De verhalen van Beijing

Terug naar Beijing, het Olympische dorp en naar het HHH, eindelijk.

Om 5 uur gaat de wekker en maakt mij onplezierig wakker. Even snel douchen en dan uitchecken en nog even een snel ontbijtje halen. Het zal wel de laatste keer zijn dat ik in China zo bediend zal worden. Dus ik geniet er nog maar van. De kok maakt een omelet voor mij op een getoast broodje en ik haal er zelf nog wat fruit bij. Hmmm..... verse ananas. Lynette staat al weer netjes te wachten. Ze mocht ook in het hotel slapen, omdat ze mijn persoonlijke begeleider is. Dan moeten zij met z'n drieŽn op een kamer in een bed slapen. En ze had maar 2,5 uur geslapen, jaja..... De auto staat weer netjes klaar, de deur wordt voor je open gehouden en ook voor de bagage wordt gezorgd. Naar het vliegveld Sjanghai Hongqiao. Daar zijn we in een kwartiertje. Daar staan de zelfde twee vrijwilligers te wachten die mij ook hebben ontvangen. Voor de rest hoef ik helemaal niets te doen. Werkelijk niets!! Bagage, security, en inchecken wordt zelfs voor je gedaan. Het is veel te gek. Dan door de douane. Dit is nog gekker. Er staan mega lange rijen en ik wordt, onder begeleiding naar de 'first class' rij gebracht. Niet achteraan aansluiten, nee iedereen moet wachten, want ik kom er aan. Ik kan mijn lachen niet inhouden. Ja, ik moet wel door de 2e security. Als dat is gedaan, krijg ik nog een soort geluks amulet van de douanier. Waanzin!! Stel je dit eens voor in Nederland: onvoorstelbaar!! Tot aan de gate word ik begeleid. Ik heb dan nog niet eens mijn instapkaart gezien of vastgehouden. Pas als ik op een plekje in de wachtruimte zit, krijg ik deze te zien. Van mij mogen de Olympische Spelen nog even duren in China, heel erg lang. Nederland, hier kunnen wij nog wat van leren voor 2028!

Dan mag ik een uurtje wachten en kan ik deze tekst even schrijven. Ondertussen drommen de mensen samen voor de televisieschermen om de highlights van de opening te zien. Voor dat iedereen mag boarden, moet ik eerst mee. Het is werkelijk een VIP behandeling. Tot aan Beijing wordt verschrikkelijk in de watten gelegd. Maar bij aankomst is dit ook geheel over. Geen wachtende vrijwilligers met bordjes, niets van dit al. Het feest is over. Er zal nog wel een auto op mij wachten om mij naar het Olympische dorp (OVL) te brengen en dan volgt de routine van de dag. Maar eerst ga ik mijn vrouw opwachten. Zij komt met de vlucht uit London aan en zou iets eerder landen. Toch niet, want ik moet nog een half uurtje wachten tot wij elkaar weer kunnen begroeten. Na een week apart, zijn we weer samen. Goed verhaal.

Op naar ons gereserveerd transport. Misschien een voorgevoel, maar er was niets geregeld of bekend. Mijn accreditatie heeft standaard geen Olympisch vervoer. Van 'baas' naar 'baas' leidde niet tot het gewenste resultaat. Dus maar weer bellen. Net als ik besluit om dan toch maar een taxi te nemen. komen ze in een groep naar ons toe en bieden 1000 maal excuses aan. Binnen een minuut is alles ingeladen en zijn we op weg naar het OVL. De lieftallige dame is zo voorzichtig met rijden, en weet ook helemaal niet de weg dat we er alsnog een uur over doen om aan te komen. Dit ondanks dat we op de Olympische baan mogen rijden. Dit is een wegstrook op de snelwegen (de linker) waar alleen Olympische auto's mogen rijden. Dit doet men in elke Olympische stad. Bij het OVL laden we de spullen van mijn vriendin over in een taxi en gaat zij op weg naar het hotel om een beetje bij te slapen. Ik ga door en meld mij bij ons paviljoen.

Daar wacht een warm welkom. Iedereen is blij om me weer te zien. Alsof ik een wereldreis heb gemaakt? Dan alle formaliteiten afwikkelen en nog wat bijpraten met Dick en Aberra. Ondertussen wat 'klanten' werven en vooral contacten op doen. Zo kom ik de dokter tegen van de Nederlandse waterpolo dames. Rik van der Kolk is een oude waterpolo tegenstander van mij uit het verleden. Hij speelde toen nog in Groningen, en nu in Amersfoort. We kletsen zo gezellig wat bij en wat mij opvalt is dat hij dezelfde kledingmaat heeft als ik. Hmmm, dat moet ik hem later nog maar eens vragen. Ik stel wel voor of ik een keertje mee kan trainen, alhoewel ik weet dat dit lastig zal zijn i.v.m. accreditatie rechten.

