De verhalen van Beijing

Zaterdag 2 augustus 2008: aangekomen en naar het Olympisch dorp toe (kost wat tijd...)

Bij aankomst in Beijing staat er zelfs een welkomst comité klaar om mij te verwelkomen. Of toch niet? Een delegatie met een heel mooi welkomst bordje in de hand lacht mij vriendelijk toe. Nee, dit is niet voor mij, maar voor de leden van het NOC*NSF die ook meevliegen. Zij worden met alle egards ontvangen en lekker in de watten gelegd. Dan door de immigratie, koffer halen en we zijn weer terug in China. Het kan beginnen. Als ik uit de bagagehal loop schrik ik. Voor mij zie ik een enorm aantal persmensen met foto- en tv camera's staan. Ook voor de atleten hoor...

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Een taxi is snel gevonden, maar eentje die mijn adres weet......niet! Het kost ruim 10 minuten voordat de taxichauffeur weet waar ik naartoe moet. En dan heeft hij er al diverse anderen op nageslagen. Een goed begin. Dan op weg. De wegen zijn opmerkelijk leeg en de lucht is soortgelijk schoon. Hmmm.... opvallend, na de berichten vanuit Nederland. Niet klagen, laat het zo blijven. Wat wel is gebleven, is de enorme hitte en vooral de enorme zonnekracht. Je waant je in de woestijn. Op straat zie je veel mensen met een paraplu lopen. Beetje overdreven zo dacht ik. Niets in minder waar. Daar moet ik ook maar eens naar op zoek.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Eerst mijn riante appartement maar eens vinden. Dat lukt niet in een keer. Ik word heel vriendelijk bij een complex afgezet en sms naar mijn huisgenoot. Echter niets te zien. Dan blijkt dat ik verder moet naar een ander complex. Zoeken en zoeken. Uiteindelijk na veel heen en weer bellen en sms'en vind ik het complex. Twee stoplichten verder en meer dan een kilometer van mijn afzet plek. Een leuk optrekje. Ik laat het oordeel over aan de lezer, maar je voelt je meteen ingeburgerd hier....... Kijk zelf naar de foto's......

    www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Na aankomst eerst even opgefrist en even kort geslapen. Mijn tijdelijke huisgenoot zorgt dat ik niette lang slaap. Op mijn verzoek. Anders was ik door blijven slapen en kom ik niet in mijn nieuwe ritme. Om de buurt een beetje te verkennen besluiten we eerst maar naar een metro station te lopen. Ken je de tekst had ik maar nooit....... Die is nu ook van toepassing. Ik probeer het te beschrijven. Het is lekker zonnig weer, graadje of 38-40. De zon schijnt zo lekker dat je binnen een kwartier overal verbrand bent. En we lopen naar het dichtstbijzijnde metrostation. Op de kaart is het 'slechts twee blokken vanaf ons huis. De praktijk is net anders; het kost ons een uur om twee blokken af te leggen. Pas later valt het mij op dat op de kaart van Beijing geen afstand/schaal staat. Lekker makkelijk zo.

Als we er eenmaal zijn, dan gaat het ook snel. Voor ongerekend 20!eurocent mag je onbeperkt in de metro reizen. Alles ziet er gloednieuw en netjes uit. Bij het eerste overstap punt gaat het mis. We moeten weer boven de grond en dus uit het netwerk. Wat blijkt, de nieuwe Olympische metro is nog niet verbonden met deze lijn. En dan gaat het pas echt mis. Omdat wij geen accreditatie hebben mogen we niet verder. Je kan lang of kort praten, vragen naar de baas, naar de directie of wat dan ook. Niets lukt. En voor diegenen die mij kennen, moet er dan toch echt wat gebeuren hoor. De mooiste reactie (achteraf) was: Deze vraag hebben wij niet op geoefend mijnheer, daarom weet ik het antwoord niet........ Deze situaties zijn erg kenmerkend voor de Olympische Spelen van Beijing ( ik schrijf dit pas op maandagavond) Nog iets anders is het enorme aantal vrijwilligers. Als je iemand een vraag stelt, dan komen er direct een stuk of tien op je af. Om je een beeld te geven; het zijn bijna allemaal studenten, ongeveer 20 jaar oud en willen allemaal graag met buitenlanders praten. Dat willen ze zo graag, dat ze er bijna voor vechten. De clou is echter dat ze geen van allen zich kunnen inleven in de situatie en dus geen toegevoegde waarde hebben. Ze zijn meer geprogrammeerd, dan getraind. De meesten geven ons het advies om er 'even' omheen te lopen, wat er op neer komt dat je weer kilometers aan het lopen bent in de verzengende hitte. Zo zijn we al snel weer een uur verder. Het lukt ons niet om op onze plek van bestemming te komen, we komen er niet bij.

Dus gooi ik het over een andere boeg. Ik vraag aan een groepje vrijwilligers die ons voor de zoveelste keer niet konden helpen of ze de locatie waar wij moeten zijn willen opschrijven in het Chinees. Dan nemen wij een taxi en laten wij ons ernaartoe rijden. De taxi chauffeur weet waarschijnlijk meer en bromt en klaagt aan alle kanten. Hij wil ons er niet naartoe brengen. Dan maar op de Hollandse manier; dwingend, boos kijkend, hard praten en met je handen gebaren maken. Dat helpt. Hij rijdt er helemaal om heen en dan komen we na 4,5 uur eindelijk aan op onze bestemming; het Olympische dorp.

