De verhalen van Beijing

Inleiding

Om de lezers een goed beeld te kunnen geven over de China, Beijing en de Olympische Spelen van 2008 vertrek ik op woensdag 18 april 2007 naar Beijing. Niet rechtstreeks, maar eerst naar Hong Kong (waar de paardrijd disciplines worden gehouden) om vervolgens via Guangzhou (een grote stad in Zuid China) naar Beijing te reizen. Zodoende hoop (en verwacht) ik meer informatie te kunnen verzamelen waar anderen weer hun voordeel mee kunnen doen.

Deel 1: Het voorbezoek naar Beijing (18 april tot en met 27 april 2007)

Vooraf heb ik getracht alles zo goed mogelijk voor te bereiden. Met de nadruk op getracht. OK, de vlucht was nog wel het minst lastige, daarna begon de echte uitdaging. Hotels, visum, transfers, openbaar vervoer passen, kaarten enzovoort. En dan heb ik het nog niet over de afspraken die je daar wilt maken met de lokale mensen.

En maandagavond kwam daar nog een verontrustende email overheen. Ik had voor deze reis een zakenvisum aangevraagd (voor de kenners, een F visum). Maar wat blijkt, ik zou een zogenaamd J-2 visum moeten hebben. Een wat?? Via Google kom je er dan achter dat dit een zogenaamde journalisten visum is. Dit visum is speciaal voor buitenlandse journalisten bedacht. Alleen hiermee kan men bijvoorbeeld de Olympische Venues (locaties) bezoeken. Daarover was ik niet vooraf geÔnformeerd. Dus hoe nu verder? Heen en weer mailen naar China biedt geen uitkomst. Althans geen zekere. Draaiend en woelend in bed kan ik maar tot een conclusie komen; terug naar de ambassade voor een nieuw visum. Dinsdagmorgen heel vroeg toch opnieuw alle formulieren ingevuld en op naar de Chinese ambassade in Den Haag.

Daar aangekomen blijkt het een indrukwekkend gebouw. Groter dan ik had gedacht en met heel veel hoge hekken eromheen. Wel met allerlei sierlijke ornamenten erop. Leuke opdracht voor de leverancier zal dat zijn geweest. De buitenzijde is vrij sober en geeft toch een bepaald gevoel mee. Geen emotie. Het achterste hek is open en daar ligt de rode loper uitgerold (echt waar). Helaas niet speciaal voor mij. Iedereen die een visumaanvraag doet mag erover lopen. Binnengekomen kom je in een ruimte vergelijkbaar met een doorsnee gemeentehuis. Links een nummertjes automaat (visa or legislation) en er achter een balie met 6 loketten, wel allen achter gewapend glas. Naast de nummertjes automaat is er een trap naar boven toe waar je pasfoto's kan maken en stoelen waar je kan wachten. Gelukkig is het niet heel erg druk. Slechts 8 wachtende voor mij. Kort na mijn binnenkomst wordt het ineens stampdruk zodat je bijna niet meer kan lopen. Er zijn slechts twee balies open en de laatste waar, zoals later blijkt, je kan betalen en je visum kan ophalen. Zodra mijn nummer wordt zichtbaar op de display loop ik naar de Chinese dame toe. Ik spreek haar in het Engels aan. Nederlands is zeker geen voertaal zo merkte ik tijdens mijn wachttijd. Ik leg haar de situatie uit en zij zegt dat het geen probleem is, maar dat er wel een nieuw visum moet worden gemaakt. Dat klinkt goed. Maar dan begint de narigheid. Voor een J-2 visum moeten de betreffende autoriteiten in China een aanbevelingsbrief naar de ambassade sturen. Ze pakt een stapeltje van deze brieven en doorzoekt ze. Natuurlijk is er geen brief met daarop mijn naam. Had ik ook niet echt verwacht. Ik probeer de situatie uit te leggen, zonder succes. Als een echte ambtenaar krijg ik nu een heel verhaal over mij heen. Het gaat zo snel dat ik er, mede door het mindere Engels, eigenlijk niets van snap. Dan geeft ze het op om verder met mij te praten en geeft mijn aanvraag dor aan haar buurman. Dat blijft een 'hogere' te zijn. Nogmaals leg ik de situatie uit en overhandig ik hem de bevestiging mails uit China. Dan loopt hij naar achteren en blijft 10 minuten weg. Hij komt terug, naar een andere man toe. Ze overleggen met elkaar en dan komt hij terug nar het loket om te vragen waarvoor ik werk. Nadat ik mijn kaartje heb gegeven (op de nette Chinese manier, met twee handen en buigend) loopt hij weer terug naar zijn 'baas'. Weer overleg. Dan komt hij terug en knikt bijna onmerkbaar. "You can pick them up in half an hour" en geeft mij een bewijs mee. Inwendig juich ik, uiterlijk onbewogen en kalm. Goed verhaal!

Ondertussen ben ik nog in gesprek geraakt met een man van het NV&AI (Nederlandse Visumdienst & Ambassade Informatie). Paul gaf mij wat meer informatie over het J-2 visum en dat ik sowieso van geluk mag spreken dat het gelukt is. Ook kreeg ik nog een advies voor een goede massagetent ergens tussen Hong Kong en Guangzhou in. Ik denk niet dat we daar tijd voor hebben, dus ik heb hem geen email gestuurd voor de gegevens zoals hij aanbood. Wel aardig. Op naar China.

Wat is eigenlijk de planning voor deze reis? Daarvoor het volgende reisschema:

  • Woensdag 18 april 15:20 uur vertrek naar Hong Kong, waar ik donderdag 18 april om 8:30 uur lokale tijd aankom.

  • Vrijdag 19 april (ergens in de vroege morgen) vertrek uit Hong Kong naar Guangzhou.

  • Zaterdag 20 april 10:00 uur vertrek naar Beijing, aankomst

  • Vrijdag 27 april 10:55 uur vertrek naar Amsterdam, aankomst 16:00 uur.

Woensdag en donderdag 18 en 19 april 2007: de eerste middag en dag. Vertrek uit Amsterdam, aankomst Hong Kong, de stad.

Voordat alles klaar is, kost dat altijd meer tijd dan je vooraf inplant. Zo ook nu. Daarom ben ik blij dat we op Schiphol zijn aangekomen. Mede dankzij de valet parking van Jaap van der Geest. Het inchecken bij onze nationale trots kan je eenvoudig via de computer thuis doen en kan ik iedereen adviseren. Goede plaatsen reserveren is een andere kunst. Ook dat kan je aan deze ' ritsel' overlaten. De twee stoelen 11D en E in een 747 zijn bovengemiddeld aangenaam voor een lange reis naar Hong Kong. Dat zijn de eerste plekjes achter de World Business Class zonder dat je stoelen voor je hebt. Rechts van je zit de galley (keuken) en het is er 's nachts lekker rustig zonder dat er andere passagiers langs lopen.

Aangekomen op Schiphol hoef je alleen nog maar je koffer in te checken. Gelukkig heeft Ivo een zogenaamde 'platinum elite' kaart van de KLM. Goed voor heel veel meer comfort, gemak en luxe. Dat begint al met het afgeven van je koffer. Niks lange rijen, er is namelijk een aparte balie waar je je koffer mag afgeven. Bovendien krijgt je koffer een 'priority' label waardor deze als eerste weer uit het vliegtuig komt en je wachttijd aanzienlijk verkort. Zowaar staan er geen rijen bij de douane. Op naar de KLM Crown lounge. Dit is ook een voordeel van de eerder genoemde KLM kaart. Een heerlijk rustige lounge waar je wel lekker kan zitten, met gratis eten, drinken en zelfs een computeraansluiting voor je laptop. Helemaal goed. Na een bordje eten met een oriŽntaals soepje (om alvast in de stemming te komen) is het tijd om alvast een Baccardi Cola en daarbij wat nootjes te nemen. Wat zullen we straks lekker slapen in het vliegtuig. Als het tijd is om aan boord te gaan zorgt dezelfde kaart ervoor dat je als eerste door de security controle heen mag en als eerste mag instappen. Goed verhaal Ivo.

