Blog Athene deel 5

Eindelijk! Aanwezig zijn op de Olympische Spelen

Op naar de eerste wedstrijd. Volleybal. Vlakbij de haven is een speciale bushalte waar zowel de gloednieuwe  tram (je zal het al wel op tv hebben gezien) als speciale OS bussen stoppen. Met je toegangskaartje heb je ook toegang tot alle openbaarvervoer in Athene, mits voor de juiste datum. We nemen de bus, omdat deze er sneller is. Later merk ik dat je gewoon altijd zonder kaartje moet reizen. Niemand die wat controleert. Det volleybalhal ligt ook redelijk dichtbij, zo'n 6-8 minuten met de bus. Als ik ernaartoe loopt zie ik rechts het voetbalstadion liggen (één van de) en veel vrolijke en kleurrijke mensen. De toegangscontrole omvat de kaartcontrole en alles moet door de scanner. Het gaat snel omdat er heel veel poortjes zijn en veel vrijwilligers die je vriendelijk helpen. Nog even wat te drinken kopen en dan de hal in. Drinken is niet duur. Waarschijnlijk door de sponsoring van Coca Cola en Heineken betaal je voor een halve liter cola slecht €1,= en voor 0,4 liter bier slechts €2,= Water doet ook €1,=. Valt mee dus. De hal is volledig airconditioned en dus best koud vergeleken met de verzengende hitte van 35 graden buiten. We hebben een geheel oranje gekleurd vak, direct aan het veld. Super dus!! De volleyballers zijn al uitgeschakeld en er staat dus niets meer op het spel tegen de Aussies. Dat komt het spel ten goede. Men speelt relaxed en de combinaties kloppen aardig. Ze spelen echter niet heel sterk. In ider geval sterk genoeg om te winnen. Ook Erica Terpstra is er. Ze zwaait nog even naar ons. Dus die is binnen. Later deze week zal ik ook nog even met haar praten, en krijg ik een handkus van haar.

Na de wedstrijd komen de spelers naar de tribune gelopen. Immers veel ouders, vrienden en vriendinnen zijn speciaal voor hen gekomen. En omdat de spelers verplicht in het Olympische dorp moeten slapen en zijn, is het contact gedurende het toernooi maar beperkt. Nu het toernooi voor hen voorbij is, wordt het anders. De spelers nemen goed de tijd om met iedereen te praten, zoenen, knuffelen en delen handtekeningen uit. 's avonds zullen zij (althans een deel) aanwezig zijn bij een diner wat wordt georganiseerd door de volleybalbond. Ook ik mag hierbij aanwezig zijn. Immers ik ben te gast bij de bond.

 Na deze wedstrijd spelen Polen en Argentinië tegen elkaar. Ik kan mijn aandacht er maar nauwelijks bijhouden. De vermoeidheid slaat toe. Ik ben als sinds zondagmorgen 8 uur wakker (OK, met een klein dutje tussendoor) en kak dus in. Dan maar terug naar de boot voordat ik naar het hockey ga. Op de boot even mijn spullen geordend en dan is het al snel tijd om met de tram naar het Helliniko complex te gaan. Dit complex is gebouwd op de plaats van het vroegere vliegveld. Erg ruim van opzet, brede paden en veel waterpartijen. Naast de twee hockey stadions (één wat groter dan de andere) wordt hier het oa. honkbal, softbal, schermen en kano gehouden.

 Het is er gezellig druk. Door de ruime opzet is het relaxed om er te lopen. En weer die oranje mensen.... Waar komen ze allemaal vandaan denk ik onbewust? Lang om daar over na te denken krijg ik niet, want ik nader de toegangscontrole. Het gaat er gemoedelijk aan toe. Later bij het Olympisch complex (OAKA) is het wel anders. Maar daarover later meer. Als ik naar de tribune loop is de vorige wedstrijd nog bezig, nl Duitsland en Korea. En Korea maakt indruk!! Ze maken het de Duitsers erg moeilijk. Helaas niet moeilijk genoeg, want onze buren gaan door naar de halve finale en zal spelen tegen..................... Nederland.

 Met behulp van de vele vrijwilligers heb ik al snel mijn plekje gevonden. En wat voor een plekje; direct bij de middenlijn, vrijwel direct aan het veld. Een Topplek! Naast mij zit een uitbundig uitgedoste Nederlander. Hij is hier met een camper en deze staat vlak bij mijn boot te staan. Op naar de wedstrijd. Nederland tegen Australië. Laat ik eerst maar bekennen dat ik niet echt een hockey liefhebber ben, maar voor een oranje supporter. Maar wat een snelheid in dit spel zeg, waanzinnig. Men past de bal zo snel dat het soms lastig te volgen is. Van tactiek heb ik niets zinnigs te vertellen. Opvallend is wel dat Nederland alleen scoort uit strafcorners en dat de aussies scoren d.m.v. velddoelpunten. Maakt niets uit. Nederland wint en de sfeer is uitbundig en lollig. Vooral omdat er nog wat Duitsers vlakbij zitten (van de vorige wedstrijd) die hartelijk (denk ik) worden toegezongen door ons als voorbereiding op de halve finale. Op het randje maar toch leuk. Immers er is geen beter vermaak dan leedvermaak, toch?

 Na de wedstrijd haasten om weer terug te komen. Want, het diner is al begonnen. Ik wist dat, maar wilde toch graag naar deze wedstrijd. Helaas stopt de bus niet bij mijn halte, maar rijdt er nog twee door. Als ik uitstap zie ik dat er nog een oranje supporter is uitgestapt. Zij (Saskia) blijkt ook nog naar het etentje toe te moeten en we besluiten om samen de tram te pakken. Ook dit gaat niet vloeiend. Eerst stappen we te vroeg uit, dus snel weer terug. Een halte verder blijken we nog te vroeg zijn uitgestapt. Om de wet van “Murphy” volledig tot zijn recht te laten komen, kunnen we het restaurant niet vinden. Net als we besluiten om dan maar naar het HHH te gaan, vinden we de locatie en worden we hartelijk ontvangen. En ja, we kunnen nog eten krijgen. Eerst maar een glaasje Heineken bier. Hij glijdt erin als ...................bier. Heerlijk. De Nederlandse volleyballers zijn al weg richting HHH. Jammer dan, dat halen we later wel in. Eten was goed. Wat het was weet ik niet meer, maar alles smaakt als je trek hebt. Tegen enen wil ik eigenlijk nog wel even naar het HHH. Iemand zegt dat het om twee uur sluit en dat het geen zin meer heeft. Ook Saskia wil. We aarzelen niet, staan op en gaan op zoek naar een taxi. Kwart over één zijn we bij het HHH.