Bij aankomst bij de westelijke ingang van het dorp komen we, hoe kan het ook anders, bekenden tegen. Twee andere teamleden van uit Turijn. Een daarvan geeft net een interview met een Chinese krant. Hij is een Afrikaanse Amerikaan (hij wil niet zeggen wat hij is, maar woont in LA) en is al jaren vrijwilliger. Aberra is zijn naam en hij praat met alles en iedereen. In Turijn wist hij zich tussen de atleten, bij de Closing ceremonie naar binnen te lullen, wat een hele prestatie is. Past dus goed bij de ritsel en ratsel cultuur die wij hebben. ...... Onze contactpersoon komt er al snel aan en geeft onze begeerde (en broodnodige) accreditaties. Bij mij mist nog een sticker. Dat kost ook nog een uur en dan zijn we binnen! Eindelijk.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Het Olympische dorp is overweldigend groot. De helft van de totale oppervlakte bestaat uit woongebouwen/flats van 8 verdiepingen hoog. Daarvan staan er 8 in de lengte richting opgesteld. En dat 6 rijen dik. Dat maakt in totaal 48 gebouwen die plaats bieden aan ruim 20.000 Olympia gangers waarvan ruim 10.500 atleten. Aan werkelijk alles is gedacht, winkels, restaurants, zwembad en zelfs aan cultuur/vertier is gedacht door een openlucht theater waar elke dag voorstellingen plaatsvinden. Van de ene naar de andere kant lopen kost je al snel 20 minuten. Door deze omvang is alles ook kil en afstandelijk. Er heerst totaal geen sfeer. Heel anders dan in het kleine Sestriere tijdens de winterspelen. Daar voelde je veel meer harmonie en het Olympische sfeer onder de atleten. Zelfs onder de Nederlandse atleten, goed herkenbaar aan hun kleding, vind ik geen bekende gezichten, op Jacco Verharen na. En dan heb ik al heel veel voorwerk gedaan en zou een bovengemiddelde kennis moeten hebben. Het is niet anders.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Een ander voorbeeld is de restaurants. Het atletenrestaurant is minstens 150 meter lang, en heeft niet heel veel sfeer en gezelligheid voor de gasten van dit dorp. Idem met het staff restaurant. Daar is nog gezorgd voor wat aankleding, maar gezellig en sfeervol:

Ondertussen is het al avond geworden en voel ik niet alleen mij benen, maar ook het tijdsverschil. We besluiten om een taxi terug te nemen en delen hem met z'n drieën. Maar we hebben nog niet gegeten. Als ik vanuit mijn ooghoek een vol chinees restaurant zie, vraag ik de taxichauffeur te stoppen (hoe weet ik ook niet meer). We komen terecht in een gezellig tentje met verrassend lekker eten, zelfs voor de vegetariër Beatrix. Als we moeten afrekenen schrikken we een beetje; we moeten wel 6,70 afrekenen. Dat is toch wel bijna 2,25 per persoon. Zo blijven we lachen. Thuis eerst douchen, want je kan alles uitwringen. Het verkoelt voor even, dus snel slapen. Desondanks word ik vaak wakker, van de warmte en van de regen. De eerste dag zit er op.

Zondag 3 augustus 2008: Dick halen en de eerste werkdag.

Wakker worden is lastig na zo'n gebroken nacht. En mijn lijf denkt dat het 3 uur 's nachts is. Dat schiet dus niet op. En ook geen ontbijt. Dan word ik knorrig en niet leuk. Arme Beatrix. We gaan eerst Dick ophalen op het vliegveld. Hij zou slechts enkele uren later aankomen, maar het reisbureau (D-Reizen) was even vergeten dat zijn vlucht was gecanceled. Dus stond Dick netjes op Schiphol en kon hij zijn vlucht niet op de borden vinden. En of hij even de volgende dag terug wilde komen. Dus niet. Schiphol was even te klein voor Dick Jansen, maar hij moest toch echt weer terug naar Leeuwarden toe. Zaterdags kreeg hij als zoet makertje een business Class stoel ter compensatie. Dat smaakt een stuk zoeter. En dus stond hij gelukkig weer lachend te wachten toen wij aankwamen. Beter zo en ik kon eindelijk ontbijten, dan begint de dag pas echt.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

We zijn meteen naar het Olympische dorp gereden voor de eerste vergadering van ons team. Echter we kwamen toch te laat aan. Het weerzien met alle anderen was erg leuk. Speciaal met Pierre Ducrey, onze IOC verantwoordelijke van Turijn. En dan begint het wachten. Op de kleding, op de folders en op de posters. Daar ga ik niet op wachten en ga even languit liggen op een houten bankje. Ineens is het tijd voor lunch. Daarvoor moeten we eerst naar de ingang van het dorp toe om ons aan te melden. Dan krijg je twee kaartjes die je in het restaurant weer moet inleveren. De rijen zijn enorm. Je hebt de keuze tussen Chinees en McDonald's. We kiezen voor de laatste omdat deze rij korter is (echt waar). Eindelijk krijgen we ons eten. Een goed gevulde zak met maïs, appeltaart en nog wat.........minder gezonde dingen.

Zo schuiven we aan bij onze 1500 andere Chinese collega's die aan het eten zijn. Wij zijn de enige niet-Aziaten hier en we worden meerdere malen aangesproken dat wij hier niet mogen eten. Men denkt dat wij atleten zijn. Ze zien Dick en Aberra natuurlijk aan voor atleet, ahum.... Na het eten komt eindelijk onze kleding aan. Helaas is bijna alles in de verkeerde maat. Toch neem ik maar wat mee, al is het maar voor de vorm. We mogen onze wensen opschrijven en dan wordt het morgen gebracht. Niemand gelooft het. Toch zal op maandag er een nieuwe lading klaar liggen voor ons. Echter weer niet alles in de goede maat. Ik maak er wel wat van. Dan maar met een eigen broek aan het werk. O ja schat, ik heb eindelijk hardloop schoenen.....

We gaan vrij vroeg terug naar ons appartement. Verstikkend heet is het er. Dus dan Dick maar een bezoekje brengen. En dan eten we daar ook nog wat. Claudia, een ander teamlid, wil graag mijn kamer overnemen cq. ruilen met haar kamer. Zij betaalt 250 per week, terwijl ik 200 voor de hele maand betaal. Maar zij heeft een ruime kamer met airco, zwembad enzovoort en het is ook nog tegenover het Holland Huis. Dat wil ik wel een weekje proberen hoor. Ik hou je op de hoogte. Eten is vandaag duurder dan gisteren, maar we zijn ook met 1 persoon meer. Wel 9 euro. Dan snel naar huis, spullen inpakken voor de rest van de week (Tianjin en Shanghai) en proberen te slapen.