Wat meer over Ivo. Hij is mijn reisgenoot voor een deel van mijn reis. Samen reizen we tot in Beijing waarna hij weer terug gaat naar Guangzhou voor een tweede deel van de beurs. Ik heb hem heel lang geleden leren kennen als collega op het werk. Nadat hij weg is gegaan en voor zichzelf is begonnen, hebben we altijd regelmatig contact gehouden. Nu heeft hij een succesvol bedrijf in werk- en promotionele kleding met als specialisatie custom made private label oplossingen voor bedrijven onder de naam C.A.P. International. Toen hij hoorde dat ik naar Beijing wilde gaan, moest hij in dezelfde periode naar Guangzhou. Zo hebben we e.e.a. gecombineerd tot bovenstaand reisschema.

De vlucht blijft toch altijd weer lang, ondanks de goede plaatsen die we hebben. Alle complimenten voor de dames en heer van de KLM. De stewardessen hebben ons heel goed begeleidt tijdens de reis, maar konden het niet verhelpen dat ik toch gebroken aankom in Hong Kong. De volgende keer hopelijk wel een upgrade naar de World Business Class waar je een echt bed tot je beschiking hebt.

In Hong Kong gaat het erg gladjes allemaal. De immigratie en douane leveren geen problemen op. Het vliegveld is (nog steeds) erg nieuw en erg ruim van opzet. Dit vergeleken met het oude vliegveld wat midden in de stad lag. Met de taxi naar ons hotel dat op Hong Kong Island ligt. Onderweg kijken we onze ogen uit. Iedereen rijdt hier nog steeds links en je ziet nog veel koloniale invloeden van de oude heersers, de Engelsen. Alles wat over deze stad wordt verteld is waar. Het is erg indrukwekkend. Je kan het een klein beetje vergelijken met Times Square in New York, maar dit is veel omvangrijker. Even inchecken en dan richting de stad. We hebben voor dit hotel gekozen om dat het niet al te kostbaar is en vooral omdat er direct naast het hotel een metrostation is. Ivo is hier al vaker geweest en kent de weg. We gaan naar Kowloon toe, waar we wat rond kunnen kijken en nog uitzoeken of we met de boot naar Guangzhou kunnen gaan. Via internet lukte dat niet. Zo ook in de praktijk. We zouden een stuk met een boot kunnen gaan, mar hebben dan drie overstappunten voordat we in China aankomen. En met al onze bagage is dat geen keuze voor ons. Dus dat wordt de trein morgen.

Het weer is prettig, een klein zonnetje en een graad of 23. Prima uit te houden. Ook hier blijf je je verbazen over deze stad. Zo veel water en zo veel bebouwing. De torenflats lijken wel ontelbaar. Op straat worden we (in Kowloon) zeer regelmatig aangesproken voor 'fake Rolex', maatkleding en andere narigheid. Mijn oranje TW Steel wil ik voor geen goud kwijt voor een imitatie klokje. Bovendien controleert de Nederlandse douane vluchten vanuit China erg intensief. Ik was al gewaarschuwd. In 2005, tijdens mijn eerste reis naar Beijing, heb ik 8 paar Puma's mee terug genomen. Toen wel succesvol overigens.

Langs het water is er een leuke boulevard waar je goed over het water kan uitkijken richting Hong Kong Island. En dus maken we wat foto's. In 2008 zullen hier alle paarden nummers worden gehouden omdat men in China geen eventuele ziektes wil binnenkrijgen. Of dat de paarden dat daar oplopen, denk ik terloops. Het toeval wil dat enkele weken geleden er juist in Hong Kong een virus was uitgebroken waar gevaarlijk is voor..... paarden. De autoriteiten haasten zich toen om het publiek te verzekeren dat zoiets tijdens de Olympische Spelen niet zal gebeuren. Hoe?, dat weet nog niemand. Feit is wel dat het voor de sporters wel heel erg ver weg is van Beijing en mocht Ankie van Grunsven (of iemand anders) een medaille winnen, dat zij niet zomaar in het HHH kan worden gehuldigd. Het is toch ongeveer drie uur vliegen. Anderzijds voor een huldiging in het HHH zal iedere atleet nog wel verder willen vliegen, denk ik.

Hong Kong by night

Als we ons verwennen met een Hagens Das ijsje wordt ik overvallen door de vermoeidheid. Zelfs zodanig dat ik op mijn stoel in slaap val. Ik schrik wakker doordat mijn lepel op de grond valt. Een groot deel van de dag hebben we dan al rondgelopen in HK. We besluiten om terug te gaan naar het hotel om even wat te rusten en ons op te frissen voor de avond. Omdat ik een dagkaart heb voor de metro hoeven we geen kaartjes te kopen. Vlak bij de ladies market stappen we uit, nadat we nog even hebben nagevraagd over de trein voor morgen. Hier is het nog drukker dan overdag. De mensen staan in de rij bij de ontelbare restaurantjes, de heerlijke geuren komen je tegemoet. Behalve bij enkele 'snack barretjes' die op een paar hoekjes staan. Daar ruikt het wat minder doordat overweldigende 'minder prettige' luchtjes rondhangen. Dit komt door de plaatselijke delicatessen die vooral gebaseerd zijn op vis. Geen vis zoals wij kennen, maar van zeepaardjes tot kleine inktvisjes die gefrituurd en stevig gekruid aan de man worden gebracht. Absolute topper is de Satť van visballen die je zo uit de hand kunt eten.

Wij besluiten om ook traditioneel chinees te gaan eten. Bij een lokale tent zijn er nog net twee plekjes beschikbaar. De kaart is nog wel in het Engels beschikbaar, maar dan houdt het ook echt op. Met handen (en voeten) lukt het om onze wensen voor elkaar te krijgen. Helaas geen traditioneel Chinees bier hier. Beetje jammer. Het eten is super lekker. Voor Ivo noedels met kip en Oyster saus, voor mij een echte Chinese curry met lamsvlees. Spicy, met een lekkere nasmaak, zonder dat het overheerst. Volop genieten. Door het tijdsverschil hebben we weer voldoende energie voor meer, maar besluiten om daar niet aan toe te geven. Daarom lopen we langs de 'Ladies market' waar allerlei spullen worden aangeboden. van Ipod hoesjes tot Beijing 2008 T-shirts, je kan het zo gek niet bedenken. Waarschijnlijk is niets echt, maar het ziet er erg leuk uit. En je wordt niet lastig gevallen door opdringerige verkopers. Wel krijg ik door mijn bovengemiddelde lengte aandacht van vooral de dames. Vooral nastaren en giechelen. Ik was daar in 2005 al mee geconfronteerd, maar het blijft weer even wennen. Zo mag ik mij de komende dagen weer even voelen als Robbie Williams. Het lijkt leuk, maar ik vind het niets. Ik zal er het beste van maken. Zo vordert de avond en het wordt tijd om naar het hotel te gaan en te slapen. Om zes uur morgenochtend gaan we weg naar Guangzhou in China.

Vrijdag 20 april 2007: Naar Guangzhou, de beurs en een waanzinnig hotel

Als we in de lift van ons hotel staan valt het ineens op dat er wel heel veel verdiepingen missen. De chinezen zijn erg bijgelovig. De dertiende verdieping bestaat niet, net als in enkele andere landen. Hier missen de volgende etages; 3,4,5,6,13,14, en 24. Zo kom je al snel tot een echte wolkenkrabber...... Aan de andere kant brengt het getal 8 geluk. Vooral op de duurdere auto's zien we dit getal staan. Een nummerplaat kan je hier kopen en afhankelijk van de beschikbaarheid zelf kiezen. Een dergelijke plaat met het getal 9 erin (voorkeur begin of eind) kost hier meer dan 2 gemiddelde jaarsalarissen (dank aan Jill voor de info).

