De verhalen van Beijing

Zondag 17 augustus 2008: Afscheid 1, lekker eten en 3-voudige HHH huldiging

Redelijk vroeg uit de veren, want Tessa gaat helaas terug naar Nederland. Eindelijk heeft ze zelf kunnen meemaken wat het is om een Olympische Spelen van nabij te kunnen meemaken en mijn 'virus' beter te kunnen begrijpen. Volgens mij is ze zelf ook een beetje besmet geraakt. Dit gezien het aantal emotionele momenten die we samen hebben mogen delen. En nu is het helaas weer tijd om afscheid te nemen. We brengen haar naar de nieuwste terminal van het vliegveld. Wat een enorme hal. Ik heb het al eerder geschreven, maar alles is hier groot. Normaal bestaat niet. De foto's zeggen genoeg. Afscheid nemen vinden wij heel lastig en houden het daarom kort. Ik zal haar pas weer zien over ruim een week, en dat blijft lang..... Eigenlijk te lang. Volgende week zit ze wel in Hong Kong, misschien dat.... ach we zien het wel.

Dan door naar terminal 2 met Dick. We moeten wachten tot het loket weer open is en nemen daarom een lekkere cappuccino en een westers broodje. Zo kletsen we nog wat na over alles wat er is gebeurd. Heel graag had ik met hem samen de sluitingsceremonie willen meemaken, maar dat is nu utopisch geworden. Dan vertrek ik naar het werk. Dat moet ook gebeuren. Ik laat Dick alleen achter op het vliegveld. Voor de rest van de dag is er weinig te melden, anders dan dat de Duits Nederlandse Claudia Bokel een officiŽle waarschuwing heeft gekregen van het IOC. Daarvoor zijn speciale A4-tjes gemaakt waarop dit bekend wordt gemaakt. Waarom, dat wil niemand zeggen. Ik vind de actie dom en kort zinnig. Negatieve reclame is ook reclame. En daar kan ze volgens mij alleen maar voordeel uit halen. Ik spreek nog wat sporters aan of ze al gestemd hebben en of ze nog wat handel in de aanbieding hebben om te ruilen. Een teamoutfit zou heel erg meegenomen zijn. Haalbaar? Dat weten we aan het einde pas. Dick belt in de middag dat hij morgen de ochtendvlucht heeft kunnen krijgen. Ik vraag hem of hij vanavond nog mee wil gaan eten, als afscheid. Dat doen wij bij de buurt - Chinees waar we ons te buiten gaan aan alles waar ik niet tegen kan met mijn darmklachten. Dan maar een extra pil morgen, Nu moet ik daar even niet aan denken. En wil nog even Dick een leuke avond geven. We kijken terug naar de afgelopen weken, maar het blijft knagen. Ik heb nog een afscheidscadeau voor Dick. Ik geef hem een van mijn shirts en een broek die ik toch niet pas. Hij had namelijk helemaal niets gekregen wat hem paste. Zo heeft hij toch een blijvende herinnering aan deze Olympische Spelen. Dick is emotioneel en geroerd, en deel het graag met hem. Twee huilende mannen in China......

Dan door naar het HHH voor een drievoudige huldiging. De roeisters (2 en 8) en de zeilsters worden in het zonnetje gezet. Ook Claudia komt nog even afscheid nemen van Dick. Dick zijn HHH kaart moet nog leeg en dat is ook hard werken. Als snel zijn de uurtjes klein en is de tijd dat het weer licht word (te) kort. Als ik thuis kom hang ik de Friese vlag van Dick nog even halfstok, als teken van verdriet voor zijn vertrek. Welterusten.

Maandag 18 augustus 2008: Afscheid 2, genieten, werken en weer een huldiging

Om half 8 neem ik afscheid van Dick. Na een laatste "buddy hugg verlaat hij ook Beijing. En dat is twee. Dan snel alles inpakken, want ik ga naar een ander hotel toe, dichter bij het OVL. Een prachtige kamer en op loop afstand van het werk. Alhoewel loopafstand; het is nog altijd een half uur lopen. Via de gate 8 van Olympic-Green, steek ik zo het hele park door en dan tussen de superstore en de McDonald's achter het oplaadstation van de elektrische wagentjes door naar de East gate van het OVL. Het is lekker weer vandaag en weer geen last van smog o.i.d. Mooi op tijd kom ik aan en ga lekker werken. Dat doen we tot een uur of en dan vind ik het wel genoeg. Samen met Aberra lopen we richting het National Stadium. Hij gaat naar atletiek kijken en ik heb nu toch niets te doen en loop lekker met hem mee