 Voor de deur staat een lange rij mensen. Ik vrees het ergste. Maar dit blijkt ongegrond. In de rij staan allemaal buitenlanders te wachten. Wij, Nederlanders hebben met voorrang toegang. Prima geregeld zo. Of moet ik me schuldig voelen over dit soort klasse justitie? Niet over nadenken, wat binnen wacht het feestgedruis. En wat voor een feest. Rowen Heze treedt op. Full power spelen zij alle bekende nummers en covers. Morgen zal ik horen dat de (voornamelijk prominente) omwonenden (die toch niet echt dichtbij wonen) hebben geklaagd bij de politie over het lawaai. En dat Mart Smeet, die zijn terras op ongeveer een kilometer afstand heeft ingericht, letterlijk het concert kon volgen. Dus grijpt de politie op een gegeven moment in; vergunning of niet.

 Maar het is zeker feest! En alle leuke dingen duren te kort. Om half drie is het over. Dus weer terug naar de boten. Saskia, die ik kwijt was geraakt omdat ik met een paar Limburgers aan het bier was, vond ik weer terug en we hebben samen een taxi terug genomen. We blijven Nederlanders. Bij de haven aangekomen twijfel ik, zal ik nog even naar een boot gaan waarvan men zij dat daar nog een feestje was of niet? Ik besluit het laatste. Aangekomen bij de boot duik ik direct mijn kooi in. Ik lig nog maar net of ik hoor iemand op de boot stappen. Er is een kleine patrijspoort waardoor ik een been zien. Ik zeg: “Hé wat moet dat daar”, maar geen. Reactie. Dan pak ik het been beet. De persoon in kwestie springt op van schrik. Het blijkt mijn bootgenoot te zijn. En ik dacht dat ik de laatste was.... niet dus.

 En nu komt het; zij dacht dat het een rat was. Absurd natuurlijk, maar ze had net een verhaal gehoord dat er ratten waren gezien en haar grootste angst is............ratten. We liggen dubbel van het lachen en nemen nog een laatste drankje. En dan echt naar bed. Bijna 48 uur zonder slaap eisen zijn tol. Dag 1 in Athene deel twee is voorbij. Het was een mooie dag.

Dag 19: dinsdag 24 augustus

 Ik wordt dinsdagmorgen wakker van mijn drie boot genootjes die aan het ontbijten zijn. Zoals het goede dames betaamt, keuvelen zij er lustig op los. Ik blijf nog even loom liggen om alle lichaamsdelen ook te laten wekken. Maar door de warmte besluit ik al snel om eruit te kruipen. De zon schijnt fel en de temperatuur is zoals gewoonlijk weer hoog. De dames begroeten me hartelijk en Aukje (ja die van ratten) schiet direct in de lach. Ik wordt heerlijk verwend met een ontbijtje en een mok koffie. Zeg maar gerust een grote mok. Het lijkt wel een emmer. Mijn maag kan dat nog niet hebben dus ik beperk me tot een paar slokjes. We praten nog even kort na, maar al snel maken de dames aanstalten om naar een wedstrijd te gaan. Omdat ik deze morgen geen wedstrijden heb doe ik het rustig aan. Eerst maar lekker douchen. Nou ja, lekker is anders. Als ik bij het toiletgebouw aankom wordt er net schoongemaakt. Op zich prima,m aar niet als je grote drang hebt. En dan duurt wachten lang. Als de schoonmaaksters klaar zijn schiet er een man voor ons uit. Iedereen protesteert. Tevergeefs. Dan kom ik in actie. Ik stap achter de man aan en pak hem bij zijn arm en spreek hem hierop aan. De Duitser (inderdaad een Duitser) draait zich om en kijkt even om. Schrikt van mijn voorkomen (mooi woord), rukt zich los en duwt de toiletdeur dicht en snel op slot. Ik bonk op de deur, maar krijg geen reactie. Hoever moet ik gaan om gerechtigheid te vinden? En ook bij mij bonkt er wat.

Dan de douche. Een heerlijke straal maarrrrr............................. ijskoud!!! Dat is wel even wennen. Zeker als je uit een temperatuur van 40+ komt. Vergelijk het maar met het dompelbad in de sauna. Het is even wennen, maar wel lekker.

 Terug op de boot nog even wat geschreven, maar de hitte is veel te groot. Je zweet zo erg dat, zelfs bij het typen, het in straaltjes van je lijf loopt en alles nat maakt. Dus met de tram naar het HHH om te gaan lunchen, waarna ik de Akropolis ga bezichtigen. Ik ontmoet een drietal Nederlanders die het net andersom doen. Ook volleybal supporters. Ze helpen me wegwijs met de metro en waar ik moet uitstappen voor het HHH. Halte Akropolis is één halte eerder. Mijn halte heet Syntagma. Eigenlijk is Grieks niet eens zo moeilijk te lezen. Je moet even weten hoe je het uitspreekt, maar dan valt het best mee. En het helpt doordat op alle borden de plaatsaanduiding er ook in het gewone alfabet bij staat.