   

Een ander leuk gesprek is met een Zuid Afrikaan die nu Canadees is genaturaliseerd. Hij doet mee met geweer schieten en heeft een bouwbedrijf in Vancouver. Aha, ik zoek nog wel een paar appartementen daar voor in 2010, de winterspelen. Als ik hem wat kaarten lever, dan krijg ik van hem een appartement voor niets. Dat is een goede deal. We wisselen gegevens uit en ik zal hem later mailen. Dan besluit ik maar om ook weg te gaan. Ik ben morgen vrij en moet nog wat zaken regelen. Zo ga ik weg uit het hete appartement in het Westen van de stad. Een ander Duits meisje wil er graag in (heeft heel weinig budget) en ik wil samen met mijn meisje zijn. Dus op naar het hotel om een tweepersoonskamer te nemen. Er zijn overigens meer dan genoeg hotelkamers beschikbaar in Beijing. De markt was enorm opgeblazen, maar overschat. Met een gemiddelde bezetting van 30% biedt men nu volop kamers aan voor redelijk normale prijzen.

's avonds zijn we eerst overheerlijk traditioneel Chinees gaan eten op een werkelijk sinistere plek. Aan de buitenkant een vervallen gebouw is aan de binnenzijde een traditioneel oud Chinees straatje aangelegd met aparte eetcabines waar je privť kunt dineren. Top kwaliteit en voor de lokale begrippen duur. 25,00 voor twee personen. Daarna gaan we eindelijk eens kijken in het Heineken Holland Huis. Wat een fantastische locatie, en wat een prachtig en imposant gebouw. Geheel volgens de traditie in oranje en groen en van veraf te herkennen door de verlichting die omhoog de nacht in schijnt.

Binnen ziet het er ook top uit. Verschillende ruimtes voor verschillende doelgroepen en ook de perskamer heeft alle faciliteiten. En met oude bekende. Maartje was er ook al in Turijn bij en heeft ons toen super vertroeteld en verzorgd. Dan door naar de huldigingsruimte. Groots, lang en aan het einde een hoog podium. Hier worden de medaille winnaar gehuldigd door Humberto Tan. En het is vandaag meteen raak. We vallen met de neus in de boter, want judoka Ruben Houkes heeft in de klasse tot 60 kg brons gewonnen. Dat maakt het extra leuk. De huldiging wordt door niemand minder dan hare Koninklijke Hoogheid prinses Maxima gedaan. En dat doet ze met verve. Ruben maakt ook meteen volop misbruik van de situatie door haar een stevige zoen te geven. Hij weet dan Willem Alexander vroeger ook aan judo heeft gedaan, maar is vol vertrouwen over een eventueel duel 1 op 1. Aansluitend nog een optreden van Jan Smit en de Edwin Evers band. En het bleef nog lang gezellig in Beijing. Op naar de zondag.

Zondag 10 augustus 2008: Een dagje vrij, uitslapen, naar het basketbal en Chinese massage......

Wat heerlijk om een dagje uit te slapen. Dat lukt natuurlijk niet, maar voelt wel lekker. Dan de buurt een beetje verkennen en wat brunchen en dan door naar het basketbal toe. Voor de verandering gaan we eens met de metro. Tijdens het verkennen van de buurt kwamen we ineens, heel dichtbij, een metrostation tegen. Dus voor 2 RMB (0,20 euro) heb je hier een kaartje voor de metro. Terug met de taxi kostte 28 RMB (2,80 euro) en is dus het 140-voudige. In de metro kwamen we iets aparts tegen. Men had in de tunnelwand LCD schermen opgehangen met daarop animaties over de OS. En deze liepen mee met de snelheid van de trein. Zo zag je dus een verhaaltje van de mascottes in de trein. Heel apart. Het is erg druk in de metro. Dat heeft te maken met de autoregeling die hier geldt tijdens de OS (even kentekens op even dagen en oneven op oneven dagen) en dat er veel Chinezen naar de wedstrijden gaan. In onze basketbal arena gaan er maar liefst 18.000!! In de metro begint een jongetje met mijn HHH armbandje te spelen. Vervolgens blijkt hij (waarschijnlijk nog geen 6 jaar oud) gewoon Engels met mij te spreken. Dat leren ze hier al in "kindergarten". Ik geef hem een van mijn oranje klompjes en hij is superblij. Als dank krijg ik een armband van de Olympische Spelen. Heb ik vandaag ook weer vrienden gemaakt. Of niet, want de rest van de volle coup keek jaloers toe....

Bij het stadion aangekomen is het een drukte vanjewelste. In Wakesun Park worden zowel de honkbal als de basketbal wedstrijden gehouden. De basketbal arena is enorm en indrukwekkend. We hebben hele goede plaatsen en op onze rij zitten alleen Nederlanders. Ook zij hebben de kaarten via ATP gekocht. Helaas (voor ATP) zijn er op onze rij nog stoelen vrij, wat dus betekent dat niet alle kaarten zijn verkocht. We mogen naar twee wedstrijden kijken: Spanje- Griekenland en ArgentiniŽ tegen Letland. De wedstrijden maken ons niet heel veel uit, wel de sfeer, de sport en de Olympische Spelen. Ook Tessa geniet met volle teugen. Het is haar eerste Olympische wedstrijd ooit en maakt veel indruk op haar. Net als (weer) op mij.  Als we weg gaan regent het. En niet zo'n beetje; de hemel sluizen zijn open gezet. Reuze druppels zorgen voor een zondvloed. We krijgen bij de uitgang een regenjasje mee. Hmmm goed bedacht, maar niet in de goede maat.... voor mij..... Zo goed als zo kwaad wurm ik mijzelf er in en lopen naar de uitgang. Tot over mijn enkels sta ik in het water op mijn slippertjes. Dan zoeken we een taxi. Deze is heel snel gevonden, want twee Argentijnen willen alsnog naar de wedstrijd, maar zijn te laat. In ruil voor hun taxi, mogen zij onze regenjassen hebben. Zo gezegd, niet gedaan. Zij hebben mijn postuur, maar dan met nog meer buik. Past ook (net) niet. Maakt niet uit, wij zitten lekker droog en wringen onze broeken uit.