Sinds de toegangsregels zijn versoepeld, zie je gelukkig veel meer mensen in Olympic Green. Het is er gewoon gezellig. Ook Chinezen hebben geleerd om lekker te flaneren met partner, of met het kind. Omdat China een 1 kind politiek heeft (je mag als ouders maximaal 1 kind hebben) zijn er helemaal geen families met 2 of meer kinderen. Bij vrijwel elk stel zie je dat het kind enorm wordt verwend. Je ziet de jongste kinderen met de meest grote monden en de ouders laten het gewoon over zich heen komen. En je ziet best veel dikke kinderen hier. Samen met Aberra vormen we een mooi stel. Eerst naar de superstore. Er staan hele lange rijen voor de ingang, daarom nemen we de staff entrance. Beetje bluffen dat we IOC staff zijn en we staan direct binnen. Aberra is nog steeds op zoek naar een China Olympic Team (COT) broek en waarvan ik wel het jasje zou willen kopen. Beiden hebben we geen succes. De grootste maat is XXL en daar kom ik, ook gezien de Chinese maatvoering, echt niet in. Dan langs de Mac voor een salade. Als we zitten bekijken we de verschillende mensen om ons heen en beoordelen hen over hun geestelijke situatie van het moment. Een Security beambte zit met een dame aan tafel. Zij kijkt ongeÔnteresseerd en verveeld rond. Hij haalt alles uit de kast om haar van iets te overtuigen. Ze lijkt niet onder de indruk. Tegenover ons zitten twee Mac medewerksters die aan hun diner bezig zijn. We komen in gesprek door de hoed van Aberra. We ruilen wat pins en maken wat foto's. Als onze blik weer terug komt bij het stel lacht ze meer en heeft haar houding merkbaar veranderd. Wat het ook is, 'hij' heeft succes gehad. Hup, we gaan verder en de atletiek wedstrijden zijn al begonnen.

Zo slenteren we wat door Olympic Green heen. Geen haast, geen stres en veel foto momenten voor de aanwezige Chinezen. Het blijft leuk en lachen. Beetje popster, maar niet te gek. Bij het sponsor dorp aangekomen (meer zuidelijk) zien we ineens het Adidas paviljoen. Alle sponsoren van de Olympische Spelen hebben hier de meest mooie paviljoens. Ik heb meerdere autobeurzen opgezet voor een automerk en weet daarom hoe hoog de kosten ervan zijn. Deze kosten allen meer dan een miljoen euro. Tenminste als ze in Europa zouden worden gebouwd. En dit allemaal voor slechts twee weken. Daar gaan we ons verhaal doen bij de hoogste manager. Eerst komen we tot de hoogste Chinees, en deze is danig onder de indruk van onze klachten. Dan komt de Duitse project manager erbij. Ze is eerst lichtelijk geÔrriteerd door de overdreven reactie van Aberra. Even later koelt ze af en ontstaat er een leuk gesprek. Ze helpt ons door het adres van de superstore te geven met de verantwoordelijke daar. Ze belt hem zelfs nog even op. Zo lopen we verder en verder. Vlak bij het stadion staat er een vrijwilliger met een rolstoel. De grap is al snel gemaakt en voor ik het weet zit ik in een rolstoel en wordt ik heel vriendelijk gereden. Dit kan echt niet en een onneembare hobbel brengt uitkomst. Dan neem ik afscheid van Aberra en loop terug naar het hotel. Onderweg maak ik nog diverse foto's van het Bird's nest die heel mooi verlicht is. Net als de rest van Olympic Green. Even lekker ontspannen en genieten. De avond is mooi en rustig. Geen HHH vandaag maar de serene rust van Olympic Green.

Dinsdag 19 augustus 2008: Vrij

Ik ben vandaag vrij en hoef dus niets te doen. Schijn bedriegt. Ik sta toch weer vroeg op om naar het vliegveld te gaan. Ik wil mijn ticket laten wijzigen zodat ik via Hong Kong terug kan vliegen naar Amsterdam. De weg naar het vliegveld kan ik onderhand wel dromen. Normaal kan je alles via de telefoon en internet regelen, maar omdat ik een papieren ticket heb (een van de allerlaatste) moet ik langs de balie op het vliegveld. En dat kost mij toch de hele morgen. Terug op de hotelkamer een ticket regelen naar Hong Kong via internet. Dat lukt ook, tot de betaling. Dan loop ik tegen allemaal beperkingen op. Creditcard betaling werkt niet, of is zelfs niet mogelijk. Op geen enkele manier lukt het. Dan maar via de telefoon. Wachten, wachten en als ik dan iemand aan de lijn krijg, duurt het veel tijd om alles gegevens door te geven. Nog even de creditcard gegevens faxen en klaar. Ze sturen de bevestiging wel per e-mail op. Kan hem alleen niet printen. Zo verloopt de dag te snel. Ik wil nog wat doen en besluit om naar het OVL te lopen. Dennis zou nog een shirt klaar leggen voor mij, maar ik heb hem de afgelopen dag niet meer gezien. Dus waag ik het er op en maak hier en daar een praatje. Van het paviljoen naar de international zone, naar het restaurant en terug langs de woonvertrekken. Weer genoeg tijd om relaxed te lopen, te flaneren en foto's te maken in het donker. Dit blijft een lastige zaak en ik experimenteer er lustig op los.

 

Samen met Aberra doen we hetzelfde rondje al gisteren. Het is gewoon leuk en vooral gezellig. Zo kletsen we wat af en hebben het vooral ook over Dick. Aberra heeft samen met hem in de eerste week promotie gedaan in het OVL. Samen vormden ze een prachtig stel en hadden de grootste schik. Aberra gaat weer naar atletiek toe en heeft voor mij morgen ook een kaartje 'gevonden', waarschijnlijk bij de NOC van EthiopiŽ. Bij het stadion loop ik door naar het zuiden toe. Daar zijn nog drie venues aangelegd. Waterpolo, voetbal en nog wat. Daar neem ik een taxi naar het HHH. Daar aangekomen ontmoet ik Niels bij de ingang. Ik heb hem in Athene voor het eerst ontmoet en sindsdien hebben we contact gehouden. Hij was er niet bij in Turijn, maar is er samen met drie vrienden nu wel weer bij. En hij maakt voor een Brabantse regio omroep filmpjes van lokale atleten. Nu gaat hij Rebecca kadijk en ...... interviewen. Hij heeft alleen geen cameraman en dus neem ik deze rol op mij. Met een slecht werkende camera waarvan de autofocus het niet doet maak ik een opname van bijna 10 minuten. Deze wordt gemonteerd in Nederland dus behoeft hier geen bewerking. We hebben in het HHH een internet verbinding,m aar uploaden gaat heel langzaam. Iets waar ook Dick veel last van heeft gehad, Een simpel item doorsturen kost al snel een uur of drie. De heren van 2 vandaag lukt het om een item 7 minuten voor de uitzending er 'doorheen' te drukken. Daar merkt de kijker gelukkig niets van.