Maandag 4 augustus 2008: Nu gaat het echt beginnen. (klaarmaken en naar Tianjin)

We hadden beloofd om vroeg op te staan, maar ik kon er niet uitkomen. Weer een gebroken nacht waarbij ik van 3 tot 6 wakker heb gelegen. Dus haasten we ons naar het Olympische dorp toe. Vandaag staat er geen taxi te wachten voor ons complex en moeten we een stukje lopen. Onderweg bedenk ik mij ineens dat ik mijn schone ondergoed ben vergeten. Bea lacht wanneer ik haar vertel dat ik terug moet, en vooral waarvoor. Ondertussen zweet ik als een otter. Het is nog warmer dan gisteren en de smog neemt toe. We zijn net op tijd in het dorp en kunnen nog ontbijten. Voor mij erg belangrijk. Toch smaakt het mij niet. Ik laat het bij wat fruit en een Chinese Snicker. Bij onze werkplek aangekomen is het stil. Wat blijkt, iedereen is in het kantoor ernaast aan het werk. Er zijn, tot drie maal toe, drukfouten gemaakt met de promotie posters en ook de kandidaatsbrochures zijn onjuist. Wat blijkt, men is vergeten om het woord "Peoples" voor "Rebublic" of China te zetten en ook China achter Hong Kong te zetten. Dit heeft geleid tot een IOC diplomatieke rel van hier tot ginder. Daarom hebben ze snel sticker vellen gemaakt om e.e.a. te corrigeren. Of wij even van 4000 folders 4 pagina's willen beplakken? Gelukkig moet ik 's middags weg, want zelfs de Chinese vrijwilligers klagen steen en been hier over. Zeker van de patat generatie. Want ik dacht dat deze mensen niet mogen klagen over lang en hard werken. Later hoor ik dat er bijna muiterij is uitgebroken en dat men na ruim 2000 stuks is gestopt met plakken.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Ondertussen ben ik alle spullen aan het inpakken voor mijn reis van deze week. Ik ga in Tianjin en Shanghai zelf de verkiezingen uitvoeren door daar stembureaus op te zetten in samenwerking met de lokale BOCOG. Hiervoor neem ik stembussen mee, diverse folders, posters (zelf aangepast), stembiljetten en nog veel meer spullen. Handen vol. Als we alles hebben nemen we een taxi naar het treinstation. Bea moet naar hetzelfde station toe als ik en daarom combineren wij e.e.a. Als wij bij het prachtig nieuwe station (Zuid) aankomen blijkt toch dat we niet goed zijn. Ondanks drie keer navragen. We moeten toch op Beijing Centraal zijn. Gevolg is dat ik ook mijn trein mis. Ineens is het heel erg lastig dat je de taal niet kent. Probeer maar eens twee treinkaartjes om te ruilen voor twee nieuwe. Het lukt, zoals altijd, maar dan ben je wel 2 uur verder. We wachten in een overvolle wachtruimte tot de trein komt. We zijn de enige blanken. Omdat ik denk dat ik vanavond geen eten meer krijg loop ik naar de Mac toe voor een broodje. Als ik de dame een pin geef om te ruilen staat ineens de hele balie voor mij. En allemaal willen ze ruilen. Een compleet gevecht met hysterische Chinese vrouwen in de hoofdrol. Met 4 McDonald's pins op zak eet ik mijn broodje snel op. Ik moet mij haasten naar de trein.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

De trein is hier goed geregeld. Ik kan niet zeggen beter dan bij ons, want dat is te lang geleden. Bij elke wagondeur staat een dametje in uniform te wachten om je te verwelkomen. Ze neemt je bagage over en brengt je naar je plekje toe. Ik moet in een slaapwagon..... Het zal wel. Toch controleer ik nogmaals de reistijd. Na de formaliteiten maak ik gebruik van de situatie en ga lekker liggen. Ondertussen zie ik vanuit het raam het verkeerde station langskomen. Het zal allemaal wel. Mijn overbuurman wekt mij kort voordat we in Tianjin aankomen. Ook erg netjes. De aankomst in Tianjin is een verhaal apart. Dit is de derde stad van China, mogelijk bekend van de aardbevingen eind jaren zeventig. Hier heeft de tijd stil gestaan. Een leeg perron, oude gebouwen en oude plaveisels. Een mystieke rust die overgaat zodra je het stationsgebouw uit loopt. Ik val normaal al wel op, maar nu word ik aangekeken door 1000 man en vrouw die allemaal stil worden als ik kom aanlopen. Heel apart dit. Dan spreekt de meest brutale taxichauffeur mij aan waar ik naar toe moet. Ik schud nee maar ze laten mij niet me rust. Ze proberen aan mij te zitten en pakken mijn accreditatie vast en bekijken hem van alle kanten. Ontdekkingsreiziger in China. De auto die mij komt afhalen is er nog niet, dus ik wacht even rustig af. Men probeert een gesprekje te voeren en dat lukt ten dele. Land, sport en nog steeds willen ze mij in een taxi duwen. Dan komt mijn begeleider er aanrennen. Hij spreekt de taxichauffeurs aan en neemt mij mee richting een gloednieuwe Audi A4 automaat. Dat is beter zo. Ondertussen is de avond gevallen en rijden we naar het Sheraton hotel toe. Daar zitten alle teams en begin ik morgen met de verkiezingen.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Bij de ingang kom ik (alweer) een bekende tegen. Het is Manou waarmee ik in Moskou samen heb gewerkt op het vliegveld. Kleine wereld. En mag er voorlopig nog niet in. Mijn accreditatie werkt niet goed en men is weer heel erg zwart wit. Mijn naam staat wel op het scherm, echter zonder foto. En dan mag je er niet in. Na lang zeiken mag ik er dan uiteindelijk toch in. Waarom? Ik weet het nog steeds niet. Chinese logica. Het hotel is verder compleet afgeschermd van de buitenwereld. In het hotel kijken we even rond waar alles komt te staan dan neem ik een drankje samen met Manou en een Ronald. Samen begeleiden ze het Nederlandse voetbalteam voor het reisgedeelte gedurende de Olympische Spelen. Leuk om even bij te kletsen in het verre land. Dan staat er een busje te wachten om mij naar mijn hotel te brengen. Ik mag hier niet blijven slapen, ondanks dat ik een internationaal IOC vrijwilliger ben. Ik vrees het ergste van het Friendship-inn, maar het valt reuze mee. Een nette kamer met alle voorzieningen en zelfs een beetje design doordat de badkamer geheel van glas is. En met internet, eindelijk. Snel de website bijwerken en wat mails beantwoorden. Dat kon de afgelopen drie dagen niet. En lekker slapen op een echt bed en nu onder een dekentje met de airco op 22 graden. Ook dat was de afgelopen dagen niet nodig.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Dinsdag 5 augustus 2008: Tianjin: stemlokaal bouwen en samen met het Nederlandse voetbalteam

Ondanks een paar keer prettig te zijn gestoord vannacht met berichtjes en een telefoontje van het thuisfront, heb ik lekker geslapen. Opstaan blijft lastig, maar ik heb niet de illusie dat dit nog gaat veranderen. Ik heb het nog geen nacht laat gemaakt en dat gaat vast nog wel komen de komende dagen. En een traditioneel chinees ontbijt, zoete snee brood, gebakken ei en ham erover. Ze leren het al aardig hier.

