengte van 200 cm komt het niet goed. Ik pas namelijk niet op de foto. Of, anders gezegd, het fotoapparaat kan niet ver genoeg omhoog. Oplossing: Stoel weghalen en op mijn knieën lukt het wel. Voor de omstanders hilarisch. Ik voel me wat ongelukkig. Ach, gewoon blijven lachen. Bij de volgende tafel ontvang ik mijn eerste Olympische accreditatie. Hiermee heb ik toegang tot het Olympische dorp van Sestriere (code OVS), en met de extra code "R" (Resident) heb ik toegang tot het gehele complex. Dit hoort bij mijn functie van het verkiezingsteam. Hiervoor moet ik mij onder de atleten kunnen begeven, en dus deze extra speciale code. Later blijkt dat slechts weinigen dit mogen. Omdat er maar 12 personen zich bezig houden met de verkiezingen is er geen aparte "groep" aangemaakt. Daarom ben ik administratief ingedeeld bij de groep "Retail & Leisure Crew".

Dan naar de paskamers. Tijdens de sollicitatie heb ik mijn maat al doorgeven (ZGM: Zo Groot Mogelijk), maar dat is niet voldoende. Ik moet alle kledingstukken (behalve T-shirt) passen op juistheid. Simpel: van alles de grootste maat: XXXL. Maar het past wel. Vooraf had ik het idee dat elke maat te klein zou zijn, maar dat valt dus mee. Remko mag overal bij zijn. Hij maakt foto's en geniet zichtbaar. Dan volgt uiteindelijk de uitgifte van alle kleding. Voor elk stuk is een andere (gepensioneerde) man verantwoordelijk. Met toewijding doen zij hun werk. Met gebaren communiceren we wat, maar het gaat moeizaam. Bij de laatste man proberen we nog een extra shirt voor Remko te ritselen, maar dat gaat niet door. Zelfs niet als ik achter de balie ga staan zodat Remko een foto van ons samen kan maken. Al snel volgt waarom hij ons niet kan matsen. Bij een volgende tafel moeten we alles weer afgeven zodat een soort kassadame alles telt en 'scant'. We hoeven alleen niet te betalen. Ik krijg nog wat kleine dingen als twee Visa kaarten (prepaid) om dingen te kunnen kopen. Want alleen Visa kan worden gebruikt. Alle andere creditkaarten worden niet geaccepteerd. Mooie sponsordeal. Shit zooi als je een andere kaart hebt.  Bij het laatste loket ontvangen we nog een plastic tas met spullen. Hier lukt het ons warempel om een extra tas te ritselen voor Remko. Hij is er oprecht blij mee. Leuk voor hem dat hij ook een paar souvenirs heeft. Ik voelde mij al bijna schuldig dat hij dat hele stuk is meegegaan, alleen voor het autorijden. Bij de uitgang krijgen we nog een gratis SIMkaart met een beltegoed erop. Ik zal deze zeker ook gaan gebruiken. Het schijnt dat je voor 1 eurocent met de andere vrijwilligers kan Sms'en. Goed verhaal!!!

Dan op naar Sestriere. Met de navigatie is het eenvoudig om de stad uit te komen, maar het duurt wel een uurtje en €4,20 aan tol voordat je er bent. En de tank is bijna leeg. Uiteindelijk komen we op dieseldamp in Sestriere aan. We zijn wel wat te laat. Als ik mijn contactpersoon bel blijkt het dat ze op 20 meter afstand nog op ons staat te wachten. Het blijkt een Canadese vrouw te zijn die normaal skileraar is en dit jaar heeft besloten om voor de OS te werken. Zij heeft een betaalde baan en werkt sinds 1 september voor de organisatie. Snel loodst ze ons naar binnen toe. Overal wordt er nog gewerkt, en moet er nog een hoop gebeuren. Wat mij verder opvalt is dat er al heel veel Carabinieri rondlopen compleet met kogelvrij vest en machinegeweer. Bij zo'n functie schijnt het te horen dat je niet mag lachen, of zelfs maar emotie mag tonen. Niemand lacht er. Nou dat gaan we later nog wel een keer proberen. Het is toch een groot sportief feest?