Als ik 's wakker wordt om te gaan douchen, doe ik dat in een roes. Dat besef ik pas later als ik na het douchen en scheren erachter kom dat ik dit 4 uur te vroeg heb gedaan. Vertwijfeld controleer ik de tijd. Ja, het klopt echt; het is nog veel te vroeg om al om 2 uur 's nachts op te staan. Ik snap er niets van. Dan maar terug naar bedje en opnieuw lekker slapen. Gevolg is dat ik gebroken wakker word voor de tweede keer. Weer hetzelfde ritueel van douchen, maar niet nadat ik de tijd dubbel heb gecontroleerd. Met de metro naar het trein station en dan blijft er genoeg tijd over voor een rijk ontbijt bij het bedrijf met de grote M Hmmm wat veel keuze en ondanks het vroege uur zijn onze ogen veel groter dan onze magen. Wist u overigens dat je bij de pannenkoekjes van McDonald ook nog het vlees van een hamburger krijgt? Dat (en meer) gaat er dus niet in op de vroege morgen. Toch gaan we met een veel te volle maag de trein in. De treinreis is goed geregeld. Je hebt een eigen stoel met voldoende ruimte, zelfs voor mij. Wat opvalt is de gastdame; op en top Chinees. Klein, met een overdadig uniform, streng en geen humor. Na ruim een uur passeren we de Chinese grens. Vanuit de stad zagen we eerst heel veel bebouwing, met heel veel vrijwel identieke torenflats. Later overheerste meer en meer het groen. Het 'Northern Territory' zoals dit deel genoemd word bevat weinig bebouwing en een bijna oerwoudachtige bebossing.

De grens is herkenbaar aan een grote gracht met hele grote hekken er om heen. Ik weet nog dat de weg door het vroegere Oost Duitsland ook door zulke hekken omgeven was. Eigenlijk een beetje vreemd. Hong Kong hoort bij China, maar blijft de aparte status houden. Voor HK heb je zelfs geen visum nodig. Wel voor China. Als we in Guangzhou aankomen (samen met alle anderen uit de volle trein) heeft de immigratie haar handen vol. Toch gaat het redelijk vlot. Mijn visum wordt wel extra lang gecontroleerd. Zal wel komen door de codering ' journalist'. Iets anders kan ik niet bedenken. De drukte in de trein komt doordat er een grote beurs is in Guangzhou. En met groot bedoel ik ook groot. Ook wij gaan daar naartoe. Ivo wil voor zijn bedrijf onderzoeken of er hier goede nieuwe producenten zijn en of er nog leuke nieuwe producten op de markt komen.

Om er binnen te komen, komen we pas echt in aanraking met de Chinese bureaucratie. In alle hotels kan je een gratis toegangsbewijs krijgen. Kom je rechtstreeks zoals wij dat doen, krijg je te maken met een ietwat andere procedure. Ik geef u de volgende opsomming: een aparte ingang met ongeveer 20 aardige dames die je de weg wijzen. Dan wordt je naar een soort accreditatie tent geleid, waar men bij de Olympische Spelen jaloers op zou zijn. Bagage door de scanner, net als de personen. Het alarm gaat wel af, maar men onderneemt niets. Binnen staat wederom een waar legertje aan hulpvaardige dames die denken dat ze Engels spreken. Werkelijk overal wil men je helpen. Op naar een inschrijfbalie waar je je paspoort moet laten zien. Formulier invullen, en visitekaartje erbij inleveren. Dan naar de pasfoto afdeling toe. Eerst je paspoort laten zien en dan maakt men de foto's. (ik pas er niet zo goed op). Dan je paspoort laten zien en de foto's afrekenen. Dan naar de accreditatie productie waar je je paspoort moet laten zien. Omdat wij met een creditkaart willen betalen, moeten we naar een andere balie toe. Eerst je paspoort laten zien en dan wordt, na de betaling, je accreditatie gemaakt. De oplettende lezer is opgevallen dat je slechts 5 (of vier als je contant betaalt) keer je paspoort mag laten zien. En iedere keer wordt deze nauwlettend gecontroleerd. Alsof we nog niet bij de immigratie zijn gecontroleerd, ahum....... hoezo bureaucratisch.

Uiteindelijk krijgen we onze accreditatie voor de China import and export fair omgehangen en kunnen we naar binnen toe. Het complex ziet er van buiten redelijk netjes uit; van binnen verminderd het per hal totdat je hal 13 bereikt. Dan krijg je het oud-communistische gevoel van de jaren 50 terug. Om een indruk te geven over hoe groot deze beurs is, geef ik u wat cijfers. 14 hallen, allemaal 5 of zes verdiepingen hoog gevuld met stands. Hierbij moet ik aantekenen dat de gemiddelde standgrootte 3m bij 3m is. Zo kom je aan bijna 14.500 deelnemende bedrijven. En ze willen allemaal wel wat aan je verkopen. Van huishoudelijk textiel, tappijten, medische apparatuur tot leer, schoenen en petten, je kan het zo gek niet bedenken of je vindt het hier wel. Over de hele wereld komt men naar deze beurs toe. Om het makkelijk te maken worden veel van dezelfde producten door verschillende bedrijven aangeboden. Dat maakt het extra complex omdat je niet weet of je met een agent of een producent te maken hebt. Toch vinden we een aantal mogelijk goede kandidaten. Of dat zo is zal de toekomst leren.

Zo gaat de dag erg snel voorbij en dat voel je ook. De voeten protesteren. Omdat er geen opslagruimte is voor koffers heb ik de brutaliteit genomen om deze bij de eerste en best stand neer te zetten (van 5 bij 4 meter.....). Even kort met de mensen gesproken en toen er vandoor. Nu halen we zonder gene de koffers weer op. Men blijft hoffelijk en netjes. Dat zou je in Nederland eens moeten proberen, ahum. Dan zoeken we een taxi om naar het hotel te gaan. Dat blijkt toch lastiger dan gedacht. Uiteindelijk vinden we er een, maar die maakt ons duidelijk dat de taximeter defect is. Bullshit!. Helaas kennen we beide dit woord nog niet in het Chinees. Dus als u ooit taxibestuurder 548391 mocht tegenkomen in Guangzhou, en u kent dit woord wel, dan mag u dat namens ons zeggen. Tot overmaat van ramp weet hij de weg niet naar het hotel. Zelfs niet als we dit hem laten voorlezen op de laptop. Hij begint tegen zichzelf te schreeuwen, vloeken en te tieren. Prachtig gezicht overigens, ondanks de groeiende irritatie. Als we het hotel bellen dan lukt het wel. Van pure opluchting begint hij te krijsen van het lachen. Nog vreemder. De afgesproken prijs blijft nog steeds een lachertje. We maken hem nog wat meer zenuwachtig door, in het bijzijn van de hotel ontvangst delegatie (zo kan je het wel noemen) vragen om een rekening. En dat lukt hem niet. Wij genieten volop hoe hij zich in allerlei bochten wringt om correct over te komen. Hij valt toch door de mand...... Eigen schuld.

Het Baiyun airport hotel is gloednieuw en van werkelijk alle gemakken voorzien. Om te beginnen, het ligt op loopafstand van het vliegveld (2 minuten) zonder dat je enig vliegtuig lawaai hoort. De vele heren die bij aankomst al stonden te wachten, schieten te hulp om alles te dragen wat ze maar kunnen, tot op het overdreven af. In de immens grote hal, die geheel van marmer is, wordt je in correct Engels, snel geholpen waarna de koffers direct in je kamer wordt gezet. De kamer is een ware weldaad. Heel belangrijk, een goed bed, zelfs op lengte. Voorts alle luxe die je je maar kan wensen, en meer. Bureau, om aan te werken, internet, goede stoelen, grootbeeld tv met alle wereld sportzenders erop en een uitgebreide bar. De scheiding tussen de slaapkamer en de badkamer is een glazen wand......... Spannend!!! Langs deze glaswand bevindt zich ook het bad. In het geval van bijvoorbeeld een (zittend) toiletbezoek kan men meer privacy krijgen door middel van een elektrisch te bedienen rolgordijn vanaf de wc pot. Dan kan je dus rustig zitten zonder dat een eventuele partner naar je hoeft te kijken..... De aparte douchecabine heeft zo'n hele grote douchekop waardoor het lijkt alsof je onder een (warme) waterval staat. En ga zo maar door. We genieten hier volop van wetende dat dit niet zo snel nogmaals zal gebeuren.