Er staat weer een hele mooie dienst Audi voor mij klaar met chauffeur. Gisteren kon het nog niet, nu wel. Bij het hotel aangekomen begint het hele veiligheidsritueel weer. Voor de volledigheid deel ik hem met jullie. Bij de ingang van het hotel staan bewakers met dubbele stalen hekken zodat je niet met geweld naar binnen kunt rijden. Daar hoef je alleen je eigen kaart te laten zien en moet de auto een juiste pas hebben. Dan wordt de auto eerst gescand met een sensor, dan moet hij over een vloer camera rijden zodat de onderkant kan worden bekeken. Dan lopen ze nog rond de auto met spiegels op wielen aan een stok, zodat ook de onderste hoekjes kunnen worden onderzocht. Dan moeten we uitstappen en wordt de auto van binnen minutieus onderzocht. Dan mogen we doorlopen naar de persoonlijke controle. Daar leg je je pas op een scanner die alle gegevens uitleest. Daarna gaat men met een zoeker over je pas om te kijken of je sticker wel echt is. Pas dan mag je je tassen op een scanner leggen voor controle. Je persoonlijke bezittingen haal je uit je zak voor een aparte controle. Dan zelf door de scanner. Ook als die niet af gaat moet je toch met armen en benen wijd met handscanners. Pas dan mag je door. O ja, als je een flesje drinken hebt, moet je er ter plekke een slok uit nemen zodat ze kunnen zien dat het niet vergiftigd is.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Dit kost 'slechts' 10 minuten en hoort bij de dagelijkse rituelen op de Olympische spelen. Wat eerdere keren niet lukte, gaat nu wel goed. Mijn pas wordt herkend, zowaar met mijn foto en ik kom er zonder problemen in. Eerder lukte dit niet, wat weer tot extra oponthoud leidde. Ach, dat hoort erbij. Dan naar mijn kantoor toe wat ik als stemlokaal moet gaan (laten) inrichten. En dat gaat op de Chinese manier. Dat betekent dat 9 mensen aan het werk zijn om 1 ding te regelen. Ik krijg een vaste assistent toegewezen die mij gedurende de komende dagen helpt. Het is een goede hulp en minder overdreven dan gemiddeld. Later kan ik zelfs een leuke gesprekken met hem voeren over veel verschillende onderwerpen. Daarover later meer.

Zuchtende en steunende Chinezen zijn de voorbode dat er spullen worden gebracht. 2 tafels, stoelen en twee grote wandschermen. Dat gaat nog best soepel. Het duurt maar drie uur, dus voor Chinese begrippen best snel. Gelukkig zijn er in het hotel twee Nederlandse managers werkzaam en zij helpen mij graag, daar waar mogelijk. En hun hulp werkt wel. Nu is het alleen nog wachten op de meest recente lijst met atleten. Alleen zij mogen stemmen. In Beijing hebben we toegang tot het centrale systeem van alle geaccrediteerde, maar hier doen we het ouderwets met pen en papier. Mijn IOC collega lukt het niet om aan de lijsten te komen. En als zij ze heeft, dan lukt het faxen niet. Dan maar via de email. Nu is de Chinese hulp zeker welkom. Heb je wel eens een Windows computer gezien met alleen maar Chinese tekens? Ik nu wel..... Kort voor enen is alles in gereedheid en kunnen we aan de slag. Het loopt nog niet storm. Had ik ook niet verwacht, dus maar een beetje reclame maken. Ik ga langs alle landen (ieder land heeft een eigen zaal toegewezen gekregen) waar ze eten, vergaderingen kunnen houden en zich kunnen voorbereiden op de komende wedstrijden. Die van Nederland is mooi aangekleed met posters en NOC*NSF uitingen. Overal leg ik folders neer, spreek met mensen en leg ze alvast de bedoeling uit.

Zo kom ik ook Foppe de Haan tegen en maak een praatje met hem. Een hele aardige man en ik heb heel veel respect voor hoe hij in het leven staat en hoe hij zijn werk doet. Natuurlijk doe ik hem de groeten van Dick Jansen uit Friesland en hij krijgt de groeten terug. Dus bij deze Dick. (Dick zit momenteel in Beijing in het Olympisch dorp en kan hem zo het beste bereiken). Hij neemt rustig de tijd en zo kletsen we wat over het voetbal en het komende toernooi. Ook met de andere begeleiders maak ik kennis. Wat mij opvalt is dat dit een erg goed samengesteld begeleidingsteam is met allemaal vakmensen. Dat merk je aan de manier waarop ze met elkaar omgaan en hoe ze met alles bezig zijn. Gaaf om hun voorbereidingen op dit toernooi mee te mogen maken. De materiaalman is zelfs nog een goede bekende van een goede collega van mij.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

De voetballers zelf zijn veel lastiger te peilen. Laat ik voorop stellen dat ik het voetbalwereldje niet zo goed ken, maar ik merk weinig gedrevenheid en enthousiasme in de groep. Gelaten en weinig interesse tonend naar bijvoorbeeld mij. Dit in tegenstelling tot atleten van andere landen die het leuk vinden om een praatje te maken en te vragen wat ik hier zoal doe. Ik hoop dat ze Foppe (nu een beetje mijn Foppe) en de rest van de begeleiding niet gaan teleurstellen gedurende dit toernooi. Dat zou eeuwig zonde zijn. De tijd gaat het ons leren. Veel oprecht succes!!