Als we in het hotel aankomen gaan we direct naar een zaal in een lager gelegen verdieping. Hier wordt een welkomst presentatie gehouden voor zo'n 170 personen. Voor het gemak is dit in het Italiaans. Want, zoals later blijkt, zijn wij de enige buitenlanders die de moeite hebben genomen om naar de introductiebijeenkomst te komen. Gek hé!! Wij krijgen dus een simultaan vertaling van één van de teamleden. De anderen merken al snel dat wij dus buitenlanders zijn en het gonst van de fluisterende reacties. De presentatie bevat een aantal elementaire zaken over procedures, panden, vervoer, accreditatie en werkschema's. Later ontvang ik er ook nog één. Volgens dit schema heb ik veel minder vrije dagen. Deze ga ik dus niet volgen, en dat hoef ik ook niet begrijp ik later, want ik mag mijn eigen schema aanhouden van het verkiezingsteam.

Olympic Village Sestriere  Olympic Village Sestriere

Na de presentatie gaan we lunchen in het "I" blok. Normaal is dit een onderdeel van het Club Med hotel. Met een uitgebreid buffet, met alles erop en eraan genieten we van een heerlijke maaltijd. Zelfs een klein biertje is onderdeel van het culinaire genot. Aan tafel worden we aangesproken door een dame die vraagt waar we vandaag komen. Opmerkelijk detail is dat Remko en ik weerszijden van haar zitten (dat waren de enige vrije stoelen beschikbaar) Dus haar hoofd gaat van links naar rechts. Tegenover ons zit een jongen uit Sicilië waarvan zijn vriendin vrijwilliger gaat worden. Ik vraag hem of hij Engels spreekt, maar helaas. De dame tussen ons in helpt een handje. Zo starten we spontaan een cursus Italiaans en Nederlands. Het begint netjes, maar als snel verlagen we ons tot meer primitieve woorden. Zo leer je snel wat concrete zaken...... Makkelijk voor later.

NaNa het eten lopen we terug naar het dorp waar de groep wordt opgedeeld. Zo kunnen we alle gebouwen zien en wordt er wat verteld welke functies de diverse ruimtes hebben. Leuk, zeker ook voor Remko. Hij realiseert zich dat hij op een plek komt waar straks alleen maar atleten mogen komen. Zo vliegt de tijd voorbij en is het al snel 4 uur. Aan het einde krijgen we nog wat documentatie en het al eerder genoemde werkrooster. Dan wordt het tijd om afscheid te nemen en de reis naar huis te beginnen. Maar eerst tanken. Anders komen we nergens. Volgens het navigatiesysteem is de kortste weg via Frankrijk. Door de tunnel van Frejus heen. Dat is geen goedkope zaak. Voor €31,20 heb je een enkeltje. Voor ongeveer €38,= heb je wel een retourtje, maar die dien je dan binnen 7 dagen te gebruiken. Bijna oplichting vindt ik het. Ik ben zo vermoeid dat ik al snel het stuur overgeef aan mijn reisgenoot. Op de passagiersstoel val ik vrijwel direct in slaap en wordt pas weer wakker als we in Zwitserland zijn. Zwitserland?? Ja, via Geneve is het toch weer korter volgens de reiscomputer. Dan doen we dat maar. Ik draai me nog een keer om en slaap rustig verder. Kort voor de Duitse grens ben ik weer helemaal fris. Moet ook wel, want zo is het mijn beurt en rij ik het laatste stukje naar huis toe. Bij de grens vraag ik of Remko mijn paspoort wil aangeven. Ik heb zo mijn gevoel. Remko niet. Ik krijg gelijk. We moeten onze paspoorten voor het eerst (en laatst) laten zien. De beambte vraag waar we vandaan komen. Hij kijkt wat vreemd als ik zeg dat we voor de OS in Turijn zijn geweest. Maar we mogen wel zonder problemen door. In Duitsland nog even tanken en dan "full power" terug naar Nederland. Uiteindelijk zijn we om half drie terug in Amersfoort. Toch nog even snel een tekst op de site zetten en dan snel naar bedje toe. Om zeven uur gaat de wekker weer...................... De nieuwe werkweek is begonnen.....