Om deze luxe te vieren, besluiten we om in het hotel naar het Chinese restaurant te gaan (een van de in totaal vier restaurants). Hier laten we ons door de Chinese cuisine verwennen. Zonder dat het een kostbare zaak wordt. Nog geen 20 euro pp inclusief drank zijn we kwijt. En dan zijn we helemaal 'los' gegaan. Zo blijven we de hele avond lachen. De kostbaarste uitgave van de avond was een echte Cubaanse sigaar van 15 euro..... Dit gecombineerd met een goed glas en onder het genot een een bijna prive concert door een pianiste en een celliste. Wij klagen nooit meer........ O ja, het bed slaapt superheerlijk en Ivo heeft uitgezocht dat het bed van het merk Simmons uit Frankrijk is. Slechts in twee hotels in Nederland staat ook dit bed, waarvan het Hilton in Amsterdam er een is.

Zaterdag 21 april 2007: Naar Beijing, het Tian'anmen plein en een hernieuwde verkenning

De volgende morgen (waarbij we redelijk kunnen uitslapen, genieten we nog eenmaal van een uitgebreid ontbijt. Onnodig te zeggen dat bijvoorbeeld de omelet persoonlijk voor je wordt klaargemaakt met de ingrediŽnten nar keuze. Uitchecken en dus lopend naar de incheckbalie van het vliegveld. Het hotel was al groot, maar het vliegveld slaat werkelijk alles. Immens past hier niet bij, ik kan dit met geen woorden beschrijven. Ik heb dit nagezocht en het blijkt dat dit het vliegveld is met de langste terminal ter wereld met een lengte van 1,3 km!! Via Google Earth kan je de omvang goed zien. Ondanks dat China Southern Airlines een alliantie heeft met de KLM, is de behandeling stukken minder. Ik moet eerst betalen voor overgewicht van mijn koffer?! en wij kunnen niet eens bij elkaar zitten in het vliegtuig, laat staan een stoel met wat meer ruimte gegund krijgen. Ach, het duurt maar 2,5 uur zo stel ik mij erop in. Het is ongeveer 2000 km naar het noorden toe en dan zijn we eindelijk in Beijing; mijn reisdoel!!

Het vliegveld daar is herkenbaar van mijn trip in 2005 met SEAT. Nu hoef ik niet door de douane en immigratie te gaan en zijn we zo bij de koffers. Dan naar het hotel. Helaas hebben we geen kaartje waarop het adres in het chinees geschreven staat. Dit is bijna onvermijdelijk in Beijing omdat er nog slechts heel weinig mensen Engels spreken. En als ze dat al spreken, dan blijft het onverstaanbaar. Er is een groot verschil tussen het DENKEN te kunnen en het WERKLIJK kunnen spreken van deze taal. Gelukkig biedt de infobalie uitkomst. Zij bellen het hotel en schrijven het adres in het chinees voor je op. Eerst slaan we nog een aanbod af voor een prive auto voor 250 Yuan. De taxi kost slechts 90 Yuan, en dat is omgerekend 9 euro voorruim een half uur rijden. In 2005 kon je nog een uur met de taxi rijden voor slechts 6 euro. Hmmm, zeker inflatie......

Het hotel is wat minder luxe, dan vorige nacht, maar zeker niet slecht. Snel de spullen op de kamer gebracht en meteen de stad in. Vlak bij ons hotel is het Tian'anmen plein, oftewel het plein van de hemelse vrede. Hier waren ooit die protesterende studenten actief. Het ingrijpende beeld, gemaakt door Associated Press fotograaf Jef Widener, van een student die toen voor een tank ging staan waardoor de tank om hem heen reed, staat in mijn geheugen gegrift. Wat zou er met die man zijn gebeurd? Zijn echte naam is nooit bekend gemaakt. Hij wordt Tank man genoemd en bronnen beweren dat hij niet is opgepakt door de geheime dienst, maar door een aantalburgers in veiligheid is gebracht (met dank aan Willem Vraets). Ondanks dat ik er in 2005 ben geweest blijft het indrukwekkend. China is een groot land. En na het grote Novotel in Guangzhou, nu het grootste plein ter wereld (dacht ik). Er schijnt een heerlijk zonnetje en het is er niet erg druk op zaterdag middag. We besluiten om het plein met de klok mee rond te lopen. Het aantal handelaren dat je het rode boekje wil verkopen valt mee. Slechts een paar zijn er actief, en dan voornamelijk met de onvermijdelijke Lolex'en en Bleitlings. Voor 1 tot 2 euro zullen ze vast en zeker niet origineel zijn en de garantie haalt niet eens de hoek van het plein. Daar is het plein net wat te groot voor.

We hebben twee camera's meegenomen, de IXUS50 en de 400D, beiden van Canon. De eerste voor het kleine werk en de andere voor het meer serieuze. Ivo neemt de IXUS50 mee en legt het leven van een doorsnee Chinees op zaterdagmiddag vast. We lopen wat door noordelijk richting de verboden stad. Die is net dicht. Dat komt nog wel. Indrukken genoeg. We maken zo heel veel foto's waarvan een kleine selectie op de staat.

Langs de oostkant komen we soldaten tegen die aan het oefenen zijn met exerceren. De voorste soldaat kan zijn lachen niet inhouden als ik foto's maak. Verderop vinden we de eerste Olympische Merchandise Shop. Daar wil ik toch echt even kijken. Binnen is het vrij leeg en, in tegenstelling tot in Turijn, staan er slechts weinig producten. Een T-shirt in mijn maat is niet voorhanden en zal ook niet komen. Dus beperk ik mij tot wat pins. Hierover heb ik al eerder geschreven in Turijn. (Ik ben hierover ook nog met een column bezig). Door het enthousiasme van het bedienend personeel groeit ook het mijne. Dat leidt tot hilariteit, bij hen, maar ook bij Ivo. Als een kind in de snoepwinkel. Het afrekenen gebeurd ook traditionele Chinese wijze. De verkoper vult een briefje in drievoud in, pakt de spullen en geeft deze pas af als de klant alles heeft betaald bij een aparte balie. Dan krijg je twee briefjes terug waarvan je er 1 aan de verkoper moet geven. Dat gaat tijdens de OS zeker niet goed komen.

Zo vordert de dag gestaag. De avondzon schijnt over het grote plein en de schemering wint het van het daglicht. Aan de zuidzijde bevindt zich een winkelstraat waar veel, hoe zal ik het noemen, narigheid wordt verkocht. Onder 'narigheid' versta ik alles wat niet echt is, en/of je eigenlijk niet nodig hebt. Dus alle imitatie schoenen, kleding, tassen, horloges enzovoort tot ratelende knikkers (?) en plastic zakjes met daarbij een apparaatje waarmee je het zakje in de lengte kan splitsen, zonder dat er een lek in komt. Ik hoop dat u dan een beetje een beeld hebt. O ja, en om de 4 meter bevindt zich een winkel met hetzelfde assortiment. In 2005 heb ik hier wat imitatie Puma's gekocht. Niet dat ik ze nodig had, maar om samen met enkele collega's gezellig af te dingen.

Echter, de hele straat is weg. Hoe bedoelt u 'weg'? Gewoon helemaal verdwenen. Alle panden zijn gesloopt en er wordt nu gebouwd. Als ik een man vraag waar de winkels zijn gebleven, vertelt hij dat iedereen eruit moest zodat alles voor de Olympische Spelen kan worden herbouwd. Alle eigenaren hebben geld, of vervangende ruimte gekregen van de stad en mogen weer terugkomen als het opgeleverd wordt. Heel apart, zo'n actie van de gemeente Beijing. Zou je in Amsterdam eens moeten doen door een hele winkelstraat te ontruimen en te herbouwen. Bij ons zal er vast wel iemand bezwaar aantekenen tegen zo'n actie, zodat er nooit wat gebeurt. Niet in Beijing. De stad bepaalt alles, zowel ten goede als ten slechte.