De rest van de dag verloopt rustig en ik kak wat in. Dan maar wat schrijven op de computer. Met hetzelfde gevolg. Weinig stemmers en dus weinig actie. Wel moet ik ongeveer elk half uur op de foto met Chinese collega's. Ach, het hoort erbij. En mijn assistent heeft een overheerlijke lunch (en later diner) gehaald voor mij. Het is veel te veel, maar overheerlijk. Hij had verteld dat ik een supergroot en zeer belangrijk persoon was en daardoor extra veel eten had gekregen, ook voor zichzelf. Ik moet tot 9 uur door en de tijd kruipt voorbij. Na negenen neem ik nog een biertje met mijn collega Manou en ga dan terug naar het hotel. Ik heb het verzoek gekregen om een wekelijkse column te schrijven over mijn tijd in China. Dit voor mijn regionale weekblad Het Gooise leven. Dus dat stukje schrijf ook nog even en dan lekker slapen. Op naar de volgende dag.

Woensdag 6 augustus 2008: Tianjin: de laatste stemmers, naar het stadion? en dan naar Shanghai/span

Zou iedereen mij niet meer 's nachts willen plezieren met het sturen van Sms'jes. Dan kan ik tenminste rustig slapen hier. Thnx!

Ik word vandaag niet opgehaald, want de chauffeur begint pas om half negen. Tja, alles kan hier behalve alles. Dus met de taxi. Ik neem nog een andere vrijwilliger mee die op de bus stond te wachten. Vervolgens betaalt zij de taxi en ze neemt geen geld aan, hoe ik ook aandring. In het Sheraton hotel eerst maar eens een cappuccino genomen. De Nederlandse manager zag ik niet lopen, dus er netjes voor betaald. Dit kost, in dit super luxe hotel, 3,45 euro. Dat zijn normale prijzen bij ons in Nederland, maar hier is het duur. Om te vergelijken, voor dat geld kun je ook een drie kwartier met de taxi (laten) rijden in Beijing...... Kwestie van kiezen. Ik kies voor de, heerlijke, koffie. Echt genieten. Nog even kletsen met iemand van de Nederlandse staf. De morgen verloopt snel doordat er steeds mensen komen stemmen. Bijna allemaal dames die smelten van......... het leuke cadeau dat ze krijgen. Een echte Beijing 2008 mascotte. De meest populaire is de rode, dan de zwarte (pandabeer) en dan de rest. Oranje, snik, komt op de laatste plaats qua populariteit.

Kort voor enen komen de Nederlandse atleten weer voorbij, op weg naar hun kamer. Vanmorgen nog even met de persdame gesproken en ook zijn zou het nogmaals tijdens de lunch ter sprake brengen. Resultaat: iedereen loopt door. Nota bene, langs mijn kantoor lopen ze elke dag 4-6 keer. Om 8 uur ontbijt, daarna naar de gym, dan lunch, dan rusten, dan wedstrijd analyse en dan diner. Daar ben ik dan mooi klaar mee. Ineens staan er toch drie aan mijn bureau. Kew, Urby en Hedwiges komen toch stemmen. Als je met ze praat, dan zijn ze toch wel normaal. Natuurlijk ben ik een oude lul en zij zijn jonge gasten. We kletsen toch wat met elkaar, en daar scoren ze punten mee, bij mij. Wat voor hen het grote verschil is tussen een regulier voetbaltoernooi en de Olympische Spelen, is de beveiliging. Alles is hermetisch afgesloten en het organisatiecomité wil van alle atleten weten waar ze zijn. Elke twee uur!!! En dat vinden ze ook niet leuk. Gek hé. Ik wens ze succes en weg zijn ze weer. Voor de intimi, ze namen wel de oranje mascotte mee.

Dan is het hier klaar. Alles opruimen en dan naar het hotel. Of toch niet. Ik had aangegeven dat ik graag het Olympische Stadion van Tianjin wilde bekijken toen ik aankwam. Gisteren was men er al mee bezig, maar zonder succes. Ook nu ziet het er niet goed uit. Omdat mijn foto niet zichtbaar was, kon men niets doen. Vandaag deed mijn foto het wel. Nogmaals proberen. De chef van de chef van mijn assistent geeft aan de chef van mijn assistent, via mijn assistent door dat het niet gaat lukken. Mijn kaart zou niet de juiste codes hebben en dus mag ik niet op Venues/sportlocaties komen. Ik weet dat je dit eenvoudig kunt veranderen, maar de chef van de chef van mijn assistent is waarschijnlijk niet hoog genoeg om dit te kunnen regelen. Helaas. Maar dan heb ik nog even de tijd om deze teksten te schrijven. Nu gaat de telefoon en staat mijn assistent beneden op mij te wachten. Zowaar een half uur te vroeg. Op naar Shanghai. Beneden staat er zowaar een nog groter auto te wachten met een nieuwe chauffeur. Hij buigt, knipt en twijfelt of hij mij een hand mag/wil geven. Ik doe het, vooruit dan maar. En natuurlijk weer op de foto. Het is geen Robbie Williams, maar RONNIE Williams........

Tianjin, heb je daar al eens van gehoord? Net als ik tot voor kort niet. Ik ga je helpen. Het is de derde stad na Beijing en Shanghai in China. 'Slechts' 10 miljoen inwoners. Het heeft ook de 6e grootste haven ter wereld (dank aan Wikipedia). Het verschil met een stad als Beijing is dat het ruimer is opgezet, maar dat komt door de eerdere aardbevingen. Maar vooral dat het er beter weer is. Iets koeler en minder luchtvochtigheid. Op weg naar het vliegveld zie je nog eens wat van de stad. Dat was er nog niet van gekomen. Zo komen we langs het stadion waar ik niet naartoe mocht. De eerste bezoekers stromen al het stadion in. Later zie ik op de tv schermen van het vliegveld dat het niet vol zit. Jammer! En na een half uur!!! rijden komen we dan bij het vliegveld van Tianjin aan. Enorm groot en daardoor ook imposant. Het staat ook in de 'middel of niks' zo lijkt het. En het is vrijwel verlaten. Er staan twee auto's. 10 Miljoen inwoners en dan zo verlaten? Mijn persoonlijke vrijwilliger helpt mij samen met de chauffeur. Handje, zwaaien, en nog een handje. Onderdanigheid ten top. Dat wordt straks nog wennen in Nederland. Nou ja, de collega's op het werk in Nederland lezen dit ook en kunnen zich vast voorbereiden op mijn terugkomst (hint!!)