Donderdag 2 februari 23:12

In het voortraject naar deze Olympische Spelen heb ik via een internetforum enkele andere Nederlanders "ontmoet". Ik heb al eerder geschreven over Margo Weerdenburg. Maar ook met een man uit Friesland genaamd Dick Jansen. Na heel wat heen en weer te hebben gemaild om zo informatie uit te wisselen wilde ik hem toch ook eens 'in het echt' ontmoeten. Je weet maar nooit waarmee je elkaar kunt helpen? Hij had mij al eerder beloofd dat, als het nodig was, ik bij hem in zijn appartement in Turijn kon blijven slapen. Altijd handig als het eens uit de hand mocht lopen. Dick gaat werken als vrijwilliger in het perscentrum van de schaatsbaan, de Oval Lingotto. En zal dus veel samenwerken met de NOS mensen. Ook dat kan nog voor verrassingen zorgen........... Daarover later meer. Vanavond ben ik maar 'even' naar Leeuwarden gereden. Vergeleken met Turijn (van twee weekeinden terug) is dat maar een heel klein stukje. Hij was nog op zijn werk (net als veel collega's) bij omroep Friesland. Hij is een lokale beroemdheid daar. Hij presenteert een politie opsporingsprogramma genaamd "plysjepost". Hij vooral heel relaxed in de omgang, en dat bevalt me goed. Ik heb een complete rondleiding gekregen en we zijn ook in de studio geweest. Meteen maar een proefopname gemaakt voor als ik me ook op dit vakgebied verder wil ontwikkelen. Nee, grapje. Maar het was leuk. En ik kon meteen die honderd liter Meekma Beerenburg (bekend om zijn zachte afdronk)voor hem meenemen voor in Turijn................

Komt goed Dick althans met 99 liter...............

Dick Jansen Ron Speksnijder   Ron Speksnijder Omroep Friesland

Zaterdag 4 februari 11:06

Vrijdagmorgen vroeg wordt ik gebeld door Ivo, een goede vriend. "Of ik de krant al gezien heb?" Ja, de grootste krant van Nederland valt elke morgen zeer trouw op de mat en het hoort bij mijn "wakker word" ritueel waarbij ik mijn ontbijt nuttig. Hij bedoelde echter de "Amersfoort NU" en of ik wist dat er een artikel over mij in staat. Ja, dat weet ik. De verassing is dat er ook op de voorpagina een stuk staat met kleurenfoto!!! Het stuk geeft goed weer wat we daar gaan doen.

Amersfoort nu Ron Speksnijder  Amersfoort Nu Ron Speksnijder

Als ik aan het einde van dag tuis kom ligt ook de "Stad Amersfoort" op de mat. Hier wacht een nog grotere surprise; een hele pagina met drie foto's erbij. Waanzinnig gaaf. Omdat ik zelf de tekst grotendeels heb aangeleverd (a.d.h.v. schriftelijke vragen) is het dus een goed stuk geworden haha.....  Ik ontvang ook wat telefoontjes en een paar e-mails waarin ik een reactie krijg op de stukken. Ik hoop maar dat we anderen hiermee ook enthousiast maken voor de Olympische Spelen en dat er in 2008 nog veel meer vrijwilligers zijn.

De rest van de dag zal ik met mijn zoon Bastiaan besteden. Hem zal ik de komende drie weken moeten missen. Dus nog even heerlijk saampjes. Mogelijk dat ik me het verbeeld heb, maar bij het boodschappen halen werd ik door de mensen ineens anders aangekeken, althans, zo leek het. Gelukkig is het vertrek nabij. De meeste spullen liggen klaar. Wel moet alles nog worden ingepakt. Zoals gewoonlijk wacht ik daar zo lang mogelijk mee. Ik twijfel nog of ik mijn eigen dekbed ook zal meenemen. Weer een dilemma erbij Hmmm........

O ja, ik heb ook net de informatie over mijn appartement ontvangen. Ja, men had mij bevestigd dat ik een appartement zou krijgen in Bardonechia. Maar al die tijd geen verdere details, zoals adres enz. ontvangen. Dus vanaf donderdag maar eens gaan mailen. Zoals verwacht: geen reactie. Typisch Italiaans....... Ik maakte me nog geen zorgen. Vanmorgen wel. dus maar eens bellen. Niemand van de contactpersonen kan ik bereiken. Dan maar een paar dwingende (lees indringende) Sms'jes. Geen reactie. Maar wel een e-mail met de bevestiging. zo gaat het dus. Weer een verassing. Het wordt niet Bardonechia, maar Oulx. Is dichterbij zowel Sestriere als Turijn. En het ligt vlak bij het centraal station zo leer ik als op de kaart kijk. Welke verrassingen kan ik nog meer verwachten? Laat ze maar komen.

Iedereen in Turijn: "Opgepast" Ronnie komt eraan. Het gaat nu echt beginnen...