Tijdens het interview heb ik ook even de tijd om met de Beach volleyballers te kletsen. Zij bevestigen dat er niet een heel groot Nederlands teamgevoel heerst. Iets wat ik al langer constateer in het Olympische dorp. De Nederlanders zeggen elkaar nauwelijks goedendag en weten totaal niet wie, wie is. Ook informeren ze zich slecht over de prestaties van landgenoten. Ik heb meermaals Nederlanders gefeliciteerd met de prestatie van een landgenoot. Dan kreeg je bijna altijd verbaasde reacties. Ook met mijn werk in het dorp krijg je veelal lauwe reacties. Ik schreef eerder al over de voetballers die totaal buiten proportie naar anderen omlaag kijken, maar ook in het OVL heerst soortgelijk gedrag onder de Nederlanders. Natuurlijk zijn er positieve uitschieters. Dat zijn de polo dames. Zij reageren wel spontaan en er groeit zo leuk contact. En er is hockey dame die haar fiets altijd voor ons paviljoen zet en altijd even gedag zegt. En nu met de beach volleybal dames. Bij de winterspelen zijn mijn ervaringen veel beter. Ligt dat aan de sporters, of aan de omvang van het evenement? Dit is allemaal wel heel groot. Samen met Niels nemen we nog een paar biertjes en hebben het gezellig. Ondanks zijn dringende uitnodiging om te clubben, neem ik een taxi terug naar huis toe. Morgen dan maar naar de Suzie Wong??

Woensdag 20 augustus 2008: Laatste werkdag en handel

Vroeg opstaan en toch te laat komen. Ik rommel te lang wat rond in de kamer en lees te uitgebreid de krant bij het ontbijt. Daardoor, en oponthoud bij de Security van gate 8, kom ik een kwartier te laat. Meteen maar aan de slag. Omdat het de laatste dag is van de verkiezingen maak ik diverse extra uitingen op de computer. Extra banners, en een soort van waslijn met in grote A4 letters LASTDAYOFVOTINGUNTIL1400hours Door alle letters tegen elkaar te zetten ontstaat er een psychologisch conceptje waardoor er veel mensen blijven staan om te lezen wat er staat. En dat trekt extra stemmers. We zitten al boven het opkomst percentage van Athene, maar men wil graag boven het Turijn percentage komen. Bij de winterspelen wordt er meer gestemd dan bij zomerspelen. Als de polo dames gaan lunchen, vragen ze nog om een paar extra Fuwa's. Dit zijn de mascottes die wij weggeven nadat men gestemd heeft. Dit jaar is men erg streng met het extra weggeven ervan. Waarom snap ik niet, er zijn er duizenden (letterlijk) over. In plaats van een calculatie te maken met een te verwachten opkomst percentage, heeft men voor alle atleten een Fuwa laten maken. Dom!. Maar we mogen ze niet weggeven en ook wij krijgen er maar een mee naar huis. Dat zullen we nog wel eens zien. Ik zorg voor wat extra Fuwa's voor de polodames en kletsen een beetje. Niemand van hen heeft mijn maat (gelukkig maar), dus een kledingstuk vragen heeft geen zin. Een tas dan? Ze komen zelf met een hele leuke oplossing. Vind je het leuk om een gesigneerde bal te krijgen? Jij speelt toch ook waterpolo? Ik kijk een beetje wazig tegen hen aan. Dat is nog eens een leuk presentje. En mochten ze goud winnen, dan heeft het iets heel speciaals. Ik heb al kaarten voor de finale wedstrijden en als ik 'onze meiden' goud kan zien winnen, dan zou dat helemaal top zijn.

Ook Robin van Galen komt er even bij staan. Hij wil graag mijn vrijwilligers shirt hebben, en ik wil graag een officieel NEDERLAND shirt hebben. Via de team arts die wel mijn maat heeft, komen we tot een oplossing. Ik geef hem direct zijn shirt (nieuw in verpakking en in de juiste maat). Hij kijkt verrast en je hoort hem denken; hoe komt hij daar nu weer aan. Ritsel en Ratsel in optima forma. Ik heb ook een eigen ontworpen Holland polo bij me in de maat XXXL voor Dennis, maar die kan ik weer niet vinden. Ik krijg hier een slecht gevoel over zo langzamerhand.