Voor de ontspanning nemen we een Chinese massage. Voor 12 euro word je 45 minuten (bijna) letterlijk 'uit elkaar getrokken'. Hele kleine meisjes die denken zeker dat ik heel veel kan hebben met mijn 2 meter en veel gewicht. Als ik, na enige tijd de schijn te hebben opgehouden, een pijnlijke kreun niet meer kan onderdrukken, wordt de baas erbij gehaald die wel een paar woorden Engels spreekt. Of het zachter moet. "Yes please" weet ik nog kreunend uit te brengen. Naast mij hoor ik een lachende partner. Niet geheel herboren, maar wel ontspannen staan we na een uur weer buiten. Wat nu? Naar het HHH voor een borrel en een huldiging of niet. Het wordt het laatste, want de gouden plak van de Nederlandse dames 4 x 100 m wordt pas morgen gevierd. Pas dan is de huldiging omdat zij op morgen nog moeten zwemmen. Dus blijven we in de buurt en gaan eten bij het restaurant van de traditionele Chinese opera. Kort verhaal; prachtige omgeving, slecht eten. We waren wat aan de late kant, maar mijn smaakpapillen zijn redelijk verkracht hierdoor. Met een Nederlands dropje weer wat gevoel terug gekregen. Op naar de maandag, welterusten.

Maandag 11 augustus 2008: aan het werk, rondje Olympisch dorp, de hockeysters en een huldiging in het HHH.

Vroeg uit de veren, want er moet gewerkt worden. Ik kan nu niet zeggen dat ik er heel veel zin in heb. Het is vanmorgen zowaar weer droog na een hele nacht vol regen. Dat maakt de temperatuur een stuk aangenamer. Met de taxi ben ik er in ruim een kwartiertje voor 2,60 euro. Even aanmelden, eetbonnen halen en dan naar de ontbijt zaal toe, om nog even wat fruit te halen voor de vitaminen. Vrijwel iedereen is hier aan de dunne en ook ik ontkomt niet aan onregelmatigheid. Dus goed op jezelf passen Dan naar ons paviljoen toe. Onze contactpersoon is er niet, maar wel een vervangster. Deze blinkt uit in egoÔsme en gezeur. Waarom ik niet mijn uniform broek aan heb? Ondanks maar 5XL, past mij deze niet. Een keer bukken en ik scheur er uit. Bovendien kun je zonder uniform alles veel beter regelen. Ik negeer haar en ga mijn eigen gang. Ik besluit wat posters te gaan verspreiden samen met Claudia. Dan zijn we er even uit en kan ik ook eens het dorp verkennen. Zo gezegd, zo gedaan. Zo komen we langs diverse landen en maken we her en der een praatje. Krijgen wat pins en kan ik nog wat regelen en ritselen. Zo maak ik kennis met de Chef de Mission van Rusland. En zij hebben hele mooie kleding. Dat weten al velen in mijn omgeving. Ik vraag hem waar je deze kleding hier kunt kopen? In Turijn was een speciale Bosco Sport kleding winkel waar dit voor belachelijke prijzen werd verkocht. Hier niet. Dan begint hij over 'tauschen". Dat klinkt veel beter. Of ik na 20 augustus terug wil komen voor een handeltje. Dat staat!! En even bij de Nederlanders een praatje maken. Ik kom nog wat bekende gezichten tegen van Turijn en vraag hem om de Nederlandse pin voor 2008. Die geeft hij mij later want hij heeft een vergadering. Ik maak aardig wat foto's en die kan je hieronder zien staan. Zo krijg je een goed beeld van hoe het er hier uitziet.

Dan nog even naar de internationale zone om wat geld te wisselen en te kijken of er nog wat kaartjes te vinden zijn. Die worden hier verkocht, maar alleen aan atleten. Er staat een Nederlandse honkballer in de rij, maar deze is mij niet behulpzaam. Beetje vreemd....! Ach, je hebt mensen, mensen en deze persoon waarvan ik de naam niet zal noemen, wel onthouden. (nagekomen info: de honkballers hebben 1e wedstrijd verloren....) Terug in het paviljoen kom ik Rani tegen. Zij is IOC lid en zit in de Atleten commissie. Aan haar stel ik de vraag of zij nog kaarten heeft voor het zwemmen bijvoorbeeld. Zij vraag om mijn nummer en zegt dat ze mij later belt. Ik sta in de wachtkamer dus. We zien het wel. Ook mijn Canadese vriendin Luli, een ander IOC lid, komt even kletsen. In Turijn heb ik voor haar vla geregeld en kwam haar vorig jaar ook in Beijing tegen tijdens het Sport Accoord congres. Zo verloopt de dag redelijk rustig.