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Mijn assistent helpt mij door het hele incheckproces heen. Alsof dat zo lastig is. Er is (nog) geen balie open, maar de manager opent er persoonlijk een voor mij en wil mij zelf helpen. Rare jongens die Chinezen. Volgens mij zegt mijn assistent steeds dat ik een soort IOC VIP ben of zo. In een afgetrapt wit shirt, shorts (mijn Olympische kleding past grotendeels niet) en oranje bootschoenen pas ik zeker in dat VIP beeld: NOT! Maar je gaat je er wel naar gedragen. Op naar de VIP lounge. Bij de eerste lukt het niet, maar de tweede wel. Dat blijkt de carrier te zijn van de Olympische Spelen en ik word weer vorstelijk onthaald. Eten, drinken en contact met twee dames die direct achter je staan om je te helpen. Ik besluit Dick even te bellen om dit te vertellen. Maar mijn beltegoed is bijna op, zo wordt mij netjes in het Engels verteld. Geen probleem. Ik leg het uit aan de dame en er blijkt een winkel voor te zijn aan de andere kant van het vliegveld. Zij loopt, alsof heel normaal is, 'even' met mij mee. Dat zijn 10 minuten lopen. Vervolgens helpt ze mij met de aanschaf van twee opwaardeer kaarten en activeert er ook nog een van. De andere laat ik ook daar haar activeren, maar dan op het nummer van Dick. Als ik hem dan bel en het verhaal vertel, dan ligt hij helemaal dubbel. Hij had wel een sms'je gehad, maar dat kon hij niet lezen. Prachtig!!

Zo kan ik nog wat verder schrijven en direct uploaden onder het genot van een hapje en een drankje. Dan is is tijd om te gaan. De vlucht was 20 minuten vertraagd, maar dat blijkt toch wat langer te zijn. De dame is weer helemaal met mij mee gelopen, draagt een groot deel van mijn handbagage (Ik heb 3 stuks bij mij: 2 rug tassen en een stembus) tot aan de gate. Dan ziet ze dat het vliegtuig er nog niet is en verontschuldigt zich direct, en loopt naar een manager toe. Gelukkig komt het toestel er net aan, anders had ze mij vast weer uitgenodigd om weer 10 minuten terug te lopen naar de lounge. Nu kan ik ter plekke even wachten en naar de dames voetbalwedstrijd kijken op tv. Ik krijg kippenvel als ik de Australische dames zie. Nee, niet omdat het dames zijn, want het zijn nog maar meisjes, maar omdat ik vanmorgen nog met ze heb zitten kletsen toen ze bij mij aan het stemmen waren. Ik herken diverse gezichten en geniet in stilte van de beelden. Ze staan achter tegen China, maar maken kort voor rust gelijk met een rollend schot dat via de binnenkant paal in het net beland. Nog meer kippenvel. Gaaf!!

In het vliegtuig begeef ik mij naar mijn stoel. Vooraf nog hoopgevend omdat het rij 11 (dus vrij vooraan betrof) mogelijk een business Class stoel zou kunnen zijn. In deze Boeing 757-200 zijn de eerste 4 rijen First Class dan 5 rijen business Class en dan de rest. Helaas pas ik in de stoel. Maar net.... Het voelt als die rollade bij de slager. Niet prettig zo kan met u delen. Hoopgevend/zielig kijk ik naar de stewardessen die langs lopen. Geen enkele reactie van hun kant. Dan leg ik mij er bij neer dat dit de positie wordt voor de komende twee uren. Of toch niet? Een stewardess spreekt mij aan en vraagt of ik wil meekomen met mijn bagage. Natuurlijk, wil ik dat. Even later zit ik op de eerste rij business Class naar Shanghai. Dank hiervoor Shanghai Airlines, dank. Onderweg leer ik van mijn buurman ook de eerste Chinese tekens in mijn leven. Bei en Jing. Dit zijn twee losse woorden die noordelijke en hoofdstad betekenen. Samen vormen ze het woord "Beijing". En dat is de hoofdstad van China. Nan Jing was de Zuidelijke hoofdstad in vroegere eeuwen. Dat weet je dat ook weer.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

In Sjanghai aangekomen is het er erg rustig. Even het 4e stuk bagage pakken en dan naar de uitgang. En ja hoor, daar staan ze al weer klaar. Drie man/vrouw sterk en zowaar met een hartelijk welkomstbordje met mijn naam er op. Klinkt wellicht gek, ik vind het erg leuk. Ik word helemaal in de watten gelegd tot aan de auto die klaar staat. En nu ook al leren bekleding. Wanneer houdt het op. Voordat we vertrekken eerst weer op de foto en dan op pad. Waar naartoe eigenlijk? Mijn nieuwe assistente Lynnette geeft het antwoord. Ik verblijf in het atleten hotel net tegenover het stadion. Aha! "Now we are talking". Het Huating Hotel is vanzelfsprekend ook hier hermetisch afgesloten. De eerder beschreven procedure doorloop ik nu wel in een keer. Met een nieuwtje; ik moet ook laten zien dat mijn mobiele telefoon het doet. Anders zou er een bom in kunnen zitten......

Het hotel is fantastisch mooi en voorzien van alle comfort en luxe. Door de vertraging ben ik pas om elf uur in het hotel. Toch krijg ik nog een bon om nog alsnog avondeten tot mij te nemen wat ik niet kan afslaan, toch? Zo zit je lekker met een biertje en een steak filet aan een tafeltje, met naast mij de officials van de FIFA. Op de kamer toch nog even de laatste dingen uploaden en dan naar bed. Mijn oog valt op de laundry zak met de prijslijst. Voor slechts 1,50 per stuk kan je je ondergoed, sokken en shirts laten wassen. Hmmm, moet ik dan maar niet in de wastafel mijn spullen zelf wassen?? Echt niet. Voor 10 euro laat je alles doen. En dat in een 5 sterren hotel. Je blijft je hier verbazen, steeds weer. Welterusten.

Donderdag 7 augustus 2008: Shanghai en toch naar het 2e stadion? Wedstrijd?