Bovengekomen kom ik uit op een heel groot marmeren plein. Aan de ene zijde heb je de wijk Plakka, de wijk met alle winkels en leuke restaurantjes, En aan de andere kant het park Zappion waar oa het HHH is. Het is er nog vrij rustig. Dus een lekker verse fruitcoctail en de krant van vandaag erbij en ik ben helemaal de koning. Wat heerst er toch een lekkere sfeer daar. Alles relaxed, en o zo Nederlands. Toine (de partymanager) ziet me zitten en komt naar me toe. Verbaasd vraagt hij me wat ik hier weer doe. Ik doe mijn verhaal. Hij lacht. Op de vraag of ik nog werk zoek herkent hij mijn antwoordt “Nee, nu ga ik er lekker van genieten” Groot gelijk. Hij zelf komt al in de routine (of sleur) van de dagen. En ook de vermoeidheid slaat al toe. Op zijn vrije dag heeft hij alleen maar geslapen. Geslapen, geslapen en geslapen. Hij maakt zulke lange dagen (18 tot 20 uur per dag) dat elk uur slaap is meegenomen. Hij moet weer verder, want er zijn verse broodjes gekomen. Broodjes?? Ja, deze worden vanuit Nederland aangevoerd. Geen bakker in Athene kon broodjes maken die niet na 3 uur keihard waren. En wij willen graag zachte broodjes kroket, frikadel en hamburger hebben. Drie dagen had de vrachtwagen erover gedaan.

Weer een bewijs dat alles tot in detail is georganiseerd.

 Dan op naar de Akropolis. Het is best een stuk lopen. Mijn been vindt dat niet leuk. En dan te bedenken dat ik hem zo ook nog moet beklimmen. Welnu dat valt wel mee. Wat niet meevalt is dat je €12,- moet betalen om erop te komen. Slim om de kassa halverwege neer te zetten. Maar niemand gaat terug. En ik moet zeggen het ziet er prachtig uit. Je waant je al snel terug in de oudheid. Wat een prestatie om zoiets te bouwen. De paden worden al eeuwenlang belopen. Ook ik mag erop lopen. Wie zijn mij allemaal voorgegaan? Ik verzink in gedachten en wordt gewekt door een Amerikaan die vraagt of ik een foto van hem wil maken. Sure, no problem. Will you do the same for me? Zo maak ik ook nog een plaatje met mezelf erop. Later nog een keer met (gek hé) weer Nederlanders.

Aan de noordzijde is er een ommuurde heuvel vanwaar je een goed uitzicht hebt over de hele stad. En nu zie je pas hoe enorm groot deze is. In alle richtingen zie je urbanisatie. Maar een paar dingen vallen echt op Je ziet het oude Olympische stadion, het park Zappion, het terras van Studio Sport en............. het HHH. Gek eigenlijk. Op het meest prominente monument van Athene kijk je naar het HHH. Goed gedaan Heineken. Ik zoek een rustig plekje op om te gaan en zwijmel nog even terug in de tijd. Ook dit is genieten.

Dan is het tijd om terug te gaan. Op de lange laan terug naar het bebouwde deel van de stad wordt ik aangesproken door een paar Amerikanen. Hij wil mijn oranje Heineken shirt ruilen met dat van hem. Naast dat hij niet weet dat ik dit shirt al redelijk bezweet is, heeft hij maat L. Komt dus niet echt goed. Maar we lachen wel. Ook zij hebben gehoord van het HHH en vragen of ze daar naar binnen mogen. Ik jok maar een beetje door te zeggen dat iedereen toegang heeft. Maar ik weet wel beter. En in het HHH kan je ook T-shirts kopen. Ook van Heineken. Lachend nemen we afscheid. Wat een gave, leuke gezellige stad/Olympische Spelen zijn het toch. De wereld ziet er een stuk vrediger uit. Zon, warmte en aardige mensen, wat wil je nog meer. Snel nog even een internet cafe in om de laatste mail te checken, maar heb niet genoeg tijd. De dag vliegt namelijk om. Ik moet me anders gaan haasten om naar het OAKA (het complex van het Olympisch stadion) te komen. In de metro is het voor het eerst écht druk. En op het complex nog drukker. Om je een indruk te geven; er is daar een McDonalds van twee verdiepingen met een breedte van zo’n 25 meter. De klanten staan tot buiten in de rij. Laat dus maar. Ik neem straks wel wat bij het stadion.

Er is nog even tijd over om lekker op de rand van één van de enorme waterpartijen te zitten Vlakbij zitten ook hier weer wat (in oranje geklede) Nederlanders. We kletsen nog wat en ik besluit om mijn voeten even af te koelen in het water. Immers deze hebben veel te lijden gedurende deze dagen. Het water was niet heel verkoelend, maar wel lekker. En lekker duurt maar even ........ (volgens mijn oma). En ja hoor. Al briesend komt er een official naar me toe of ik direct mijn voeten uit het water wil halen. “You are disgrasing the Olympic thought”. Ik ben te verbaasd om geïrriteerd te zijn en schiet in de lach. Namelijk, om mij heen kijkend zijn er ongeveer 80 mensen die hetzelfde doen. Ook de andere mensen om mij om mij heen liggen dubbel van het lachen. De official weet niet goed hoe hij hiermee moet omgaan en besluit maar om door te lopen naar de volgende “patient”. Mijn voeten in ieder geval weer top! Dankjewel oma.

 Op naar het stadion. Ik volg de grote stroom mensen maar er zijn nergens problemen. In deze mensenmassa raak ik nog in gesprek met een Nederlandse familie en hebben het over de halve finale herenhockey. Ik heb hier nog geen kaart voor en zou er graag eentje willen hebben. Zij adviseren mij om langs het hotel van de bond te gaan. (is vlakbij de boot) om het daar te proberen. Ik moet de naam van de familie maar gebruiken; dat opent zeker deuren, zo verzekeren zij mij. De vader is alleen wat minder behulpzaam. Hij wil z.s.m. het stadion in. Zo blijf ik over met de moeder en (leuke) dochter. De volgende dag ga ik inderdaad naar het hotel, maar ben de naam van de familie dus vergeten (lees verder voor de oorzaak) en wordt met een kluitje in het riet gestuurd.