's Avonds naar het HHH. Er is een huldiging en we hebben er zin in. Daarvoor eten we nog wat bij een restaurant wat gespecialiseerd is in "spicy". Dat heb ik geweten zeg. ondanks ons verzoek om alles mild te maken, vindt mijn mond, slokdarm en maag het minder prettig. Dat zal ook wel gevolgen hebben voor de dag(en) erna.  Deborah Gravenstein heeft een zilveren medaille gewonnen bij het judo. Ik heb haar in 2004 in Athene nog met haar gesproken en op de foto gezet. Ze kon het zich niet meer zo snel herinneren, maar ik nog wel hoor......Wat ik eerder niet zo snel had verwacht, het dak gaat er compleet van af. Geen 'aardappels' meer te zien, maar een volledig uit zijn dak gaande menigte, compleet met vliegende bierglazen. De avond wordt compleet gemaakt door een fantastisch optreden van Guus Meeuwis die het feest verder en verder verlengd tot in de hele kleine uurtjes van de nacht. Het bier stroomt rijkelijk, zo ook de regen als we heel erg laat naar buiten gaan. Ook dit hoort bij Beijing. Onze lijven zijn als drijfnat van het zweet, maar een buitje regen kan er nog wel bij. De regen hier is niet zoals wij hem kennen. Je hebt hier hele heftige buien die wel drie uur door kunnen gaan. Grote druppels, en heel veel water. Tropisch, maar dan langer. Het houdt de straten schoon en je zult ons nog steeds niet horen klagen over smog hier. Het is wel heel vochtig en daardoor mistig, maar merk niets van smogklachten. welterusten!

Dinsdag 12 augustus 2008: In de rij, China Daily, Beach volleybal en eens vroeg naar bed

Ik heb vroege dienst en dat is helemaal niet leuk na zo'n dag als gisteren. Alles gaat erg moeizaam, maar daar zullen de meeste mensen die dit lezen ook wel eigen ervaringen mee hebben. Op het OVL is het al weer een drukte van belang. Er komen nog steeds atleten stemmen, maar minder massaal dan de dagen ervoor. Het eten van gisteren heeft ook gevolgen voor de stoelgang. Ik zal je de details onthouden, maar het is echt niet prettig en dit speelt al langere tijd. Niet goed. Daarom maar geen Chinees eten bij de lunch, maar weer eens een Mac. Er is een nieuwe regel bedacht waardoor er 'maar' 600 van deze maaltijden worden verstrekt in het restaurant. Wij hebben nr. 559 en 560. Het wachten duurt enorm lang en maakt ons eerst moe, dan baldadig en op het laatst boos. Natuurlijk gaan de atleten voor, maar 2 uur is niet normaal. Als ik er over klaag bij de balie komen er 6 mensen mij aanhoren. Met de opmerking dat 1 persoon ook genoeg is, en  dat de andere 5 gewoon hamburgers moeten gaan bakken (en snel een beetje!!!) laat een diepe indruk achter. Helaas geen constructieve.

Nog steeds is de sfeer in ons paviljoen niet optimaal. Er mist een camera en men denkt dat een Chinees deze ook heeft meegenomen. Dit na een eerdere vermissing van een paar bijzondere pins van Aberra. Dus neemt men maatregelen. Gevolg is dat ik mijn laptop niet meer veilig weg kan zetten. Later op de dag besluit ik om met onze IOC coŲrdinator een praatje te maken waarin ik e.e.a. uitleg en toelicht. Het is haar eerste Olympische Spelen en zij heeft met veel zaken in China veel problemen. Bovenal communiceert zij slecht/niet en dan heb je al snel een bron van conflict. De basis is dat alles niet goed is geregeld, en dat zij het niet voor elkaar krijgt bij de Chinese organisatie. Uniform, eten, rooster, en materialen zijn allemaal probleem punten. Dat leidt tot frictie in de groep. Aangezien niemand van de groep een dialoog wil voeren, doe ik maar. Gelukkig met een positief gevolg. Ik hoop dat dit een goede bodem is voor de nabije toekomst.

Een verslaggever van de China Daily wil graag een interview afnemen voor de krant die in het Olympische dorp dagelijks wordt verspreid. Dit gaat over het werk van de buitenlandse vrijwilligers die hier een bijdrage leveren in het Olympische dorp. Zowel Aberra, Dick als ik worden aan de tand gevoeld. We zien het resultaat wel verschijnen, hopelijk.....

Omdat ook de collega's vanuit Hong Kong en Quindao terug zijn wordt er een nieuw rooster opgesteld. Hierdoor moeten er een aantal mensen vrij nemen, waarvan Dick en ik graag gebruik maken. De komende twee dagen zijn wij lekker vrij en gaan leuke dingen doen hier. En dat begint vanavond al met naar het Beachvolleybal te gaan kijken. Deze Venue ligt midden in een park vlakbij het HHH. Het park is zo groot dat we 5 minuten met een elektrisch karretje moeten rijden om er te komen. Wat een enorm stadion weer. Alle venues zijn zo imposant en groot. We vallen op meerder fronten, met de neus in de boter. Het Nederlandse duo Boersma/Ronnes is bezig met een goede wedstrijd. Helaas verliezen ze uiteindelijk wel maar de sfeer zit er goed in. Direct achter Tessa hoor ik een bekende stem, maar kan hem niet direct plaatsen. Ineens valt het kwartje, want onze nationale roddel rel-nicht Albert Verlinde zit daar. Hij is mee op uitnodiging van een bekend bedrijf, samen met zijn partner. Ik moet toegeven dat hij niet verkeerd is vandaag. Klein plusje.