Niet zo heel lekker geslapen vannacht. Het bed was erg hard en ik mis mijn meisje meer en meer. Gelukkig komt ze zaterdag over en blijft dan een week. Erg leuk! Ontbijt (maar ook het andere eten) is ultra veel met 5 koks die je ontbijt voor je klaarmaken. Europees, Aziatisch, Internationaal, alles wat je maar kan bedenken (op hagelslag na) staat hier, of maken ze voor je. Ik hou het op een omelet op een geroosterd broodje. En nog een tweede bordje en dan nog een toetje. Schreef ik eerder dat ik hier enorm zou afvallen, de komende dagen echt niet. Nog even terug naar de kamer en dan alles voorbereiden voor de verkiezingen. Ik moet nog een stembus in elkaar zetten, een verslag schrijven voor de mensen in Beijing en dan alle spullen naar beneden brengen. Het hotel werkt erg goed mee, mede dankzij de hulp van mijn assistenten.

www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Voor de rest is het vrij saai vandaag. Wat wij (het IOC) niet goed heeft gepland is dat vandaag alle teams gaan spelen. En dan hebben we wel wat anders aan hun hoofd. Dus hou ik mij voornamelijk bezig met wat promotie en probeer wat mensen van de begeleiding te spreken te krijgen. Zo heb ik een heel gaaf gesprek met de assistent trainer van Ivoorkust. Normaal was hij de hoofdtrainer, maar omdat ze de Olympische Spelen hebben gehaald, is er een meer ervaren hoofdtrainer aangesteld. Ik heb ruim 20 minuten met deze man zitten kletsen. Hij is zo gepassioneerd over zijn werk aan het praten, dat is volop genieten. Vanuit het Nationale team, toen moeten stoppen door een blessure, leraar geworden en aansluitende naar de trainersopleiding. Overtuigd christen en o zo bijzonder. We hebben elkaar wel 15 keer een hand gegeven. En uiteindelijk afscheid genomen. Later kwam hij nog met zijn 'baas', want ik moest het formeel aan zijn baas vragen of de hij de spelers wilde vragen om te gaan stemmen. Slik, wat gaaf!

Overigens is er vandaag een speler van Ivoorkust jarig. Het hotel komt met een hele stoet personeel en een reuze taart aan. Meteen groot feest in de zaal. Zingen, springen en heel veel lachen. De hotelfotograaf maakt aansluitend een groepsfoto met het personeel. Ik dus ook....

De Australische Team Manager Simon komt ook langs en ik spreek hem aan. Aan hem stel ik de meest onbeschofte vraag van de dag: Heb je nog een kaartje voor de wedstrijd van vanavond? Sorry, zegt hij, ik heb er net twee weggegeven en heb niets meer. Maar wacht even, dan bel ik mijn baas en vraag of hij je kan helpen. Even later schrijft hij mijn naam op een briefje en zag dat er een kaartje over 15 minuten in een hotel op 2 km afstand klaar ligt. Te gek!!! Mijn assistente (het blijft raar klinken) geef ik het briefje en ze haast zich op weg. Na 20 minuten is ze terug en houdt ze triomfantelijk een kaartje omhoog. Ze straalt nog meer dan ik, zo lijkt het. Ik ga dus naar een Olympische wedstrijd toe voor de opening ceremonie, Yeahhhhh.....!!!!!

En ook nog niet het minste kaartje; Categorie A: hoofdtribune, rij 2, stoel 13. Het leven is mooi hier.

Eigenlijk zou ik tot 9 uur vanavond moeten werken hier. De wedstrijden beginnen al om 5 uur. Dat betekent dat alle atleten dus niet kunnen gaan stemmen, zelfs al zou men dit willen. Dit is voor mij een prima argument om te verzaken. Dan zijn we morgen wel wat langer open. Ik blijf tot kwart over 4 'open' en hou het dan voor gezien. Even de spullen opruimen en dan naar het stadion toe. Het grote voordeel is dat het stadion tegenover het hotel ligt. Er zijn veel mensen op de been en alles is afgesloten. Maar met mijn accreditatie (zonder de juiste codes voor het stadion) mag ik toch doorlopen waar anderen er niet door mogen. De wachtrijen voor het stadion vallen mij mee. Maat ik ben er ook kort voor de wedstrijd. Een kaartje is geldig voor twee wedstrijden, en ik zal nogmaals de (lage) prijs noemen: 15 euro. De security is goed en zonder overdreven gezeur. Vlak voor mij staat er een Chinees met een rood shirtje (zal wel een belangrijke zijn) alles en iedereen uit te kafferen voor van alles en nog wat. Compleet met speeksel en al. Hij gaat van verantwoordelijke tot verantwoordelijke. Zelfs als hij ze allemaal heeft gehad, komt hij weer terug. Even later druipt hij toch af, hij had de verkeerde ingang... Dit is erg on-Chinees, want door emotie te tonen, verlies je je waardigheid.

 www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Het stadion is in gebruik sinds 1999, maar best modern. Het is een allround stadion waar ook atletiek wedstrijden kunnen worden gehouden. Je zit dus niet heel dicht bij het veld. Het was even zoeken naar mijn plekje, en na even vragen toch gevonden. Daar heb je een vrijwilliger voor, ook in de stadions. Ik kon er zowaar niet direct een vinden, een uitzondering. De plek is fantastisch, direct achter de dug-out op de hoofdtribune. De Aussies spelen met veel inzet, maar zijn tactisch zwak. Toch komen ze op voorsprong. De Serven (of Serviërs) maken al snel gelijk en de wedstrijd eindigt in een gelijkspel. Hier mogen de Aussies blij mee zijn. Dan op naar de hoofdact van de avond, Argentinië tegen Ivoorkust. Op papier zouden onze Zuid-Amerikaanse vrienden dit moeten winnen, en zo geschiedt het ook. Wonderkind Messi is de doelpuntenmaker, kort voor de rust.

 www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu  www.olympic-games.eu

Wat mij is opgevallen dat Chinezen ook mensen zijn, zoals jij en ik. Waarom deze constatering zou je je kunnen afvragen. Welnu, mijn beeld van de gemiddelde Chinees was dat dit ingetogen, ietwat introverte mensen zijn die weinig of geen emotie, of blijheid tonen. Dit heb ik opgedaan tijdens mijn diverse bezoeken aan China en Hong Kong. In het stadion heb ik hele andere Chinezen gezien, gewone voetbalfans die (veel) emotie vertonen, juichen, schreeuwen en blij zijn. Een blije Chinees, wat zeg ik, 50.000 blije Chinezen bij elkaar. Dat is pas echt bijzonder. Ik mocht/moest nog wel een aantal keer op de foto, maar ook dat vragen ze netjes. Wel merk je dat als er een schaap over de dam is, dan volgen er meer. Ik zit bij de Aussies (want daar heb ik ook mijn kaartje van) en zij zijn enorm verbaasd over de aandacht die ik krijg.