Even voor tweeŽn komen de laatste stemmers, en dan is het klaar. We sluiten de werkdag af met een groepsfoto en dan haasten Claudia en ik ons naar het Russische blok. Vorige week hebben we de President van de Russische fietsfederatie ontmoet, en hij wilde graag uniformen "tauschen". Ik ben sinds Turijn een fan geworden van de Russische team outfit. Gaaf ontworpen en bijna niet aan te komen. In Turijn was er een tijdelijke winkel, en voor zover ik weet, hier niet. Ook is het erg duur, daarom 'ruil' ik liever dan dat ik zaken koop. Om er zeker van te zijn dat ik hem zou herkennen, had ik vorige week een foto van ons samen genomen. Deze komt nu goed van pas. Helaas is hij er niet en kan niemand ons verder helpen. Simpelweg omdat niemand Engels spreekt. Dan krijgen wij zijn telefoon nummer dat ik direct bel. Een rus laat ik het gesprek voeren en zo kom ik te weten dat hij er morgen om 2 uur wel zou zijn. Hij is nu bij het BMX. Morgen opnieuw proberen dan maar.

Ik loop nog wat door het dorp heen en zie bij het Nederlandse blok een enorme hoeveelheid fietsen staan. Typisch Nederlands. Een ander typisch iets is dat ik door een aantal Nederlandse begeleiders vreemd wordt aangekeken. Ik draag een oranje shirt en een grijze korte broek. Ze zeggen niets, maar kijken mij vragend aan. Alle sporters moeten gedurende de spelen in voorgeschreven team kleding lopen. Zouden ze denken dat ik er een ben die de regeltjes overtreedt? Vraag het dan gewoon beste mensen!

Ik heb dorst en zin in een Ice-tea. Er staan volop drankautomaten waaruit de atleten gratis drank kunnen krijgen. Dat gaat met een code sleutel. Een magneetje die je voor een sensor houdt. En die heb ik niet. Dan doen we maar alsof. Ik kom een Canadese atleet tegen en vraag hem zijn sleutel even. Geen enkel probleem. Hij denkt waarschijnlijk dat ik ook een soort atleet ben. In welke sport? Dat mag hij zelf bedenken. Ik les mijn dorst....

Bij de East gate wacht ik nog even op Aberra en laat ik een vrijwilliger mijn telefoon opladen. In een kwartiertje is hij er volledig gekleed in een trainingspak van EthiopiŽ. Net zo'n soort ritselaar als Dick en ik. Hij heeft dit keer Jean Pierre meegenomen. We gaan samen naar het Adidas hoofdkwartier waar we om vier uur worden verwacht. Zoals het een goede Afrikaan betracht, gaat dit helemaal niet lukken. Weer de Aberra show. En Jean Pierre moet elke 5-10 minuten even gaan zitten; inderdaad, op het toilet. Omdat ik nog een paar atletiek kaartjes heb waar ik niet naartoe kan, laat ik Aberra alleen gaan en geef hem geld mee. Samen met JP verkopen we deze en ik nodig hem uit in het hotel om in de bar wat te drinken. Ik ben redelijk op en zou het liefste even willen gaan liggen totdat ik naar het atletiek ga. Met JP erbij gaat dat hem niet worden. Ik geef hem nog een drankje en doe een snelle douche. Het zal later niet voldoende blijken.

Op naar het stadion dan weer. We hebben zogenaamde Atleten kaarten. Deze worden alleen aan atleten gegeven en zijn niet te koop. Er staat ook geen prijs op en ze zijn te herkennen aan de groene kleur. Met een dergelijke kaart zit je in de onderste ring en redelijk dichtbij het veld. Ik kan alles goed zien en toch raak ik in een dipje. Weer weinig gegeten en krijg slaap en trek tegelijk. Dan maar een rondje lopen. Zo kom ik nog wat bekenden tegen en kletsen we nog wat. Ik ben wel klaar met de wedstrijden en loop een heel rondje door het stadion. Langs de perskamer, de shopjes en dan naar boven toe. Weer dat enorme uitzicht, zowel naar buiten als naar binnen toe. Het blijft je verbazen. Zo maak ik een heel rondje en speel wat met de camera. Via een tussen brugje (wat afgesloten is) kom ik bij de lounges waar de rich and famous zich vertoeven. Niemand vraagt wat, dus ook daar kijk ik rustig rond. Dan vind ik het genoeg en ga terug naar huis toe. Nog wat filmpjes, foto's en dan lekker slapen. Het is zowaar voor 12 uur deze nacht. Goed verhaal!

Donderdag 21 augustus 2008: Dames waterpolo, goud! en wat een feest in het HHH

De dag begint met weer regen. Weer van die absurde hoeveelheden. Ik verhuis vandaag naar een ander stekje toe, midden in de stad. Wel wat verder weg, maar ook prima hier. Ik hoef pas om twee uur in het OVL te zijn, dus kan het redelijk relaxed doen. Door van alles en nog wat moet ik mij aan het einde van de ochtend toch nog haasten. In het dorp is de sfeer ten goede aan het veranderen. De Security doet meer en meer relaxed en men 'normaliseert' Mogelijk dat dit ook gemerkt wordt door de bewoners van het dorp. Men is vrolijker, men heeft meer tijd om te shoppen en ondanks de regen is het gezellig op straat. Ik kom het IOC lid Rani tegen bij ons paviljoen. Ze vertelt me dat ze net een gouden medaille heeft uitgereikt aan een landgenoot. He? Maarten de Bruin heeft de 10 Km open water zwemmen gewonnen. Met een heel bijzonder verhaal. Hij overwon leukemie en heeft nu een gouden medaille. Dat worden dus minimaal twee huldigingen vanavond. Door de regen kan de bekendmaking van de uitslag van de Atleten Commissie verkiezing niet buiten plaats vinden, zoals eerder was gepland. En daarom verschuiven we de bekendmaking een uur later naar een perszaal in de internationale zone. Dat geeft mij net even de tijd om naar mijn Russische 'vriend' te gaan. Alleen, want Claudia kan er niet op tijd zijn.