 

Na de Nederlanders komt er een Chinees duo het veld op. Ineens is de sfeer van leuk en gezellig, doorgeslagen naar hectisch en er ontstaat een ware heksenketel. De Chinezen steunen hun landgenoten door dik en dun. En met onverwacht lawaai en enthousiasme. De arme tegenstanders zijn twee Duitse meisjes. Je ziet aan de gezichten dat ze al met 1-0 achter staan. En zo geschiedt het ook. Jammer dames. De weinige Duitse supporters liepen tijdens de wedstrijd waar de Nederlanders in actie kwamen hen redelijk te 'sarren' met hun spreekkoren. Erg gemakkelijk, maar nu betalen de Nederlandse supporters hen met gelijke munt terug. Ze druipen af. Na de wedstrijden eten we nog wat en dan terug naar het hotel. Daar regelen we ter plekke nog een privť chauffeur voor morgen en dan lekker op tijd slapen.

Dagje vrij, naar de Chinese muur, tennis, hockey en de nacht in

Vanmorgen is het heel vroeg opstaan. Wij gaan vandaag naar de Chinese muur toe. Ik ben er al eerder geweest, op twee verschillende plekken en heb daardoor wat ervaring met 'do's & don'ts' opgedaan. Daarom vertrekken we al op half zeven in de morgen en dat is als aan de late kant. Een privť chauffeur met een dikke zwarte Audi A6 staat al klaar. Dit kost wel 50,= voor een dag.... Dat weegt niet op tegen het gezeur met een bus die een 10,= per persoon kost. En de auto blijft de hele dag wachten op je. Aangekomen bij de muur zijn de lokale makt kraampjes al open. Dat is de bevestiging dat we toch te laat zijn. Meteen de stoeltjeslift in en naar boven. Je kan het ook lopen, maar dan ben je weer twee uur verder. Boven aangekomen is het nog redelijk rustig, en het weer is fantastisch. Flarden waterdamp die worden verdrongen door de steeds sterker brandende zon. Het is zo gaaf om hier te mogen zijn. En laat (weer) een diepe indruk achter. We nemen het steile stuk om op te lopen. Met hellingen/traptreden van 15-20% hellingshoek, is dit erg zwaar. Zeker als je bovengemiddeld zwaar bent,zoals ik. Al snel heb ik geen droge draad meer aan het lijf, maar geniet volop. Zo ook Dick en Tessa. Dick heeft er ook een leuk stukje over geschreven op zijn blog.

Terug naar beneden ga je per rodelbaan. Op een klein plat karretje rol je de berg af. Om ervoor te zorgen dat je niet te hard gaat (en het gevaarlijk wordt) staat er bij elke bocht een Chinees met een megafoon. Het behoeft geen toelichting dat deze mensen heel hard moeten werken als wij voorbij komen. Onderaan de berg worden we van harte welkom geheten door de lokale ondernemers. Helaas voor hen hebben wij echt niets nodig. Dick koopt nog een petje en dan terug naar Beijing. Meer foto's op de foto pagina's

Het volgende dat ons staat te wachten is een wedstrijd tennis en aansluitend hockey. Beiden vinden naast elkaar plaats, dus dat is lekker makkelijk. Bij aankomst zien we dat Roger Federer op het Centrecourt (onze baan) ingepland staat. Extra leuk om eens naar hem te mogen kijken. Helaas, voor mij ga ik dit niet halen. Ik wordt misselijk en duizelig en besluit even naar de EHBO te gaan. De buikloop is de laatste dagen alleen maar erger geworden en gaat maar niet over. Zo kom ik te liggen op een tafel in het medisch centrum. Ook hier een waar leger van mensen tegenover je die allemaal tegelijk vragen aan je gaan stellen in Chinlish. Omdat ik werk in het OVL wil men geen enkel risico nemen en mij direct opnemen in een ziekenhuis om mij te onderzoeken. Dat gaat mij allemaal wel wat erg ver. Ter plekke word ik onderzocht en worden diverse formulieren ingevuld. Ik leg uit dat het voornamelijk met het eten in het OVL te maken heeft. Iets wat ook deze mensen beamen. Zij eten uit dezelfde trog, van dezelfde cateraar. Ik denk dat het bezoek van de ochtend aan de muur, tezamen met de andere klachtjes mij net iets te veel is geworden. Ik kan geen energie meer in mijn lijf krijgen, want het komt er nog sneller uit. En daarbij de extreme warmte waardoor je veel zweet en dus vocht verliest.

Ook voor een infuus bedank ik. Ik ben niet zo gek op ziekenhuizen (understatement) en zie mij nog niet in een Chinees ziekenhuis liggen. In geen enkel ziekenhuis overigens. Dan blijft als alternatief over om met zoutoplossingen en pillen te gaan werken. En zo doen we het. Ik ga wel direct naar huis toe om ook te kunnen rusten, anders heeft het geen zin. Dus geen hockey wedstrijd (sorry Marieke en GP) en geen HHH vandaag. Mijn kaartjes verkoop ik nog snel aan twee andere Nederlanders (voor normale de ticketprijs) zodat zij nog een wedstrijd kunnen zien. Ik ben helemaal kapot en leeg, op alle fronten. Het licht gaat even uit!!!