De maag begint te knorren en dus is het tijd voor voedsel. Bij een chinees eethuis lopen we naar binnen. Wij zijn de enige buitenlanders en worden eerst eens goed bekeken. We zijn daar al redelijk aan gewend geraakt. Mensen kijken naar je op straat, draaien hun hoofd om en stoten hun naaste aan. Ze komen naast je staan en glimlachen naar je, of gaan stiekem foto's van je maken. Je maakt hier van alles mee. Soms vragen ze of ze met je op de foto mogen. Ze blijven netjes en beleefd, er is bij mij (nog geen) sprake van irritatie. Het voelt een beetje als een popster (o.k., uit de B klasse) die wat fans heeft. Ook voor Robbie B zijn hier fans aanwezig.....(voor de intimi)

Het eten kiezen is best lastig, maar met handen en voeten lukt alles. En onze gastdame is heel geduldig en aardig. We bestellen een aantal gerechten die er wel goed uitzien (de meeste gerechten zitten plaatjes bij). En natuurlijk een echt chinees biertje. Al snel worden de eerste gerechten geserveerd. Prima, maar het houdt maar niet op..... Op een gegeven moment staat de tafel helemaal vol met schaaltjes en bordjes met eten. Als we naar onze buren kijken, zien we met enige schaamte dat ze (ook met twee personen) slechts twee borden hebben staan. Later komen er daar gelukkig nog 2 bij zodat het nog wat lijkt. Het eten komt dus (weer) niet op. Het smaakt overigens allemaal prima en we proberen ook van alles, behalve de slang, de schildpad en nog wat visachtige varianten. Daarna terug naar het hotel om nog wat te schrijven.

Zondag 22 april 2007: het hemelse tempel park (Tiantan park), shop gevoel, voeten en Wangfujin Dijan.

Voor het eerst in dagen een beetje uitgeslapen. En dat op zondag.... Bij het ontbijt, zoals gebruikelijk in het weekeinde een croissantje. Helaas zonder het gezelschap van een dame. In 2005 ben ik in het Hemelse tempel park geweest, ook op zondag. Toen slechts een half uur, nu nemen we ruim de tijd. Het weer is ons goed gezind, want de zon schijnt heerlijk. Bij een van de poorten horen we gezang. Als we kijken zien we twee muzikanten en een heel koor van omstanders. Zij zingen uit volle borst Chinese liederen mee. Niemand heeft een liedboek (of zoiets), toch kent iedereen de tekst. Jong en oud, rijk en arm, allen hebben zichtbaar zo veel plezier dat je er kippenvel van krijgt. Je zou zo meezingen, ware het niet dat je de tekst niet kent. Te snel is het voorbij, helaas. Dan lopen we door richting de hemelse tempel. Een aanrader! Het hele complex is geheel gerenoveerd en ziet er prachtig uit, zeker op de zondag als veel mensen het park de dag doorkomen. De een oefent met fluit, de ander speelt een soort tennis en een derde speelt domino of een soort schaken. In het zonnetje is het zo supergezellig. En voor de 3,5 euro krijg je een authentiek stuk Beijing te zien.

zo lopen we heel wat af. Bij de oostelijke uitgang lopen we langs een groot en rommelig gebouw langs en dat blijkt een soort shopping center te zijn. Maar dan wel eentje die allemaal 'narigheid' verkoopt. 5 verdiepingen met imitatie producten. We besluiten binnen te gaan kijken en verbazen ons keer op keer. IPod, maar niet van Apple, Nokia accessoires, maar niet van Nokia, Nike's, maar niet van Nike, ga maar zo door. Er zijn honderden kleine balies (waar 1 of 2 personen maximaal achter passen). Ze kunnen alleen achter de balie komen door erover te klimmen of een element naar te verschuiven. Achter deze balies staan jonge meisjes die je letterlijk toeschreeuwen of je iets wilt kopen. Door diezelfde balies kunnen ze niet dichtbij je komen, anders hadden je vast kunnen pakken. Kom je te dicht bij een balie dan lukt dat wel en kan je niet verder lopen zonder een gesprekje te voeren. Gesprekje is een groot woord. zonder te vragen bieden ze je hun handel aan. Of je het nu nodig hebt of niet. We lopen zo wat rond kijkend of er nog iets is, wat wel echt nuttig of noodzakelijk is. Helaas niet. Met in ons achterhoofd ook nog de waarschuwing dat de douane in Nederland de vluchten vanuit China extra streng in de gaten houdt. Dit om te voorkomen dat allerlei illegale (merk)spullen ons land binnenkomen.

De voeten hebben het zwaar te verduren van al dat lopen. We schatten in dat we al minimaal 25 kilometer hebben gelopen deze dag. Waar China ook bekend om staat zijn haar massages, met name de voetmassages. Nee, geen erotisch getinte massages, die vinden we voornamelijk in Nederland. Hier is massage nog waar het voor bedoeld is. In dit geval: vermoeide voeten. Na enig zoeken en vragen vinden we ergens een salon hiervoor. Met zoeken bedoel ik dan dat je het gaat vragen aan iemand, en dat die persoon dan geen Engels spreekt, of dat je beginnen te lachen. Waarom blijft de bekende vraag. We maken een leuke prijs af (6 euro) en worden in een kamertje met lekker ligstoelen neergezet. Dan komen alle medewerkers ons even bekijken, immers die willen ook wel eens zien hoe een buitenlander er van dichtbij uit ziet. Eerst worden je voeten netjes gewassen en dan begint een uitgebreide massage (door een heer!!!). Verbazingwekkend kan die er een half uur per voet over doen. En nog goed ook. Geen pijnlijke zaken, echt vakkundig. Na ruim een uur is hij klaar en dan knipt hij ook nog je nagels. Dan sta je na anderhalf uur weer buiten, met herboren voeten. En een ervaring rijker. Een aanrader dus. Advies niet bij of via de hotels doen. Lekker zelf wat zoeken, Scheelt meer dan de helft van de prijs en is veel leuker.

Dan lopen we richting ons hotel terug. Om te schrijven, nog wat zaken te regelen voor morgen en eerlijk is eerlijk voor een klein dutje. Slapen gaat hier prima, maar omdat je zo veel wilt doen en zien, schiet het slapen er bij in. Eten doen we 's avonds bij de naastgelegen chinees. Wat luxer dan gisteren, maar veel minder sfeer. Ook de gerechten smaken ons minder. Ja we zijn er laat (tegen achten), en de meeste gasten beŽindigen hun diner. Zodoende zijn we de laatste die het restaurant verlaten. Niet voor herhaling vatbaar. Snel terug naar het hotel om te werken. Niet alleen moeten de foto's worden bekeken, maar ook op de site worden gezet. En de teksten dienen ook te worden geschreven. En dan is het al snel weer half 2. Om half zes gaat de wekker zodat ik om 6 uur kan vertrekken naar de Chinese muur.

Nagekomen bericht: de Chinese scheldwoordenlijst.

Even ten goede; in het algemeen zijn de Chinezen erg voorkomend en correct. Ik heb dan welgeteld 1 mindere ervaring opgedaan en naar aanleiding van het 'bullshit' verhaal van vrijdag een reactie hierop gekregen. Ik hoop ze niet te hoeven gebruiken, maar de heer Jansen uit Leeuwarden dank hiervoor.

Tsao gao! - Shit!
- Feng le - Knettergek
- Wen guo pi - Een scheet geroken
- Pigu - kont
- Ta ma duh! - Verdomme!
- Ching wa tsao de liu mang! - Misdadige kikkernaaier!
- Gao yang zhong de gu yang! - Moederloze geit van alle moederloze geiten!
- Zhen dao mei! - Dat hebben wij weer!
- Liu kou shui de biao-tze he hou-zi de ben er-tze. - Debiele zoon van een kwijlende hoer en een aap.

Maandag 23 april 2007: De Chinese muur (bijna exclusief....)