Ook nu is hij in geen velden of wegen te bekennen, maar kom wel zijn lieftallige assistente tegen. Zij vertelt mij dat hij er zo aan komt. Zowaar, het klopt ook nog. Dan begint het mooie ruilspel met loven en bieden. Ik heb voor hem de juiste maat meegenomen, hij niet voor mij. Ik neem toch twee nieuwe Russia Bosco sport shirts mee en ga deze straks wel proberen te ruilen bij het Russia House waar een Bosco Sport winkeltje is. Sinds enkele dagen weet ik waar dat zit. Ik ben op deze plek al eerder geweest en heb daar goede herinneringen aan van 2005. (toch? Remko, Jeroen, Erik en Thierry?). Dan snel terug naar de Internationale zone. Het is er drukker dan had verwacht. IOC Lid Anita deFranz maakt de winnaars bekend. Een Koreaan (Moon Dae-Sung), een herverkozen Rus (Alexander Popov), een Cubaanse volleybalster (Yumilka Ruiz Luaces) en onze eigen Claudia Bokel. Zij is Duitse, maar geboren in Nederland. En ze heeft ook bij ons gestudeerd. Ik ken haar niet maar feliciteer haar van harte. Ze vindt het oprecht leuk als ik haar vertel dat de Nederlandse sporters achter haar staan. Heet dat een stemadvies? Of support. Maar vooral lijkt ze mij een goede kandidaat voor de commissie. Lang hebben we niet de tijd om te praten want de pers wacht op haar commentaar. Het definitieve opkomst percentage ligt net iets lager dan in Turijn, maar fors hoger dan in Athene. En dat is een goede zaak waar ik een bijdrage aan heb mogen leveren. Anita bedankt ons nog aan het einde van de sessie. Geen journalist die dan nog luistert. Iedereen is dan al weer bezig met zijn eigen ding.

Aansluitend gaan we als team nog even terug naar ons paviljoen. Daar wacht mij een enorme verrassing; Nee, niet de mascotte die voor mij klaar ligt, maar de door alle waterpolo dames gesigneerde waterpolo bal maakt veel indruk op mij. En daarbij het shirt dat men heeft achtergelaten. In mijn maat heb ik een echt Olympisch shirt van het Nederlandse team. Wat een goed verhaal zeg! Hierbij verbleken de IOC cadeaus een beetje. Een pennenset, armbanden, wat pins en de 'lang verwachte' mascotte. Deze is voor Bastiaan. Als hij hem wil hebben. Dan nemen we afscheid. Beatrix heeft het heel moeilijk. Met de Chinezen uit ons team is er eigenlijk geen leuk contact geweest. Zij staan zo anders in het leven en er was geen brug te slaan hiertussen. Althans niet met mij. We hebben vanavond nog een afscheid diner in het Canada House. Ik ben daar niet bij. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik kaartjes heb voor het waterpolo. De wedstrijd voor de bronzen medaille en die voor de gouden. Met onze (en nu een beetje mijn) dames.

Ik wil eerst nog naar het Russia House gaan, maar daarvoor is de tijd te kort. Dan direct naar het zwembad toe voor de grote finale. Even met Niels afstemmen, want hij gaat met mij mee. Als ik voor de laatste keer naar de uitgang van het OVL loop, wordt ik emotioneel. Ik bel Dick om dit met hem te delen. Graag had ik met hem deze laatste meters afgelegd, zodat we dit waardig kunnen afsluiten. Dat doen we nu per telefoon. Het is maar weinig minder..... Voor de laatste keer langs de bewaking. Zal ik het doen of niet. Ik vraag aan een paar SWAT jongens of ze met me op de foto willen met mijn nieuwe shirt. Geen enkel probleem en erg welwillend schieten we een plaatje. Dit was in de eerste week zeker niet mogelijk geweest

Met de taxi is het niet zo heel ver, en de chauffeur weet voor de verandering eens wel goed de weg. Even op Niels wachten en dan naar binnen toe. Voor de Security staan lange rijen en voor ons staan twee Amerikaanse meisjes. Hockey dames zo blijkt later. Ze zijn met familie en vriend hier om hun landgenoten aan te moedigen. Ik zeg al dat het zonde van de tijd is, maar zij geloven mij nog niet. Omdat ik ook in de Cube ben geweest is dit zwembad een beetje minder. Elk ander zwembad is minder, dus niet lopen zeiken. Ja, ook het bad in Nijkerk. Het is er wel heel knus, ondanks de omvang. We zitten op de tweede rij, maar wel een beetje aan de zijkant. En de stoeltjes zijn wat krap. Erg krap. Zo krap dat ze mijn lichaam omsluiten. Het is nog erger dan in de kleine komedie. En dat is al krap. De man naast mij heeft spijt dat hij naast mij zit. Aangezien ik IOC kaarten heb, is de man naast mij ook een relatie van het IOC, en dat is jammer. AustraliŽ wint de bronzen medaille en daar zijn ze toch wel blij mee. Dan de wedstrijd van de dag, de maand en het jaar. Nog nooit was er kans op goud voor de Nederlanders bij het waterpolo. Nog nooit. En nu is het zo ver. Tegen de wereldkampioen moet het gaan gebeuren. En ik heb er vertrouwen in. De tribune is goed gevuld met oranje kleuren. We doen zeker niet onder voor de Amerikanen en wij zijn veel gekker. Bovendien, we gaan winnen! Daar ben ik al van overtuigd sinds ik de kaarten heb. Het kan ook niet anders.