 De binnenkomst in het stadion is overweldigend. Zo groot, zo immens, zo veel mensen. Ik ben diep onder de indruk. Hier was immers ook de openingsceremonie waar je € 750,= kwijt was voor een kaartje. Wat gaaf! Op zoek naar mijn zitplaats constateer ik dat er vooral heel veel Grieken zijn in het stadion. Ik zit midden in de bocht, direct onder de Olympische vlam. (Ingang 1, pad 101, rij 21, stoel 26 voor als je het wil weten) De stoeltjes zijn niet op mijn formaat gemaakt. Rechts van mij zit er een Griekse man die ik kan hebben, maar links van mij een vrouw met het postuur van Erica Terpstra (om in de OS sferen te blijven), lekker dus. Maar niet getreurd, ik ben in het stadion en ga de komende uren heerlijk genieten van atletiek.

Er is veel te zien. Aan de linkerzijde is men bezig met het verspringen, tegenover mij is men met de 10 kamp bezig met het speerwerpen, enzovoort. Er is steeds wat te zien. En je wordt goed geïnformeerd door de grote beeldschermen waarvan er één precies boven mij hangt en recht voor mij, en de andere aan de overzijde van het stadion. De tijd vliegt voorbij en het is zo tien uur. Tijd voor een drankje en op zoek naar wat te eten. Dat had ik nog tegoed. Dan snel weer terug. Het dames polsstokhoogspringen vindt plaats  precies voor me. Dit leidt uiteindelijk tot het wereldrecord van de Russische kampioene. Het stadion explodeert. Jammer dat ze in de week na de OS ze het record al weer verbetert met 1cm.Wat een sfeer, wat een enthousiasme. Het is nog meer bijzonder als er een Griekse atleet meeloopt. Dan veert het hele stadion op, iedereen juicht, springt, schreeuwt en zwaait met zijn/haar vlag. Die vlag hoort namelijk bij de standaard uitrusting van de Griekse supporter. Ik zou willen dat ik, vlak voor het EK voetbal, aandelen Griekse vlag had gekocht, dan was ik nu binnen geweest.

 Tussendoor vinden er ook medaille ceremonies plaats. Ook hierbij: kippenvel. Niet vanwege het protocol, maar vooral hoe de atleten worden geëerd. Letterlijk iedereen gaat staan, luister in absolute stilte naar het volkslied en geeft dan een daverend applaus waarbij het stadion trilt. Dit moet voor de betreffende atleet (en nummer 2 en 3) zo’n indruk maken. Dit vergeet je je leven niet meer. Ik kan mijn oogjes moeilijk droog houden. Dit is voor mij het ultieme Olympische gevoel. Ik porbeer het te beschrijven, maar kan het eigenlijk niet met woorden uitdrukken.

 Aan het einde van de avond zijn er nog twee finales waar Nederlanders aan meedoen. Gertjan Lievers loopt de 1500m en Kamiel Maase de 3000m steeplechase. Beiden kunnen niet mee met de allergrootsten. Na twaalven besluit ik dat het genoeg is voor vandaag. Ik loop naar de metro terug en geniet nog wat van het immense park. Ik zal hier niet meer terugkomen, dus sla alle beelden voor mijn ogen op in mijn geheugen.

 Dag 20: woensdag 25 augustus is net begonnen.

 Op naar het HHH. Het duurt een klein uurtje voordat ik er ben. Alle andere bekenden zijn er al. Die zijn naar de halve finale van het dameshockey geweest. De hockeydames hebben gewonnen en staan in de finale. Deze zal ik helaas niet kunnen bijwonen omdat ik dan al weer in het vliegtuig zit. Maar het is feest. Weer feest. Het is er altijd feest. Wij, Hollanders zijn toch wel uniek hierin. Carnaval is er niets bij. En iedereen is in oranje gehuld. Ik maak wel wat foto’s, maar geen enkele daarvan (die ik in het HHH maak) is niet bewogen.

Wat zeker uniek is, is dat er verschillende sporters (als ze klaar zijn met hun toernooi) ook lekker uit hun dak gaan. En dat maakt het nog gezelliger. Om wat voorbeelden te noemen; Deborah Gravenstein (brons met judo) en Edith Bos (zilver met judo) zijn erg gezellig. Deborah is heel erg gespierd. Ze is bijna net zo breed als ik, maar dan twee koppen kleiner en de helft lichter. Edith daarentegen is gewoon fors en redelijk normaal voor een vrouw. Deborah wilde graag met me op de foto, dus hebben ze mij met haar in een (voor vrienden) is een bekende pose vastgelegd. Net als in het verleden met oa. Froukje de Both. Maar dat is weer een ander verhaal. Zo vliegt de tijd zo snel voorbij.

 Toen het sluitingstijd was vroeg Niels of ik zin had om mee te gaan naar een club. Nu ben ik op zich niet zo’n “club” mens, maar voelde me lekker fit en had nog helemaal geen zin om te gaan slapen. Enne, dit zijn de OS, slapen komt later wel. Niels vertelde mij dat hij daar al een keer eerder was geweest. Hij waarschuwde dat het er zeker niet goedkoop (€10,= voor een biertje) zou zijn, maar dat er veel mooie en gezellige mensen zouden zijn. Hup weg wezen hier naar de taxi’s toe.

 Even over Niels; hoe ik hem heb ontmoet ben ik kwijt. Het eerste wat ik me herinner, is dat hij me vroeg of ik meeging naar die club. Later kwam ik erachter dat we ook de dag ervoor al met elkaar hebben gesproken, samen bij het volleybal zijn geweest en in het HHH een biertje hebben genomen. Niels is erg goed “ingeburgerd”in het Olympische leven. Hij kan alles regelen en heeft heel veel bekenden en vrienden. Is op een leuke manier overal bij en geniet er volop van. In het dagelijks leven is hij leraar lichamelijke opvoeding. De andere “vriend” waar ik veel mee omga is Ries. Ries werkt als logistiek manager bij Procter & Gamble. Hij is naar Athene gegaan, samen met drie vrienden, met een 17de hands camper die voor € 1500,= is gekocht. De camper is voor de gelegenheid oranje, rood,wit,blauw geverfd en staan vlak bij mij op een parkeerplaats in de haven. Alle twee top kerels.