De wekker gaat veel te snel. Oftewel de nacht is veel te kort. En met een onderbreking van iemand die mij belde. Ik weet niet meer wie, maar dat maakt niet uit. Vandaag gaan we weer iets heel bijzonders doen. Naar de Chinese muur toe of zoals de men het hier noemt the Great Wall. Niet met een bus naar een plekje waar je samen met 5000 andere mensen bent. Nee, een wat rustiger plek, wat verder weg van Beijing genaamd Mutianyu. Wel is dit een deel dat vrij recentelijk gerestaureerd is, zodat je een goed beeld krijgt van de enormiteit van dit bouwwerk. Het was ooit 6000 Km lang en beschermde de Chinezen tegen aanvallen van buitenaf. Ja, er komen wel toeristen, maar minder dan bijvoorbeeld bij Badaling. Om er zeker van te zijn dat we rust hebben, staat er een prive auto voor ons klaar die ons ernaartoe brengt. Compleet met ontbijt van het hotel. Het is een luxe limousine met V6 motor van Chinese makelaardij. Het lijkt op een Audi 200 uit vroegere tijden, met kleine accentverschillen in de carrosserie en interieur. En wat mindere kwaliteit en afwerking. In de kleur zwart, met donkere ramen tot net voor de spiegels is het een echte maffia auto. Met daarin twee welgestelde Nederlanders. De chauffeur zou Engels spreken, maar spreekt Chinlish. Hij rijdt als een echte maffiachauffeur; agressief, veel toeterend en overal haalt hij in.

We komen wel op (langs) plekken waar je anders niet zo snel zal komen. Eerst een stukje via de tolweg, dan de rest binnendoor. Onze chauffeur is overduidelijk al vaker langs deze route gereden, anders durf je niet met zo'n rijstijl te rijden. Vrij snel komen we bij de muur. Lekker vroeg, want we zijn er om half 8 al. Alles is nog stil. We weten niet eens of je de muur al op kan zonder toegangskaartje. Op alle gerestaureerde stukken van de muur dien je te moeten betalen om dit moois te kunnen zien. Voor 55 yuan (5,50 euro) mag je erop. inclusief een kort tochtje met een kabelbaan. Je kan ook naar de muur lopen als je wilt. Mijn advies is om dat niet te doen. Op de muur krijg je meer dan voldoende gelegenheid om naar boven te lopen, want hij is op bepaalde stukken echt steil. De lift gaat speciaal voor ons open. Dat duurt wel een kwartiertje, maar dan kunnen we naar boven. De constructie is zodanig dat we apart naar boven mogen (moeten). Of zou het aan de getraindheid liggen van ons. Ik laat de lezer kiezen. Boven straalt alles een serene rust uit. Onze chauffeur adviseerde ons om de rechterflank te nemen, die is nog mooier.

Zodra we erop staan begint het genieten. Stel je eens voor; optrekkende dauw, hier en daar flarden mist die langzaam voorbij komen. We staan alleen op een eeuwen oud bouwwerk van steen, wat geheel met de hand is gemaakt. Zo groot en overweldigend, met de meest prachtige vergezichten en overal waar je kijkt zie je de muur in het landschap. Over heuvels, langs glooiingen en over de hoogste bergkammen heen. In de stilte nemen we alle indrukken grondig in ons op en genieten er met volle teugen van, oprecht genieten!!!

Rustig lopen we zo verder over de muur heen. Lekker ontspannen en regelmatig even stoppend om ons heen te kijken. Zo probeer je niets te missen van alle schoonheid van de omgeving. Maar ook hard werken om naar boven te komen. Er zijn ontelbaar veel treden die je mag betreden, echter geen enkele tree is gelijk. Het kan verschillen van 3 tot bijna 40 centimeter per trede waarbij je bijna naar boven klimt. Je komt wel ergens, want je stijgt zo erg snel. Kijk maar op de foto aan de rechterzijde hoe steil je klimt. Gelukkig zitten er aan de muur leuningen waar je je aan vast kan houden. Dit is soms erg prettig, vooral als het regent of sneeuwt. Op regelmatige afstanden bevinden zich torens waar je ook in op kan lopen. Vanaf zo'n toren is het uitzicht nog mooier. Voor de volledigheid, dit is een gerestaureerd deel van de muur; het authentieke deel zijn de traptreden nog onregelmatiger. Na een half uur komen we aan het einde van het gerestaureerde deel en mogen we niet verder. Dit wordt duidelijk door twee borden aangegeven. Maar er is niemand te zien. We lopen dus door......

Het verschil is groot vergeleken met het eerste deel. Hier groeien struiken en kleinere bomen. De vloer is slechts onregelmatig geplaveid, op veel plaatsen brokkelen de muren af. Ongerept en daarom zelfs nog mooier dan het gerestaureerde stuk. Zo lopen we door totdat we bij een stuk aankomen wat eens een toren moet zijn geweest. Daar gaan we rustig zitten om voor de zoveelste keer te genieten van dit indrukwekende bouwwerk. We proosten op al dit moois met een blikje Cola. We kunnen nog verder lopen als we willen. Of zullen we een stuk terug lopen waar zich een aftakking bevindt en die opgaan. We besluiten tot het laatste. Om op dit stuk van de muur te komen moet je door een soort raam klimmen. Dat lukt met enig strekwerk. Ook hier weer een bijna ongerepte pracht door de mens gemaakt en door de natuur terug gewonnen. Er loopt een soort smal kronkelpaadje dat waarschijnlijk door lokale mensen wordt gebruikt. Dat scheelt schrammen van de takken. Op verschillende plekken bloeit de voorjaar bloesem wat, samen met het waterige zonnetje, zorgt voor extra schoonheid. dan, na enkele uren te hebben genoten gaan we terug naar het startpunt, om daar weer naar beneden te gaan.

Er zijn twee mogelijkheden om terug naar beneden te komen. Met de stoeltjes lift of met....... een rodelbaan. Dan ga je met een kleine slede over een baan met kombochten naar beneden toe. Door een hendel naar voren te bewegen ga je sneller, naar achteren rem je af. Dat is leuk speelgoed en dat doen we natuurlijk. Erg vermakelijk en lachwekkend. Overigens staat er bij elke bocht een Chinees met een vlaggetje om je te controleren of je het wel goed doet. Alleen spreken ze geen Engels, dus schreeuwen ze wat rond. Wij willen ze ook niet begrijpen, eerlijk is eerlijk. En dan sta je weer beneden en zijn de winkeliers van de souvenirshops ook wakker geworden, helaas. Snel door naar de auto om terug te gaan richting Beijing. De chauffeur maakt duidelijk dat hij ons nog wat wil laten zien. Hmmm, het zal toch niet een commercieel verhaal zijn waarover hij provisie krijgt. We zien wel. Het is een fabriekje waar men traditionele koperen vazen maakt. We mogen het hele productieproces zien en foto's maken. Aan het einde bevindt zich de onvermijdelijke winkel. Het zijn best mooie vazen; gelukkig passen ze niet in mijn interieur. Aangezien de prijzen mij ook niet passen (een kleine vaas kost al gauw boven de 100,=) gaan we snel weer weg

.

 

In Nederland heb ik via een relatie te horen gekregen waar het Heineken Holland Huis (HHH) in Beijing gaat komen te staan. Dit is nog niet bevestigd en kunnen wij nog niet met anderen delen. Omdat we toch de auto tot onze beschikking hebben, laten we ons vast wat rond rijden in de buurt waar het HHH komt te staan. Dat gaat wel goed komen daar; een super goede locatie, zoals ook in het verleden bij andere Olympische Spelen het geval was. Zodra er meer nieuws bekend is, zullen wij iedereen informeren.

Daarna terug naar het hotel want de dag is al weer bijna voorbij. Eerst de foto's verwerken, en dan is het tijd voor nog wat snel shoppen en daarna een hapje eten. Zo komen we, na het eten, bij een winkelcentrum aan met daarin een complete schaatsbaan. Het is de Beijing New Shopping Mall. Het is er niet gloednieuw maar zeker niet verkeerd. Er zijn al vele mooiere Malls, maar allen zonder schaatsbaan. Deze baan doet mij denken aan het HHH in Turijn waar je ook kon schaatsen. En dan lokt het bed voor wat meer slaap. Toch is het zo weer 2 uur in de nacht geworden. Om half zeven roept de wekker weer.