De wedstrijd begint als een speer voor ons. In een mum van tijd is het 4-0. Dan komen de Amerikanen terug door knappe doelpunten en door verdedigend de Nederlandse aanval al vroeg te storen. Steeds blijven we wel op voorsprong en houden het initiatief. De wedstrijd wordt pas in de 4e periode beslist, zo weet ik uit eigen ervaring. De beginstand dan is bepalend voor het verdere verloop. En meestal is de stand dan gelijk of met 1 doelpunt verschil. Het is nog even heel erg spannend, maar het laatste doelpunt aan Nederlandse kant is voldoende om de voorsprong vast te houden. Steeds heb ik er vertrouwen in gehad en ben niet echt zenuwachtig. Wat is het gaaf om hier bij te mogen zijn. De fluit klinkt, en we hebben waterpolo GOUD!!!! We hebben goud. We hebben goud. Ik begin nu pas te trillen als ik besef wat het met mij doet. Mijn sport, en dan goud in China. Vroeger trainden wij tegen de nationale dames selectie in Zeist, en vond ik ze gemeen en niet technisch vaardig. Nu heb ik een andere mening. Wat een gave prestatie!! Ik ben jaloers, heel erg jaloers, maar nog meer blij. Als, als, als....... ik denk niet dat ik het offer om 5 dagen in de week te gaan trainen in Zeist had willen brengen. Ik weet het niet. maar o wat ben ik blij voor hen.

Het is een gekkenhuis in het zwembad. de staf springt in het water en ook Jack van Gelder moet er aan geloven. Dan lopen ze in polonaise over de rand van het bad onze kant op. Als ze mij zien is het eerste wat ze zeggen: Heb je de bal ontvangen? Slik! Kan het gekker? Zij winnen goud en vragen mij naar de bal. Fotografen vechten letterlijk om de beste plaatjes en er ontstaat zelfs een opstootje. Prins Willem Alexander wordt tegen gehouden door twee niets wetende vrijwilligers die totaal niet beseffen wie ze voor zich hebben. De trainer gaat dan maar naar hem toe. Dan mag hij over het hek heen en gaat hij richting de Olympische kampioenen. Zij nemen hem op een heerlijke manier in hun midden en hij geniet vorstelijk van de oprechte knuffels van alle dames. Zo hoort het wat mij betreft, protocol of niet. Een aanstaande vorst van duizenden en mijn zegen heeft hij. Sport is zo mooi en hij geniet er volop van. Ik weet zeker dat iedereen dit waardeert, behalve het protocol.

De huldiging is er een met heel veel tranen en kippenvel. Deze zal ik nooit vergeten. Tussen de tranen door probeer ik foto's te maken. Velen mislukken helaas. De vlag wordt direct voor ons gehesen en het Wilhelmus galmt door de zaal. Ik pak Niels meerdere malen vast en geniet volop van wat ik mag meemaken. Dit is zo vreemd, gaaf, Cool en te gek. Ik beleef het in een roes. De dames komen na de huldiging weer langslopen. Ook nu weer spontane reacties. Het eindigt bij een ultiem gebaar. Ik krijg de net uitgereikte bloemen van een van hen toegeworpen.  Ik breek volledig en geniet er zo van. Dit zijn de Olympische Spelen, mijn Olympische Spelen! We blijven zitten genieten tot de laatste snik. Dan moeten we er van de vrijwilligers uit. Buiten is het ineens koel, ondanks de 25 graden die het nog steeds is. In de verte zien we de Olympische vlam branden. Dit was DE gouden medaille wedstrijd van het nationale dames waterpolo team. En wij waren erbij. Ik heb de Amerikaanse hockey meiden niet meer gezien....

Snel naar het HHH toe voor de komende huldigingen van twee gouden plakken op een dag. Maar eerst langs het Russia House. Met mijn nieuwe bloemen trekken we veel bekijks. Opvallende veel Chinezen kennen de betekenis hiervan. Het Russia House is een volledig afgehuurde (en omgebouwde) bestaande locatie die ook meteen de aller grootste rondom het meer is. En volledig in de kleuren van Bosco Sport. Slechts weinigen kennen dit merk, want het is alleen in Rusland te koop. En niet via internet. Binnenkomen is lastig, of toch niet. We mogen er als buitenlanders niet in. Bovendien is de shop al gesloten. Dan bluf ik een beetje dat ik atleet ben (ik draag immers een shirt van het Nederlands Olympisch team) en dat ik morgen vertrek naar Nederland. Dat opent deuren. We krijgen aan dagpas om, en mogen onder begeleiding naar binnen toe. er is heel veel Security hier en het barst hier van de mooie vrouwen met te oude mannen erbij. Halverwege staat er een gloednieuwe Audi A5 tentoongesteld op een podium. Audi is cosponsor van dit geheel. In Beijing rijden ook diverse A8 W12 en Q7-ens rond met complete Bosco Sport striping er op. De shop gaat dus speciaal voor ons open. Het ene shirt dat ik had gekregen hebben ze niet. Dit is gemaakt van een speciale stof die alleen aan atleten wordt verstrekt. Ze hebben een alternatief, en ik mag ook alles ruilen, hoe gek dit ook is. Bijbetalen kennen ze zeker niet. Zo heb ik binnen 15 minuten 2 Bosco Sport shirts in 4XL. Goed verhaal! Niels koopt nog een polo en ik twijfel nog over een jas. Als ik de prijs van $400,= hoor haak ik af. Hele gave schoenen hebben ze niet in mijn maat, anders had ik deze genomen. Prijs slechts 100 euro. Dat valt weer mee. We maken nog wat foto's en vertrekken dan weer. Ik mag de pas houden als aandenken. Naar het HHH toe, we gaan huldigen, yeah!