 Waarwas ik gebleven, o ja, op weg naar de club. Als we daar aankomen wordt de taxi door een agent tegengehouden. Hij spreekt met de taxichauffeur en kijkt naar ons. Als hij de “full orange” Nederlanders ziet schreeuwt hij “Hollandia” en we mogen zomaar doorrijden. Wij snappen er niets van maar vinden het prima zo. Aan het einde van de oprit zien we de ingang van de club. Ervoor staan er diverse mannen van de security, die in het indrukwekkend zwart zijn uitgedost en met wapens de ingang bewaken. Wat is dit nu weer vragen we ons af. Lang kunnen we hier niet over nadenken. Er rennen een paar gasten op de taxi af. In het engels, met een echt Amerikaans accent, vragen ze of ze onze taxi mogen hebben als wij uitstappen. Eerst vraag ik wat hier te doen is, want echt vriendelijk ziet het er niet uit. Er is hier een besloten party van Sports Illustrated (SI). Dit het grootse sportblad ter wereld. Maar eerst moeten we daar binnen zien te komen. Hoe doen we dat zonder uitnodiging. Plots krijg ik een ingeving en stel de mensen die onze taxi willen hebben voor de keuze. Zij mogen onze taxi hebben als wij................. hun VIP kaart mogen hebben. Even twijfelen ze nog maar een indringende blik haalt ze over de streep. De stemming stijgt en we herhalen ons verzoek bij andere gasten die nhet feest verlaten zodat we allemaal (in totaal 6) een VIP pas hebben. De laatste wordt wat geforceerd verkregen. “Akrotiri lounge here we come”

Ondanks dat onze kleding niet helemaal in overeenstemming met het feest is, worden we niet tegengehouden door de security. “Yes”, we zijn binnen. Het is er druk, gezellig druk. Heel veel Amerikanen die aan het feesten zijn. Niet heel erg uitbundig, meer een beetje ingetogen en zelfs een beetje saai. Eerst even ‘potten’ en dan naar de bar om te bestellen. Drie bier, twee baco en een wodka jus is de eerste bestelling. Ik loop met Ries mee om te dragen. Nadat de bestelling is doorgegeven kijk ik om me heen. Er klopt iets niet............ realiseer ik me opeens. Ik tik Ries op zijn schouder en attendeer hem op het volgende. Niemand bestelt er bier én niemand betaalt er voor de drank. En ja hoor, alles is gratis!!!!!!! We bestellen er direct nog zes baco bij. Just for the fun en om dit alvast te vieren.

 Samen met één van de andere mannen loop ik eerst eens rond. Het is een grote club, ruim van opzet met een grote dansvloer die vol is bezet. De DJ draait redelijke muziek. De club is aan zee gesitueerd. Toch is er een groot zwembad met een brug erover heen. Aan de waterzijde staat een buffet met oesters, zalm, kaviaar en andere lekkernijen. Verderop hangt er een varken aan het spit. Of beter gezegd; wat er nog van over is. Binnen staan er overal grote schalen met fruit. Grote schalen met diverse noten staan op de bar. Alles is er in overvloed. Langs de zeezijde staat de naam van de organisator in chromen letters gepresenteerd. Hetzelfde op de bodem van het zwembad. Dit is geen droom, dit is echt. En wij zijn erbij.

 Daarna gaat alles over in een soort roes. We praten met diverse andere gasten. Logisch, want we vallen een beetje op met onze kleding. De meesten zijn gekleed in avondkleding of business casual. En men kent ‘ons’ ook in de US of A hoor. We dansen, we springen, we zingen en hebben lol. De drank is hierbij een katalysator. Ik ontmoet de “senior vice president” van United Airlines. Hij heeft de meeste vluchten voor SI geregeld. Hij heeft een leuke vrouw die heel goed kan dansen. En stelt me voor aan de organisatrice van het feest, Debby. Ze is erg gek op m’n................................. hoed. Juist ja, mijn oranje hoed. Zo weet je weer waar je staat. Ze wil hem koste wat het kost hebben. Met de belofte dat ze me wel wat opstuurt vanuit Amerika ga ik overstag. Wat een materialist ben ik toch. Ach, ik heb er nog twee in Nederland. En zij is onze gastvrouw dus............ dat kan ik niet weigeren. Zo loopt de nacht ten einde.

 Opeens komt Niels naar me toe. Meekomen, NU! In het lounge gedeelte heeft hij wat mensen ontmoet. En niet zomaar wat mensen. Inge de Bruin, Michael Phelps, Pieter van de Hoogenband, Thorpe, Jacco Verharen (zwemtrainer), Edith Bos (daar is ze weer) én Prins Albert van Monaco vieren juist hier de verjaardag van Inge. Helaas heb ik geen foto’s van mezelf, maar wel van de anderen. Wat gaaf en wat lachen is dit. En dan is het feest over. Het is dan pas een uur of half zes (schat ik). De drie anderen zijn we kwijt geraakt. We besluiten nog een laatste drankje te nemen. Wat beter dan een glas champagne. De (ondertussen) vertrouwde bardame pakt een fles Moët uit de koeling, maakt hem open en schenkt ons in. Ondertussen kijk ik op de prijslijst die bij de bar ligt. €200,=  per fles................. “Give me the bottle, please” is wat Ries direct zegt. Ik overtreft hem door er nog één te vragen voor “on the road”. Een ober gebaart “nee” maar de aardige bardame pakt een extra fles. We worden gek. Dit is echt niet meer normaal. Hoe gaan we dit morgen (straks) thuis vertellen. Niemand zal ons geloven.