Dinsdag 24 april 2007: Het bezoeken van Olympic Park, de Venues en lunch met BOCOG

Vandaag wordt een grote dag. We gaan eindelijk de Olympische Venues bezoeken. Het Olympische stadion, het zwemcentrum en enkele andere plekken. Voordat het zo ver is worden wij verzocht om ons te verzamelen bij een hotel in het noordwesten van Beijing. We hebben ruim rekening gehouden met eventuele files en toch komen we te laat. Wat we niet konden voorzien was dat de hele snelweg was afgezet voor een hele belangrijke persoon die met een karavaan van zwaailichten voorbij komt rijden. Er waren 3 van de 5 banen voor hem (of haar) vrijgemaakt. Onze contactpersoon had ons al twee keer gebeld waar we bleven. Bij het hotel staat er een bus(je) voor ons klaar (met ongeveer 8 andere journalisten) en we vertrekken direct.

De meeste Venues liggen in het Olympische park in het noorden van Beijing. Dat bevindt zich net buiten de vierde ring van Beijing. Een ring is een snelweg die geheel rond Beijing loopt. Ooit begonnen met de eerste ring, en nu al weer bij de 5e. Voor de beeldvorming; dit zijn geen normale snelwegen zoals wij die in Nederland kennen. Een ring bestaat meestal uit acht-, tien- of twaalf-!! baans snelwegen en kunnen dus heel veel verkeer verwerken. Desondanks is het erg druk op de wegen hier. Elke week komen er, alleen al in Beijing, 2000 auto's bij. En het aantal fietsers neemt af. In 2005 zag je ze nog in overvloed, nu al weer veel minder. Katie Melua's 10 million bicycles in Beijing gaat vandaag de dag niet meer op, helaas.

Over de brug van de vierde ring rijdend zien we het National stadium (NST) aan de rechterzijde liggen. Het ziet eruit als een vogelnest en dat is ook de bijnaam "Bird's nest". Van veraf is het al erg indrukwekkend, van dicht(er)bij nog veel meer. Het is nu nog niet af, en we mogen daarom er ook nog niet in komen/kijken. Dat zou te gevaarlijk zijn. Er wordt 24 uur per dag aan dit stadion gewerkt. Ondanks zal het pas begin volgend jaar worden opgeleverd. Dit heeft te maken met de operationele kosten voor beveiliging. De indrukwekende foto's vindt u op de fotopagina. Elk element van de buitenzijde (het nest) is uniek. Geen enkel deel is hetzelfde. Dat maakt het tot een kostbare aangelegenheid van 325 miljoen US Dollar. Het is goed te zien dat de arbeiders bovenop het stadion aan het werk zijn. Als mieren in een nest werken zij aan het bouwen van een heel bijzonder bouwwerk, wat in 2008 volop in het middelpunt van de wereld zal staan. Nu al waanzinnig mooi!!!

Aan de westzijde, naast het NST wordt het National Aquatics Center (NAC) gebouwd. Van buiten is dit erg herkenbaar door de opblaasbare 'bellen', die druppels water moeten voorstellen. Het is een simpel rechthoekig gebouw geworden maar ddor haar omvang en de 'bellen' ook enorm indrukwekend. Hier zullen onze zwemsterren hopelijk hun gouden medailles gaan behalen. Ook hier kunnen we het gebouw nog niet van de binnenzijde bekijken. De bouw is nog niet ver genoeg gevorderd voor een inspectie. Veel sport locaties liggen op loopafstand in dit park. Ten noorden van het NAC bouwt men het National Indoor Stadium (NIS) waar het gymnastiek, trampoline en handbal toernooi wordt gehouden. En ten noorden daar weer van bouwt men de Fencing Hal (FCH) waar het schermen plaats vindt.

In totaal bevinden er zich tien Venues op het Olympic Park. En op hele korte afstand nog eens 4 Venues van de in totaal 31 locaties waar gesport zal worden. Dat is een relatief groot aantal en zorgt ervoor dat de Olympische Spelen redelijk compact zullen zijn. Aan de Westzijde van het Olympic Park komt het Olympisch dorp te liggen. Ook hier is men nog volop aan het werk. De centrale ingang is al wel klaar en wordt, in vol ornaat, gepresenteerd. Hier zullen de 20.000 atleten en hun begeleiders vertoeven tijdens de Olympische Spelen van 2008. Na terugkomst in Nederland wordt er een compleet overzicht gemaakt van alle Venues met daarbij de locaties, de sporten en hoe je er het beste kunt komen.

Te snel is het tijd om hier weg te gaan. In de bus worden we uitgenodigd voor een lunch met de Executive Board van het BOCOG Media Center. Dit is een verrassing waar we niet op hadden gerekend. Nu kunnen we persoonlijk kennis maken en spreken met de verantwoordelijke personen achter de organisatie. De lunch wordt gehouden in een traditioneel restaurant waar we niet in het restaurant zelf mogen gaan zitten, maar in een aparte zaal op de bovenste verdieping. De Chinese traditie leert ons dat, als je echt belangrijk bent, je samen met je gastheer gaat eten in een aparte zaal zodat je niet wordt afgeleid door andere personen in de omgeving. Het is dus een luxe om apart te eten. Helaas is het wel zo dat je eerst door schimmige gangen moet lopen en op kleine trapjes klimmen om in de eetzaal te kunnen komen. Het eten is typisch Chinees. Sommige dingen zien er uit als kattenvoer en heb ik ook maar niet geproefd. De algemene kwaliteit is ver verheven boven onze Nederlandse chinees. Eat that!!!

De directeur Mr. Xiao Pei (die geen Engels spreekt) houdt een korte toespraak. Omdat we aan twee tafels zitten wisselt hij tussen beide. Ik mag het geluk hebben dat hij naast mij zit en we kletsen zo heel wat af. Een tolk vertaalt de gesprekken. Verbazingwekend welke (goede) vragen er zoal in je opkomen. En het blijkt een opmerkelijk persoon te zijn. Eerst was hij hoofdredacteur van een kleine Chinese krant en die heeft hij weten uit te bouwen tot de top 3 van China. Nu heeft hij de uitdaging aangenomen om voor BOCOG te gaan werken. Beetje vreemd is het wel om nu weer voor een overheid te gaan werken. Hij ziet er een beetje vrijgevochten (commercieel) uit. Niet stijf, geen stropdas en een hip Chinees kapsel. En hij lacht veel, of beter gezegd wij lachen veel. Als ik hem vraag of ik ooit iets voor hem kan doen, dan zegt hij spontaan of ik het van Gogh museum naar Beijing kan laten verplaatsen. Hij is namelijk gek op kunst en klassieke muziek. Dat gaat niet lukken, maar ik zal hem een leuk boek opsturen en een CD......

Na de lunch kunnen we nog mee naar een bezoek aan een sportacademie. Dat doen we niet. De directeur heeft ons uitgenodigd om vanavond naar de opening ceremonie te komen van het sport congres Sportaccord. Dit is een jaarlijks congres waar alle sport bobo's komen van over de hele wereld. Hoe kunnen we daar nu nee op zeggen? Zo kunnen we nog meer contacten leggen. Eigenlijk is de inschrijving gesloten. Deuren die anders gesloten blijven worden nu ineens geopend. Een paar telefoontjes en we kunnen onze accreditatie ophalen in een het Sangri La Hotel in Noord West Beijing. Dat doen we meteen om niet in tijdnood te komen. Daar aangekomen beseffen we ons pas wat een enorm congres er gaande is. 2500 congresgangers die het hele hotel hebben gehuurd. Met kamerprijzen vanaf 280 euro per nacht. En dat is erg duur voor Chinese begrippen. Bij de persbalie zijn ze geÔnformeerd, maar hebben nog geen toestemming. Ook dat wordt geregeld. Ondertussen wachten wij in de lobby waar menig BB-er (bekende bobo) rond loopt en belangrijk doet. Een van de voornaamste zaken hier, is dat kandidaat steden voor komende Olympische Spelen zich hier profileren. Sport is big business en al snel komen we erachter dat er heel veel geld in om gaat. Op de eerste verdieping is een complete beurs ingericht met allemaal standhouders.