Mijn geheugen card is bijna vol en niemand kan/wil een kaartje lenen. Dan alvast wat mislukte foto's verwijderen. Normaal ben ik niet zo'n voorstander om op het fotopodium te staan, maar nu wil ik niets missen. Even voor half twaalf lopen we om het gebouw heen en mogen dan achter het podium langs naar de fotopodia toe. Ik neem de linkse, dat is makkelijker met mijn linker handje. Helaas staan er allemaal bezoekers op en moet de beveiliging helpen om een plekje te creŽren. Ik heb nog even ruzie met een camerateam van Reuters, maar dan heb ik het beste overzicht op het podium. Maarten zijn huldiging is indrukwekkend. Hij breekt bijna op het podium en weet zich even geen houding te geven. Dan het waterpolo. Bij een HHH huldiging wordt eerst de coach in het zonnetje gezet. Vaak zijn dit de drijvende krachten achter de prestaties van een atleet of team. Goed dat zij zo worden geŽerd. Dan komen de dames op. Uitgelaten, blij en o zo trots. Als de eerste begint met crowd surfing, volgen ze allemaal. Ook Maarten doet lekker mee. Wat een huldiging, wat een feest. Dit is de beste die ik hier heb mee mogen maken, met Deborah Gravenstein op een goede tweede plaats. Ik weet soms niet goed of ik moet mee juichen of in mijn rol als fotograaf moet blijven. Ik hou het op een mix van beide. Gevoel versus ratio. Raad maar welke wint...

Met de andere mannen nemen we nog wat biertjes en tegen tweeŽn haal ik mijn spullen op en neem afscheid de gastdames van het HHH. Zij hebben mij/ons weer op een prettige manier in staat gesteld om zo veel mogelijk te kunnen schrijven en foto te maken. Dit alles ten goede aan Heineken. Dames, het was mij een waargenoegen zoals jullie ons hebben geholpen. Steve: Bedankt!

Dan een taxi terug naar het hotel. Omdat ik alles zo goed mogelijk wil vast leggen werk ik nog door tot half 4 en ga dan slapen. Om 6 uur gaat de wekker weer. Op naar Hong Kong.

Hier houden na ruim drie weken de Olympische Spelen van Beijing voor mij op. Het was mij een waar genoegen. De rest volg ik meer op afstand in Hong Kong en Nederland.

Vrijdag 22 augustus 2008: Naar Hong Kong, of toch niet

Slechts twee en een half uur kunnen slapen, zonde van de mooie hotelkamer. De handdoek is nog nat van het douchen 3 uur geleden. Dan snel ontbijten en richting het vliegveld. Weer naar de nieuwe terminal 3. Maar nu met mijn 'gouden' bloemen van gisteren bij mij. Deze zal ik later op de dag aan mijn geliefde geven en krijgt straks een mooi plekje in ons huis. Verschillende Chinezen herkennen de bloemen en reageren weer opgetogen. Ik voel mij zelf een beetje een medaille winnaar. Als men er naar vraagt, dan antwoord ik wel eerlijk. Ik heb hem gekregen van de Dutch Women Gold Winner Waterpolo. Bij het inchecken heeft een Australisch echtpaar heeft ook een zelfde bos bloemen bij zich. Daar gaat mijn exclusiviteit.... Hun dochter heeft hem gewonnen met zwemmen en zij nemen hem mee terug naar Aussie. Er komt een agent naar mij toe. Ik herken hem in eerste instantie niet en dus identificeert hij zich. Hij vraagt mij in redelijk Chinlish of mijn taxirit wel goed was. Hij heeft namelijk het bonnetje gezien dat ik heb betaald en de prijs ervan lag hoger dan normaal. Of ik van een hotel af kwam, en waar vandaan. Ik had de portier gevraagd of de taxichauffeur extra haast wilde maken omdat ik aan de late kant was. Daarom had hij een andere route genomen waar geen file was. En kost wat meer geld. Let wel, we hebben het over 3 euro. Na mijn antwoorden bedankt de agent mij en loopt tevreden weg. Snel door met inchecken en naar het vliegtuig. Ook nu heb ik weer een heel mooi plekje gekregen. Dan begint het wachten. De captain deelt ons mede dat hij nog even wacht op het laatste weerbericht. Dan volgt na een uur het definitieve antwoord: De vlucht wordt geannuleerd. Men vindt het onverantwoord om te gaan vliegen naar Hong Kong.