Donderdag 14 augustus 2008: Dagje 2 vrij, naar de zwemfinales (PvdH 100 vrij finale) en bijtanken....

Na een heerlijke en lange nacht te hebben uitgerust, merk ik dat ik dat de medicijnen gaan werken. De toiletbezoek frequentie daalt enorm en dat is heel erg fijn. Via het IOC Rani had ik nog drie kaartjes gekocht voor het zwemmen. En wat voor een kaartjes. Finale kaartjes voor de 100 meter vrije slag waar ONZE Pieter voor de derde keer goud zou kunnen gaan halen. Ondanks dat ik mij niet goed voel, ga ik er tocg naartoe. Het is heel erg lastig om aan zwemkaartjes te komen voor Nederlanders. Deze zijn op de een of andere manier erg schaars. Maar ik heb ze, en we gaan naar "de Cube" toe, en ik ga toch mee, ondanks mijn zwakheid.

Olympic Green heet het park waar deze venue staat. Vlak naast het National Stadium, het vogelnest. Woorden zijn niet voldoende om te beschrijven hoe immens groot, mooi en indrukwekkend deze locaties zijn. Vorig jaar was ik hier al, toen was het al heel erg gaaf. Nu, onbeschrijfelijk. De Chinezen kunnen wel bouwen hoor. De Chinese muur, de verboden stad, en Olympic Green als laatste aanwinst. Het gebouw bestaat uit allerlei onregelmatig gevormde luchtcompartimenten (allen met een andere vorm) terwijl het gebouw rechthoekig is. En door zijn blauwe kleur wordt hij "de Cube" genoemd. Binnen is het heerlijk koel en dat valt mij enorm mee. We hebben hele goede plaatsen, maar niet direct bij de start/finish. De eerste tijd zijn we alleen maar bezig om het gebouw te bekijken, er is zo veel te zien.

Zo ook onze Erica Terpstra en Hein Verbruggen, de voorzitter van het IOC. Maar wie is de dame naast hem? Marleen Veldhuis is de eerste Nederlandse die vandaag aan de bak moet. Zij zwemt de halve finale 100 meter vrije slag en eindigt als tweede. Dat is een goede basis voor de finale van morgen. Dan is het de beurt aan Pieter van de Hoogenband. Hij zou heel graag zijn derde gouden plak willen winnen, hier in Beijing. En wij moedigen hem daarvoor graag aan. Helaas is alles voor niets; de race eindigt in een deceptie met een 5e plek. Einde carriŤre! Het was mooi maar dit is te veel gevraagd. Na de race zie je aan zijn lichaamstaal al heel veel. Mijn mening is dat hij het niet had moeten doen en het bij 2 gouden plakken had moeten laten. Makkelijk hť om dit achteraf te schrijven. Na de wedstrijden lopen we nog wat rond op Olympic Green. Ze zijn bezig met het leggen van de ideale lijn voor de Marathon die op 23 augustus wordt gehouden. Dick is hevig onder de indruk hiervan. Hij weet als geen ander hoe zwaar het is om een marathon te lopen. We maken nog wat foto's van alles wat er te zien is, zoals het waterorgel, hť Dick??

Terug naar huis toe, verder uitrusten en aansterken. Ik moet wat eten, dus daarom krijg ik wat witte rijst op de venue. Deze wordt door een chemisch proces warm gemaakt. Bijzonder! De rest van de middag slaap ik wat en rust verder uit.  Ik heb helemaal geen zin om te schrijven, dat komt morgen wel weer (hoop ik) Ook moet ik nog een nieuwe column voor "het Gooise Leven" schrijven. Nu even niet.

In de avond gaan we toch nog even wat eten, anders komt het ook niet goed. Bij de lokale tent aan de overkant krijgen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Wat kip, veel groenten en witte rijst. Gedurende de dag heb ik al veel bananen gegeten en ben heel goed verzorgt door mijn persoonlijke zuster Tessa. Toevallig is zij ook nog mijn vriendin/vrouw en minnares. Lekker makkelijk zo alles in een. Dan weer slapen. morgen is er weer een dag. Dan ga ik alles maar eens opschrijven.

Vrijdag 15 augustus 2008: De verboden stad en voor het eerst naar het National Stadium, atletiek.

Ik ben al heel vroeg wakker. en zachtjes sluip ik weg naar het businesscenter bij de receptie. Daar kan ik rustig werken en dat is hard nodig. Want ik loop enorm achter door de leuke dingen en mijn tijdelijke uitval. In de werkruimte zit de voormalige voorzitter van de IsraŽlische atletiekbond ook te werken. Ik had hem gisteren al even maar begon nu meteen weer een lang verhaal over MŁnchen 1972 (de Palestijnse aanslag) en de veiligheidszaken hier in Beijing. Zo kom je niet aan schrijven toe. Dan is het al snel weer half negen en ga ik met Tessa mee naar het tian'anmen plein en de verboden stad. Ook Marieke en Geert Paul gaan mee. Het is even zoeken voordat we elkaar hebben gevonden aan de Zuid kant van het plein, maar dan gaan we op weg. Het is er erg druk, en omgeven door veiligheidsmaatregelen. Speciaal voor de Olympische Spelen is het heel mooi aangekleed met grote bloembakken. En dan bedoel ik grote bloembakken. Denk hierbij aan een meter of 25-30 per bak. En dat tientallen stuks verdeeld over het hele plein. En er is een attractie bij, een grote Nederlandse vent met een oranje hoed. Ik voel mij ineens weer Robbie Williams in zijn beste tijd. Als ik er geld voor had gevraagd, dan was ik een rijk man geworden hier. Het is voor even wel leuk, maar dan verveelt het. Ik wil liever geen BN-er worden, bah.