Buitengekomen constateren we dat de Amerikaanse vrouwen niet zo goed tegen de drank kunnen. Kotsend liggen ze in de berm. Ach, het zal er wel bij horen. We lopen naar de hoofdweg op zoek naar een taxi. Na een half uur is dit nog steeds niet gelukt en besluiten om dan maar de tram te nemen. Deze is wel 15 meter lopen, dus dat gaat niet meer zo eenvoudig. In de tram is de sfeer nog steeds goed. De eerste Grieken zijn al weer op weg naar hun werk. Ze vermaken zich kostelijk om ons en de andere feestgangers. Bij de haven van Kalamaki aangekomen besluiten we om Mak en Rinske te verrassen met een champagne ontbijt en een sigaret. Ries is dan afgehaakt. Veel mensen slapen niet in de hutten, maar op het achterdek. Zo ook de beide Novobo dames. We wekken ze voorzichtig, maar ook de rest van de boten moeten hierbij meegenieten. Ze liggen pas net een uurtje te slapen en zijn ontzettend blij (NOT) met onze spontane actie. Als we de tweede fles openen slaat de stemming om naar vrolijk. Hoe kan het ook anders? Een dame mag toch blij zijn als een heer zoiets doet? Zelfs een wat aangeschoten heer. De halve pier geniet met ons mee en wij zorgen ervoor dat de dag in ieder geval op tijd begint. Het is al licht geworden. Ook hier komt een einde aan. Niels besluit om bij Ries in de camper te gaan slapen. Ik loop nog even met hem mee. Er is plaats, maar Ries snurkt zo hard dat Niels uiteindelijk maar buiten op de parkeerplaats gaat liggen.

De tweede dag komt zo ten einde. Het is acht uur en de zon brand al weer op mijn huid. Ik ga maar eens naar bed toe. Welterusten....................

 Dag 21: woensdag 25 augustus is al even bezig.

 Ik wordt gewekt door geluid, in mijn hoofd.............. of is het de enorme warmte. Ik ‘drijf’ bijna van het zweet, jakkes, bah. Zodra ik me beweeg om te kijken hoe laat het is, protesteert mijn lichaam. En hoe? De coördinatie van mijn ledematen is onvast en om het tot een geheel te maken, is er in een paar seconden een enorme spijker in mijn hoofd geslagen. Tja, hoe zou dat nu komen. Ik strompel uit mijn hut naar het dek toe. De dames zijn al wakker. Als ik vraag hoe laat het is, reken ik uit dat ik al wel bijna drie uur heb geslapen. Het gekke is dat mijn boot genotes alles wat ik heb meegemaakt al weten. Ze willen weten hoe het was met Inge de Bruin. Even ben ik sprakeloos. Ja, door de drank en ik snap het niet. Dan schieten ze in de lach. Ze hebben al met Rinske en Mak gesproken. Dat scheelt weer praten, want dat gaat gepaard met pijnscheuten. Ankje maakt nog een ontbijtje voor me klaar. Het lukt me niet om het naar binnen te krijgen. Gelukkig voor mij moeten ze vrij snel naar Ankie toe die deze dag goud zal gaan behalen bij de dressuur. Ik zwalk naar de douche. Halverwege de pier stop ik even bij een andere boot om te vragen of ze nog kaarten over hebben voor de halve finale heren hockey. Mijn mond is droog en spreken is lastig. “Nee”, ze hebben en weten niets. Maar of ik al had gehoord van dat verhaal met dat feest in die club met Inge de Bruin. “Ja”, zeg ik, daar kom ik net vandaan en loop weg richting de douche. De drie mannen blijven sprakeloos achter.

 Later op de middag kom ik één ervan weer tegen. Hij herkent mij, en vertelt dat ik bij de boot wegliep waarbij ik gehele pier van 7 meter breed nodig had om bij de douche te komen. Dus toch nog wat bijwerkingen.

 Eerst maar eens naar het hotel van de hockeybond. Taxi, beetje zoeken en uiteindelijk gevonden. Ja, het klopt; kakkers en die aardappel in de keel. Mijn verlopen uiterlijk draagt eraan bij dat ik niet erg gastvrij wordt ontvangen. De mevrouw die ik vraag wie mij kan helpen, is nog wel vriendelijk en brengt mij naar een tafeltje bij het zwembad. De persoon in kwestie kijkt mij aan, draait zijn gezicht naar zijn buurman (met choker), prikt met zijn vork in een soort ei-tortilla en zegt dan “da’s verrekte jammer, maar ik ken niets voor je betekenen” “Veel succes nog”. De toon zei mij genoeg. Ik hoefde niet verder aan te dringen en moest concluderen dat dit verloren tijd was geweest. De basketbalwedstrijd mis ik dus net. Jammer maar helaas.

 Dan op naar Niels en Ries. Ze zijn ook weer bij bewustzijn. We gaan eerst naar het appartement van Niels toe. Waanzinnig groot en een mooi uitzicht over Athene. Jos, de man die dit alles heeft geregeld, ontmoet ik later. Een gave vent. Hij is nu al bezig met huizen in Turijn (voor 2006) en Beijing (2008). Douchen gaat niet; er is geen stromend water. Dan maar de stad in op zoek naar kaarten voor de hockey wedstrijd. Maar wel op een relaxte manier, Immer we hebben een kater en niet zo’n beetje ook. Bij de reguliere plekken in de shopwijk Plakka vinden we niets. Dan bel ik naar de ATP balie in het HHH. Daar is nog één kaartje; €20,=. Deze wordt voor een kwartiertje voor mij vastgehouden. Dus op naar het HHH. Ries en Niels komen straks wel. Niels heeft nog een kaartje verkocht voor het ...... (ik weet het niet meer) aan een Amerikaan. En ze zijn nog op zoek naar een spandoek. De vader van Ries is jarig. Het zal ze niet lukken. Wel een oranje luchtbed als passend!! alternatief. Het kaartje lukt. Rij 3 aan het veld.

 In het HHH ontbijten/lunchen/brunchen we. Hamburger met veel uitjes staat op het menu. Ik hou het binnen. Ook hier weer moeten we meerdere malen ons verhaal van de nacht vertellen. De tamtam gaat snel, heel snel. Aan alcohol hebben we nog echt geen behoefte. Niemand van ons spreekt over drank. Dit om zo maar niet mee te hoeven doen met anderen die al wel dorst hebben. Dat zal ook nog duren tot de avond. Maar dat is het eigenlijk al . Dus op naar het hockey stadion . Bij het tramstation kopen we nog grote toeters voor €5,=.  400 meter verder kunnen we ze weer inleveren bij de bewaking. We kunnen ze ophalen als we weer weggaan. Goede service van de bewaking, toppie. Als we aankomen begint de wedstrijd net. Nog snel even een biertje halen. Hij smaakt nog niet. De sfeer is enorm goed. Heel veel oranje en maar weinig Duitsers. Althans zo op het oog. Ze zijn er wel, maar wij, Hollanders zijn veruit in de meerderheid.