Dit is een enorme tegenslag voor mij. Ik zou zo graag weer naar mijn vriendin willen gaan, nog een paar dagen samen genieten van Hong Kong. Het zal niet gaan gebeuren. Ik heb nog niet eerder te maken gehad met een gecancelede vlucht en nu moet ik er aan geloven. Om bij het vliegtuig te komen heb ik weer een uitgebreide security controle gehad. Wat mij betreft te uitgebreid. De gekregen bal moet zelfs drie keer door de scanner en dan laten ze hem leeglopen. Service van China. Dan door de immigratie heen en dan door naar het vliegtuig. Door het cancelen gaat alles weer in omgekeerde volgorde. Er komt en nieuw stempel in je paspoort want je komt weer terug. En dan begint het wachten...... Heel veel wachten. Als ik uiteindelijk aan de beurt ben, willen ze nog steeds graag helpen, maar ze kunnen niets. Ik had al een lijstje gemaakt met alternatieven. Eerste vlucht morgenochtend: geen optie, want alles zit al vol tot volgende week. Evt, op standby. Alsof dat een optie is. Dat zeggen ze zeker tegen iedereen. Dan een vlucht naar Guangzhou (ligt op anderhalf uur noordelijk van HK en dan verder met de trein): ook geen beschikbaarheid. Dan eerst met de trein naar Tianjin en dan naar Guangzhou: ook geen optie. Als laatste mogelijkheid bedenk ik om met de trein te gaan. Een rit van 25 uur. Telefonisch een kaartje kopen lukt niet, dus in een ultieme poging besluit ik om er maar naartoe te rijden en ter plekke wat te regelen.

Zoals alles in China is het er erg groot. En vooral heel erg druk. Het kost al een kwartier om binnen te komen. Dan weer security door. Ondertussen is mijn humeur zo ver onder het nulpunt dat ik het liefste ze allemaal op hun bek wil slaan. Opnieuw geld pinnen, want dat had ik al omgewisseld. Dan volgt de ultieme teleurstelling. Er gaat wel een trein, maar die gaat morgenochtend pas. Tel ik daar 25 uur bij op, dan mis ik mijn vlucht vanuit Hong Kong. En dat is nog veel erger. 's Middags om half vijf sta ik weer voor de deur van het hotel en kom ik dezelfde collega weer tegen waarmee ik vanmorgen heb ontbeten. Exact negen uur later. Ondertussen heb ik gelukkig wel een stoel kunnen regelen voor morgen vanuit Beijing. Dan kom ik in ieder geval nog wel thuis. Anders werd dat pas in de loop van volgende week.

Eerst maar eens wat eten en drinken, want daar heeft het de hele dag aan ontbroken. Dan wat relaxen op de kamer. Ik heb nergens zin in en blijf de verder avond op mijn kamer wat schrijven, kijken en vooral slapen. Morgen ga ik naar huis toe. Ik kijk er naar uit.

Zaterdag 23 augustus 2008: Nu dan terug naar Nederland?

Voor de laatste keer ontbijt in China, dan weer naar het vliegveld, ook voor de laatste keer. De vlucht zit overvol en ik heb een zozo plekje gekregen. Er is geen plek meer in de Business Class en ik moet mij schikken met mijn 2 meter op een heel klein plekje. Op dat kleine plekje ga ik toch alle teksten schrijven van de afgelopen dagen. Daar was het nog niet van gekomen en/of had ik geen zin in. Met dank aan de extra grote batterij kan ik zo bijna 7 uur schrijven. Soms op mijn plekje, soms op de jumpseat van de stewardess. De service is overigens erg netjes en attent. De crew is gisteren naar het HHH geweest en dat kan ik aan de dame die mijn gedeelte van het vliegtuig heeft goed zien. Haar lach is machinaal en mist spontaniteit. Op Schiphol wacht nog een laatste verrassing; mijn zoon Bastiaan is er. Ik breek als ik hem zie. Na lang wachten op mijn koffer kan ik hem eens even lekker knuffelen en krijg ik een heerlijke zoen terug. Welkom in Nederland, welkom thuis!

Zondag 24 augustus 2008: De sluitingsceremonie, het is weer voorbij.

Na ruim drie weken China ben je ook redelijk gewend aan de tijden daar. Met de regelmatige bed tijden van om en nabij 4 uur (en soms later), kom je redelijk in de buurt van 'normale' tijden in Nederland. Het is in China immers 6 uur later. En altijd er weer vroeg uit voor de nieuwe dag met werken en avonturen. Gevolg is dat is zondags morgen om een uur of 4!! ik al weer wakker was en trek had in een ontbijtje. Eerst maar een beetje de stapel e-mails controleren, lezen en wat beantwoorden. Je komt er niet doorheen in zo'n periode, ook omdat je alleen via de webmail mails kunt beantwoorden. Via Outlook was het niet mogelijk. Later toch weer ingeslapen en komt de vermoeidheid er pas echt uit. Ik verslaap mij nog net niet voor de sluitingsceremonie. Daar had ik eigenlijk bij moeten zijn, zo was het plan ooit. Jammer genoeg is het ditmaal niet gelukt en kijk ik vanaf de bank met gemengde gevoelens naar dit prachtige feest. Later begrijp ik van de andere teamleden dat zij uiteindelijk toch een kaartje hebben gekregen, op zondagmorgen pas. Het is even niet anders, ik heb andere keuzes gemaakt. Na afloop haast ik mij weer naar Schiphol ,waar mijn vriendin terug komt vanuit Hong Kong. We maken er een gezellige avond van. Morgen wacht de eerste werkdag weer. Tot Vancouver!