Voor de rest is het voor mij niet allemaal nieuw. Ik ben hier voor de derde keer en vindt het allemaal wel goed. In 2005 was men begonnen met de restauratie, vorig jaar was men bijna klaar en nu het zo ver is, ligt alles er perfect bij. Jammer dat er zo veel mensen op af komen. Ik denk dat er genoeg andere plekken zijn in Beijing met soortgelijke bouwstijlen die net zo mooi zijn, maar dan rustiger. Daarna gaan de dames shoppen en ik terug naar het hotel om nog wat te rusten en te schrijven.

Straks naar het National Stadium voor de eerste keer en naar de atletiek wedstrijden. Lorna Kiplagat en Hilda Kibet strijden op de 10000m, Rutger Smit met het kogelstoten en Jolanda Keizer en Laurien Hoos voor de Nederlandse eer. We gaan iets te laat weg en komen in een enorme file terecht. Daardoor komen we te laat bij het stadion aan en moeten dan bijna 2 kilometer omlopen om bij ingang 8 te komen. Dat was volgens de vrijwilligers de dicht bijzijnde. Niet dus!! De veiligheidsmaatregelen hebben een overtreffende trap. Ik moet zelfs een proeffoto maken met mijn camera om de mensen te overtuigen dat het echt een camera is, en mijn "kralen en spiegel" houten klompjes moet ook apart door de scanner heen. Maar is de eerste horde ook genomen. We zijn in een park genaamd "Olympic-Green". In de verte zien we het stadion liggen en met de opkomende duisternis is de Olympische vlam erg goed te zien. Gaaf! Zo kom ik ook weer een beetje tot rust, want ik was aardig opgefokt door alle vertraging en geneuzel. De laatste horde, de entree tot het stadion is kinderlijk eenvoudig en dan zijn we in het National Stadium, het 'Bird's Nest".

Van ver af is het al onbeschrijfelijk mooi, maar dichtbij is het zo groots en indrukwekkend dat je er stil van wordt. Samen met mijn vriendin staan we stil, zo zijn we onder de indruk van dit enorme complex. De buitenzijde is gemaakt van stalen balken waaraan het zijn bijnaam heeft te danken. Maar binnenin is een volledig 'normaal' stadion gebouwd, geheel overdekt. Door gebruik van de rode kleuren en verlichting lijkt het nog imposanter. Onze plekken voor deze sessie liggen op de hoogste ring en we moeten heel wat trappen bedwingen. Helaas zijn er geen roltrappen, en dat is een beetje een tegenvaller. En na de laatste trap kijken we uit over het stadion; onbeschrijfelijk groots, en daardoor zo mooi.......

Snel zoeken we onze plaatsen op en gaan er eens goed voor zitten. Een atletiek avondje begint om 19:00 uur en duurt vandaag tot bijna half twaalf. En dat is een lange zit. Naast ons zit een verslaggever van Eurosport die nu voor Runnersworld verslag doet. Hij geeft ons, leken, hele nuttige en aanvullende info over de diverse zaken die zich op het veld afspelen. Voor ons is men bezig met discuswerpen en daar zie ik iets heel opvallends. Een op afstand bestuurbare miniatuurauto die de discus weer terug brengt naar de atleten. Zo hoeft er niemand over het gras te lopen. Rare jongens die Chinezen.

 

Helaas zijn er geen Nederlandse medailles behaald op deze avond. Lorna Kiplagat was er een beetje bij in de buurt, maar kon op het beslissende moment niet met de echte top mee. En Rutger Smit miste op 1cm na de finale bij het kogelstoten. Zo eindigt de avond met 10.000m en gaan we terug naar huis. Maar niet voordat we uitgebreid het stadion nogmaals hebben bekeken. Zo lopen we helemaal rond op de galerij en hebben zo een waanzinnig uitzicht op de Venues er om heen. Olympic Green, het park is gevuld met duizenden mensen die ook naar wedstrijden zijn geweest. In het donker samen met de vele bijzondere verlichting, is dit een mooi schouwspel. En dan zien we de Cube in het donker. Daar kan je niet om heen. Geheel verlicht, in verschillende patronen en kleuren. Hier kan je uren naar blijven kijken en blijven genieten. En dat doen we ook totdat we echt uit het stadion weg moeten. Weer een dag voorbij, helaas.

Zaterdag 16 augustus 2008: Dameshockey, een verrassing en weer aan het werk.