Naast mij zit een jonge Duitse vrouw. Fanatiek moedigt zij haar land aan. Ik maan haar tot wat rust. Zo ontstaat er een leuke discussie waar we over en weer elkaar op een leuke manier bejegenen. Ik win, want Nederland wint. Zij is de fysiotherapeut van de Duitse fietsploeg en werkt in het normale leven voor het T-Mobile mountainbike team. Ze is leuk, maar vergeet om haar e-mail adres te vragen. Nou ja, ik ben nog steeds niet helemaal fit. OK, slap excuus, maar het feit blijft. We zijn uitbundig en blij. Weer een finale en dus kans op goud. Net als bij de dames zal het zilver gaan worden, maar dat weet ik dan nog niet. We nemen er maar één. En ja, hij smaakt weer wat beter. En ondanks dat het avond is, is het nog drukkend warm Eigenlijk zweet je de hele dag én nacht.

 Het oranje luchtbed brengt ons op een idee. Vijvers, groot en pompeus met fonteinen erin. Dit vraagt om een leuke actie. Niels wil wel. Dit is overigens niet zonder gevaar. Denk aan mijn voetbad bij de OAKA complex. Hier is men wel relaxter. Maar toch. We weten niet hoe men reageert. Het blijven Grieken. We wachten tot er geen bewaking en vrijwilligers in de buurt zijn. Snel gaat Niels op het luchtbed in een kleine vijver (15 meter) liggen. Wat is dit lachen. Het water is relatief koud, maar dat mag de pret niet drukken. Dan ook in de grote vijver. Als Niels ver in het midden ligt maak ik een waanzinnig gave foto. Door de slappe lach moet ik het een paar keer overdoen. Oeps, dan komt er een vrijwilliger aangesneld. Met opgeheven hand. We vrezen het ergste. Wat blijkt, ze wil ook een foto maken. Hilariteit alom. Dit hadden we echt niet verwacht. We kletsen nog wat en ze wil graag ons oranje T-shirt. Niels ruikt zijn kans. Hij aast al de hele week op een origineel OS vrijwilligers T-shirt. Hij spreekt af dat ze op de laatste dag wat gaan ruilen. Ik zorg voor het T-shirt dat ik weer bij de NeVoBo regel. Zo regelen we alles bij elkaar. Op naar het HHH

Want er wordt gehuldigd. Theo Bos (zilver bij het baanwielrennen) en Ankie zijn vanavond het leidend voorwerp. Weer is het feest. Wordt het een sleur? Echt niet; het is een soort roes waar je in raakt en je vergeet de tijd. Verwar dit niet met overmatig drankgebruik. Dat is het niet. Natuurlijk drink je je biertje, maar voor €3.= per 0,3 glas moet je wel echt je best doen. (normaal betaal je voor een halve liter Heineken ongeveer €2,20 - €2,40) De avond vliegt zo weer voorbij. Het lijkt wat minder druk te worden. Blijkbaar zijn er al wat Nederlanders die alleen de eerste week in Athene hebben gevolgd en laten de tweede week voor wat het is. Geeft niets, nu worden er zowaar wat andere nationaliteiten toegelaten. We zien wat aussies, en wat locals die nu eindelijk ook eens naar binnen mogen. En Nederlandse sporters! Waar zal ik beginnen? Ron

Zwerver (ok, oud sporter) kent natuurlijk iedereen bij de NeVoBo. Dus hij sluit naadloos aan bij het supportersgeweld. Kirsten van der Kolk is een andere sporter, of beter gezegd sport-ster! Zij heeft samen met Marit (nog wat) de bronzen medaille gewonnen in de lichte dames dubbel. Op een bepaald moment kwamen we aan de praat en ik herkende aan haar kleding dat ze bij het Nederlands Olympisch team hoorde. Maar welke sport dan? Roeien was mogelijk (omdat het roeitoernooi al voorbij was), maar welke, of wat voor een boot. Omdat ze nog klein is, dacht ik dat ze de stuurvrouw zou zijn van dames acht. Dat kwam niet echt goed aan. Maar vervolgens wel heel leuk staan kletsen over roeien en allerlei ander dingen. Nee, ze heeft al een man (of vriend) thuis zitten dus denk niet aan de verkeerde dingen. Maar ze is wel erg leuk. Ze had één van de dames acht roeisters bij zich, maar ik durfde niet echt haar naam te vragen, bang om weer een blunder te begaan. Toen kwam ook Humberto Tan erbij staan. Ook hij is een hele leuke vent om mee te kletsen en een biertje te drinken. Hij sprake openlijk over zijn ervaringen met studio sport en zijn mening erover. Kay van Dijk, een volleyballer kan je er ook goed bij hebben, prima gozer, zeker met een biertje op. Als laatste noem ik nog Katherine Bates. Wie? Ja, zij is die dame die in de strijd om het brons bij het baanwielrennen verloor van............ onze Tinus van Moorsel, het goudhaantje). Zij is Australische en gaat na de spelen in haar wielerploeg rijden. We hebben over vier jaar afgesproken om samen een biertje te drinken in.......... China. Dat staat! En zo gaat het eerste deel van de avond/nacht weer snel voorbij.