Vrijdag 8 augustus 2008: Laatste dag Shanghai en dan terug naar Beijing. (Of toch niet??!!) Onverwachte veranderingen. De openingsceremonie (het gaat beginnen!!!)

Ik ben vanmorgen redelijk vroeg opgestaan, want ik moet de schade van het verzaken van gisteren inhalen. Even snel ontbijten en dan alles klaarmaken voor de dag van vandaag. Het zal hopelijk vanmorgen lekker druk zijn met stemmers en dan terug naar Beijing toe. Dan snel de verzegelde stembussen naar het Olympische dorp brengen en dan heb ik met Dick afgesproken om naar het Heineken Holland House te gaan en om daar de sfeer eens te gaan proeven en vooral de openingsceremonie te gaan bekijken. Hoe anders zal alles gaan lopen vandaag.

Het begint al met de warme begroeting van een dame van het hotel management. Als ik zeg dat ik vandaag vertrek, terug naar Beijing, dan maakt ze terloops de opmerking gaat jouw vlucht wel door dan?. Deze woorden blijven door malen in mijn hoofd. Bij mijn werkplek vraag ik mijn assistente om mijn vlucht eens te controleren, want ik wil graag zekerheden hebben. Een telefoontje geeft zekerheid. Alle vluchten van vanmiddag zijn gecanceled i.v.m. de openingsceremonie. Shit!!! Daar gaat mijn planning, en vooral mijn eerste bezoekje aan het Holland Heineken House samen met Dick. Hier had ik zo naar uit gekeken. Er zijn twee opties; of een ochtendvlucht nemen, of morgen terug naar Beijing. De eerste valt al heel snel af. Immers ik heb gisteren al verzaakt en pas weinig stemmen verzameld. Maar anderzijds, morgen komt vrouwlief aan en wil haar erg graag ophalen vanaf het vliegveld. Ik besluit om vandaag dan maar te blijven en dan morgenochtend een vroege vlucht te boeken, als deze er is. Dan mis ik dus wel mijn 'date' met Dick in het HHH en de openingsceremonie. Shit, shit!

De rest van de morgen is rustig. Weinig, nee, geen stemmers want iedereen slaapt lang uit. En degenen die wel komen eten hebben er helemaal geen zin. Kan ik mij ook wel voorstellen. In het algemeen zijn voetballers meer dan verwend en hebben maar weinig met de Olympische Spelen. Waar heb ik dit eerder geschreven? Ook de gimmick die men krijgt, een Olympische mascotte, draagt hier niet op een positieve manier aan bij. Niet echt een 'mannen' ding. Rondom de lunchtijd gebeurt er toch nog wat en komen er toch nog een paar stemmen. Ik probeer Lionel Messi, de Argentijnse voetballer nog te lokken met een mascotte, maar hij hapt niet.

Ondertussen is mijn assistente bezig om een nieuwe vlucht te regelen. Pas in de avond krijg ik de nieuwe vlucht gegevens. Het is hard werken voor de dame, want behalve de vlucht, regelt ze ook nog extra ontbijt, het verlengen van de kamer, de privé auto naar het vliegveld en dat er een auto klaar staat in Beijing. Ik kom iets te laat aan om mijn vriendin voor te zijn, maar zij wacht op het vliegveld op mij en dan neem ik haar mee in mijn auto. Althans, zo is het plan. Ik hoop dat het allemaal goed gaat, want ik kom weer op een andere terminal aan. We zien het wel. Na het sluiten van het stembureau, moet ik van mijn assistente eerst gaan eten, anders sluit het buffet. Ik weet niet of ik hier al eerder over heb geschreven, maar het is werkelijk waar fantastisch wat je hier allemaal kunt krijgen. Zelfs de lamsracks gaan na drie dagen vervelen en daarom neem ik maar een simpele en gezonde pasta. Ook lekker.

www.olympic-games.eu www.olympic-games.eu www.olympic-games.eu

Ondertussen heeft de assistente alles al opgeruimd en kan ik even de stad gaan bekijken. Het is even zoeken met de metro, maar dan staan we bij de tv-toren van Sjanghai. Tot 350m hoogte kan je hierop komen en dat doe ik maar. Voor Chinese begrippen extreem duur, het kost omgerekend 15,00. Ach, laat ik het maar doen ook. Van boven heb je niet alleen een mooi uitzicht, maar kun je ook goed de smog/luchtvochtigheid zien. Dan loop ik een stuk terug richting de winkelstraat The Bund. Daarvoor moet je onder de rivier door. Daarvoor hebben ze een toeristisch tunneltje gemaakt waar je, in karretjes, doorheen kunt. En dan ben je weer 4,00 lichter. Het is ook hier drukkend warm en vooral vochtig. Ik kijk nog wat rond, maar moet mij haasten om op tijd terug te zijn voor de openingsceremonie. Met mij nog duizenden Chinezen. Het is druk in de metro en Ronnie is leidend voorwerp als het om bestuderen gaat. Enkelen spreken mij weer aan. Een grote vent met een Olympische accreditatie om in de metro in Sjanghai. Op de perron lopen de mensen ongegeneerd om je heen alsof ze in Madame Tussauds staan. Kijken, kijken en kijken.

Snel even wat eten en dan naar de kamer. Ook andere vrijwilligers (en vooral het management) hebben mijn kamer ook gevonden. Eerst de cadeaus, dan de pins om te ruilen en ze willen allemaal klompjes en tulpen van mij hebben. Het is een komen en gaan. Ondertussen kijk ik naar de ceremonie op tv. Met meer emotie dan ik zelf wil toegeven. Je hebt van die momenten dat de wereld heel klein wordt en dit is er zo een. Dan mis je alles en iedereen die je niet om je heen hebt. Zo ook nu. Straks komt Nederland, en daar kijk ik met spanning naar uit. Daarna snel slapen, de wekker gaat om 5 uur al weer (11 uur Nederlandse tijd) tot morgen.