Het is pas tegen tweeŽn als we uiteindelijk thuis zijn. De tijd vliegt om als je geniet en we hebben dus enorm genoten. Uitslapen is er niet bij want al vroeg in de morgen wacht onze volgende wedstrijd, dames hockey Nederland tegen AustraliŽ. Slapen gaat hier toch wat moeizaam in China. Ten eerste zijn de bedden werkelijk spijkerhard (en ik ben al wat gewend) en ook de stoelgang blijft mij parten spelen. Dit duurt allemaal veel te lang en het houdt maar niet op. Met een toegangskaartje heb je toegang tot twee wedstrijden. Gelukkig moesten de Nederlanders de tweede spelen zodat we nog een beetje relaxed konden doen. Het stadion zit niet vol met mensen, maar wel veel oranje. Overigens niet mijn soort oranje supporters. Te veel geld, te weinig echte manieren en geen echte fans. Hier krijg je geen kippenvel van. Ik zit er ook maar een beetje bij. Deels te ergeren, deels de moeheid. Helaas, het hoort er bij. Gelukkig winnen onze dames wel.

   

Het is al weer middag als we thuis komen. In een nabijgelegen supermarkt heb ik gewoon brood en beleg gevonden en dat draagt hopelijk bij aan verbetering. Samen met Dick eten we een normaal broodje. Hij heeft een enorme verrassing voor mij. We staan op de voorpagina van de "Village Life", de dagelijkse Olympische krant. En niet zo een heel klein stukje. De hele voorpagina wordt door ons in beslag genomen. En op pagina 3 nog de tekst en nog een foto. Slik!!! Dit is erg leuk en we genieten er volop van. En ook heeft Dick alvast mijn Olympische diploma meegenomen en deze krijg ik ook van hem overhandigd met officieel ceremonieel.

Dan moet mij haasten om weer eens te gaan werken. Dat moet ook gebeuren. Het is allemaal een beetje onwennig en ik heb er weinig zin in. De sfeer onderling is erg goed, maar de mensen van het IOC zijn erg slecht voorbereid en hebben weinig verstand van zaken. Dick ergert zich er nog meer aan dan ik, en heeft gisteren nog een gesprek gehad met onze coŲrdinator. Als ik om 5 uur weg ga om met vrienden wat te gaan eten, loopt Marion mij achterna. Ze vertelt mij dat Dick zo nog een gesprek heeft met haar baas over de samenwerking. Hmmm, ik ben benieuwd waar dat op uit loopt en stuur Dick een SMS of hij me zo wil bellen. Dat gebeurt even later. Men wil niet langer gebruik maken van de diensten van Dick en hij hoeft niet langer meer te komen werken. Dit is absurd, gek en heel ongepast. Als iemand het beste voor heeft met de Olympische gedachte, dan is het Dick wel.

Samen nemen we een taxi terug. Dick is heel verdrietig en neergeslagen. Het doet mij verdriet om dit te moeten aanzien. Hij wil liever even alleen zijn en dat moet ik respecteren. En er staan vrienden te wachten bij ons hotel. Geert Paul en Marieke hebben we uitgenodigd om een traditioneel hapje te gaan eten. Het is heel gezellig en we lachen enorm over hoe we worden bediend. Het toppunt van de avond is dat GP vis wil eten. Dit kost 96 RMB per kilo volgens de kaart. Als we vragen hoe duur het is, geeft men ons een bedrag van ruim 200 RMB (20 euro) op. Dat kan niet kloppen, zeker niet in China. Dan neemt de serveerster GP mee naar de keuken, althans zo denken wij. Even later horen wij de echte reden; hij moest mee naar het aquarium om 'zijn' vis te bekijken. En die vis die hij te zien kreeg was iets te groot voor hem alleen, ruim 2 kilo. Daarom vragen we om een kleinere vis. Even later komt de serveerster met een zwart plastic tasje aanlopen. Of deze wel goed is vraagt ze in gebrekkig Engels. GP kijkt in de tas en tegelijkertijd maakt de tas een beweging. We schrikken allemaal. Wat blijkt, ze hebben de, voor GP bedoelde vis, uit het aquarium gehaald en in dit plastic tasje gedaan zodat we deze kunnen goedkeuren. Ahum, deze is goed...... Hij smaakt overigens overheerlijk.

Terug in het hotel loop ik nogmaals langs Dick. Hij is nog steeds erg ontdaan van hetgeen hem is overkomen. Hij wil het liefste morgen naar huis toe gaan en alles achter zich laten. Omdat Tessa morgen ook terug gaat naar Nederland, nodigen wij Dick uit om mee te gaan zodat hij zijn ticket ter plekke kan laten wijzigen. Dan toch nog even naar het HHH toe. GP is hier voor zijn werk (Prestigne) en kent veel mensen uit de mediawereld. Samen gaan we eens kijken hoe Mart Smeets er bij zit in het HHH. Op het dak is een complete studio neergezet, en mocht het gaan regenen, dan verplaatst men alles naar het torentje ernaast van het HHH in Beijing. Zou ik hier nog een keertje mogen gaan zitten om meer te vertellen over mijn werk hier? De tijd zal het leren.

 

We maken het niet te laat, om drie redenen; ik ben nog steeds niet lekker, we moeten er morgen vroeg uit en het Dick verhaal zit mij ook niet lekker. Ondanks de mooie dingen vandaag, hangt er een sluier van verdriet over heen. Heel erg jammer.