 Als het licht in het HHH aangaat als teken dat de tent gaat sluiten heeft Niels nog een ideetje. Er is nog club waar een speciale party voor de OS wordt gegeven, met gratis toegang voor medaille winnaars. Ries en ik twijfelen. Zo mooi/leuk/gaaf/gratis als het gisteren was zal het niet meer worden. Als we dus met die instelling hiernaartoe gaan wordt het een tegenvaller. Dus: we gaan!! Jos, de man die allerlei slaapplaatsen regelt, gaat gezellig mee. In twee taxi’s racen we door Athene. In de ene taxi heeft de (jonge) chauffeur zijn enorme stereo “full power” aangezet met Dance muziek. Wij, in de andere taxi rijden er met een vaartje van 120 km/h naast en voelen de dreunen van de muziek. Onze chauffeur, een oudere man, geniet zichtbaar van het geheel. Jos filmt ons vanuit de andere taxi met zijn videocamera. Ik ben benieuwd naar deze opnamen.

 In de club aangekomen is het zoals verwacht; het valt tegen. Het is er niet zo vol, de drankkeuze is beperkt en er is niet zo veel sfeer. Wel zijn er, zoals altijd, weer Nederlandse sporters. De zeilsters met Margriet Matthijse, de trut zijn er, net als de kanoërs en nog een paar die ik niet meer herken. Ook in deze club heeft een groot zwembad. Omdat het feest wordt gesponsord door Mistral staat er een surfplank met zeil in het zwembad. Met nylon draden wordt de plank in het midden van het bad gehouden en de mast/zeil rechtop. Om wat sfeer te creëren besluiten we om een frisse duik te nemen. Heerlijk, en meerderen volgen ineens ons voorbeeld. Maar we scoren hier niet echt punten mee. Net als we willen gaan waterpoloën komt de manager driftig naar ons toe en verzoekt ons om het bad te verlaten. Jammer, het begon net leuk te worden.

 Het was nog maar half vijf toen het feest al voorbij was. Hé, dit was niet de afspraak. We hebben allemaal € 40,= betaald om tot minimaal zes uur gast te zijn. Ik baal een beetje en spreek bij de uitgang de portier hier indringend op aan. Na wat verbale (en non-verbale) technieken `te hebben gebruikt, vraag hij mij om even te wachten. Het werkt. Ik krijg er uiteindelijk weer twintig terug. Bij de tram is het weer een gezellige boel. Allemaal vrolijke mensen, van allerlei nationaliteiten die gezellig kletsen en lachen. Niels en ik hebben nog sjans met een Engelse tweeling die bij de nationale schoonspringploeg horen. We hebben erg gelachen. Uiteindelijk blijken ze ook nog eens vlak bij mijn boot te liggen. Ik heb ze nooit meer gezien. Zo eindigt ook de voorlaatste dag. Het wordt al wéér licht.

 Dag 22: donderdag 26 augustus (de laatste dag in Athene)

 Als ik weer wakker wordt staat er weer een lekker ontbijtje klaar. Er wordt goed voor me gezorgd. Veel te goed. Maar ik kan het ook goed gebruiken hoor. De zware dagen eisen hun tol. Volgens de dames liggen mijn ogen diep in mijn hoofd en de motoriek is niet zo soepel. O ja, dat komt door de leeftijd. Ik ben niet meer de jongste dus dat zal het zijn. En zeker niet door de drank en de weinige slapen. Dan wordt het tijd om alvast wat spullen bij elkaar te zoeken. Vanavond gaat mijn vlucht al weer terug. Terug naar Nederland. Ik wil niet weg. Ik wil blijven. Ik wil naar de finale van het dames hockey toe. Ik wil, ik wil, ik wil.

 Voordat ik naar het basketbal ga, heb ik nog wel even tijd om wat souvenirs te halen. Samen met twee andere jongens gaan we naar de OS superstore in de Plakka. Stel je voor: de begane grond van de Bijenkorf in Amsterdam GEHEEL gevuld met “Athene 2004” artikelen. Natuurlijk petjes, T-shirts, bekers en wel 2000 verschillende pins. Maar wat denk je van radio’s of van een compleet servies? Overweldigend. En dat de bezoekers. Je kan de producten soms niet eens zien, zo druk is het. De kassa’s 6 stuks breed. Met een rij wachtende om te betalen van een metertje of 12. Leuk hé om wat herinneringen te kopen. En dan heb ik het nog niet eens over de prijzen. Ik noemde het al eerder, maar €8,= voor een simpele pin kan echt niet. Omdat ik zo langzamerhand wat krapper in de tijd kom geef ik het benodigde geld aan de anderen. Want ook bij het HHH wik ik nog wat (meer) geld uitgeven. De bierprijzen mogen dan aan de hoge kant zijn, de souvenirs hebben normale prijzen. Ik heb nog weinig energie en puf. Dan belt Niels om nog even een bakkie te doen en een hapje eten. Het is al snel weer zo gezellig dat de tijd om vliegt. Gevolg: ik mis de wedstrijd. Jammer.......... maar helaas. We zitten lekker in de zon op een rij naast elkaar. We zijn druk met de handel in kaarten. In het HHH worden ons kaarten aangeboden tegen elke prijs. Ik bied, er steeds onderdoor. Niels koopt en belt meteen voor een afnemer. Leuk spel en we genieten volop. Niet om het geld/winst, maar om zo veel mogelijk Nederlanders te helpen. Ik weet niet meer goed hoe het kan, maar opeens is het tijd om afscheid te nemen. Het valt me zwaar, erg zwaar.

Nog even naar de boot terug. Ik heb er bar weinig geslapen, maar dat maakt niet uit. Dan het afscheid van de dames bootgenoten. Op naar de bus. En terug in de reis sleur. Vliegveld, nog een broodje en dan naar het vliegtuig. Opeens voel ik de vermoeidheid. Dit is voor het eerst in vier weken. Ik werk me het vliegtuig in en het lot is mij gunstig gezind. De hele rij is vrij. Ik had al van een VW collega begrepen dat er stoelen waren gecanceld, maar net mij rij twee stoelen is geluk. Na het opstijgen kijk ik eenmaal naar beneden door het kleine raampje. Recht voor mij zie ik het stadion waar de hockey finale wordt gespeeld. Ik kan maar net een traan wegpinken. Ik had daar bij willen zijn. Ik doe mijn oranje schoenen uit, ga plat op de stoelen liggen en zink weg in een diepe slaap vol dromen...


Vorige pagina