Naast de al eerder genoemde vindt je hier bedrijven die bijvoorbeeld sportdata verkopen, of een producent van toortsen. Zelfs onze nationale trots Philips LIghtning is er met een stand over stadionverlichting. Ineens grijpt iemand mij bij de nek en voor ik het weet krijg ik een dubbele kus van een roodharige vrouw. Het blijkt Rachel te zijn van het IOC uit Lausanne. Zij was een van de collega's waarmee ik samen heb gewerkt in Turijn. Zij is nog meer verbaasd dan ik en vraagt wat ik hier doe. Eigenlijk is ze niet verbaasd, want ze kent me een beetje vanuit Turijn waar ook heel veel mogelijk was. Haar collega Pierre is er ook en die kom ik later ook nog tegen. Hij is nu verantwoordelijk voor de organisatie van de sporten en moet daarvoor heel veel in Beijing zijn.

De openingsceremonie is vrij saai. Wel bijzonder is dat de premier van China als gast aanwezig is en ook spreekt. Andere sprekers zijn IOC voorzitter Jacques Rogge en onze eigen Hein Verbruggen. Veel nieuws hebben ze niet te melden, het zijn allemaal bekende standpunten en het over en weer geven van complimenten. Tussen de speeches door is er een verscheidenheid aan entertainment. Van Chinese acrobaten tot een klassiek piano stuk. zo kunnen we ook een stukje Chinese cultuur kunnen opsnuiven. Na de ceremonie lopen we een stuk door de stad tot we op een plein komen waar het erg druk is. Men is er aan het in-line skaten, dansen en doet bordspellen. Massaal, en toch ook heel gezellig. We worden spontaan aangesproken door een jongen die vraagt of we Engels spreken. Ja, dan kunnen we. Hij wil graag Engels oefenen en nodigt ons uit om mee te skaten. Dan slaan we vriendelijk af. Zo is China ook. Open, spontaan en gezellig. Ondertussen is het laat geworden en zoeken we een taxi naar het hotel. Nog even werken en dan slapen.

Woensdag 25 april 2007: Verboden stad, shoppen, afscheid en stappen.

Toch al vroeg weer op. vandaag een bezoek aan de verboden stad. De restauratie hiervan is grotendeels klaar, in tegenstelling tot in 2005. toen waren grote delen niet te bezichtigen. tijdens het ontbijt hervindt ik een stukje spontane creativiteit. We gaan lekker op de fiets!! De verboden stad is redelijk dichtbij en wat extra beweging zal ons goed doen. Maar ook krijgen we zo de gelegenheid om ook de wijken er omheen rustig te bekijken. En dat doen we. Voor wel 8 euro huur je in het hotel een fiets voor de hele dag. Wel met slot erbij. Dit soort zaken zijn hier nu ook al noodzakelijk. In 2005 kon je je fiets nog rustig buiten neer zetten om een kop koffie te gaan drinken in een lokale gelegenheid. Nu niet meer. China verandert met de dag, en niet alles ten goede.

In een heerlijk zonnetje verkennen we de buurt rondom de verboden stad. Net als op andere plekken worden er veel traditionele huizen gesloopt. Jammer dat dit cultureel erfgoed niet beter wordt beschermd. Van het oude Beijing blijft zo steeds minder over. We plaatsen onze fietsen in een Chinese fietsenstalling aan de buitenzijde van de ommuring van de verboden stad, vergelijkbaar met een in Nederland. Deze is gratis. Dan op naar de ingang. Het is zo bijzonder om hier rond te kunnen lopen, alsof de tijd heeft stil gestaan. Omdat het niet druk is wordt dit gevoel regelmatig versterkt. In 2005 was men nog volop bezig om de buitenste gebouwen te renoveren. Dit is nu klaar. Nog slechts enkele gebouwen moeten er worden gedaan, voordat ook dit klaar is voor de Olympische Spelen van 2008. Zo lopen we door de hele stad heen, af en toe meeluisterend met een gids om zo extra achtergrond informatie te krijgen. De zon schijnt lekker en we geniet volop.

De verboden stad, het Tian'anmen plein en de Bell en Drum Towers liggen allen op de centrale as van Beijing. Ook het Olympische park en het bijbehorende stadion (Bird's nest) liggen exact op deze as. Het complex van de verbodenstad is ruim anderhalve kilometer lang en dat merken we als we uit de stad lopen. (aan de Noordzijde). Dan is het een enorm stuk terug lopen. Het warme lentezonnetje brandt toch harder dan je denkt en voor je het weet stroomt het zweet uit de poriŽn. Door om de stad heen te lopen besef je pas echt hoe imens groot dit alles is. Indrukwekkend! De fietsen staan nog netjes in de stalling en we besluiten om via de zuidzijde van de verboden stad richting het Tian'anmen plein te rijden. Dat mag wel niet, maar journalisten doen dat toch wel. Wij dus ook. Sorry hoor. Daar steken we de weg bestaande uit 14!! rijbanen over en bekijken we zo verder de stad.

Teruggekomen in het hotel is het tijd om afscheid te nemen van collega Ivo. Hij reist weer terug naar Guangzhou voor andere afspraken en ik blijf nog in Beijing voor de rest van de afspraken ter voorbereiding. Want er is nog werk te doen. De avond is wonderschoon. Een heerlijke bries zorgt voor een heldere lucht. Mijn hotelkamer is op de 8e verdieping en ik heb al een prachtig uitzicht op de ondergaande zon. Ondanks dat ik de zonsondergang de afgelopen dagen al vaker heb mogen zien, raak ik er nu door gefascineerd. Ik besluit om te kijken of ik op het dak, nog hoger dus, kan komen om dit prachtige beeld vast te leggen. Dat kost enog moeite, maar lukt uiteindelijk toch. Op blote voeten, want op de hotelkamer loop ik altijd zo. En ondoordacht al ik was, ben ik zo de kamer uitgelopen, op weg naar het dak. Op het dak zitten een paar Chinezen die binnen een paar seconden zijn verdwenen. Ik denk er verder niet over na en vind een goed plekje om te genieten. Zo sta ik te genieten van de ondergaande zon in Beijing. Met de camera leg ik dit beeld vast. Aan de linkerzijde zie je goed de televisietoren van de nationale Chinese tv.

Zo blijf ik staan totdat de zon geheel onder is. Dan terug naar de realiteit, terug naar de hotelkamer. Ik heb geen zin om in de stad te gaan eten en bestel daarom wat snels bij de roomservice. Want er moet gewerkt worden. Zo vliegen de uren voorbij. Tegen elven neem ik een taxi naar een bekende club de Suzie Wong, vlakbij waar in 2008 het Holland Heineken Huis zal worden gevestigd. Daar ontmoet ik een aantal Nederlandse dames die in Bejing Chinees studeren. Franceska is al weer een paar maanden in China en spreekt, voor zover ik dat kan beoordelen, een aardig woordje Chinees.

We hebben daar afgesproken omdat ik ook meer wil weten over het nachtleven in Beijing en hoe dat zal zijn tijdens de Olympische Spelen in 2008. Bij de club herken ik de straat en de omgeving. Ik ben hier ook in 2005 geweest. En heb daar toe een waanzinnig leuke avond/nacht gehad. Op de verdieping die toen gesloten was is nu een waanzinnig mooie zaal gemaakt. Met rood fluweel en een echt Chinese sfeer. En ik heb geluk, of eigenlijk niet. Het geluk bestaat uit het feit dat er een ladies night is. Dus het barst er van de dames. Gevolg is wel dat ik mijn eigen drankjes moet betalen, in tegenstelling tot de dames die alles gratis krijgen. Gratis dekt niet geheel de lading; stipt om 12 uur komen de obers de nog nie