Blog Athene deel 3

Van Syracussa naar Korinthos

Eindelijk weer op het water. Na drie dagen van hard werken overdag en feest 's nachts weer rust en regelmaat van de diensten. We zien het land langzaam achter ons verdwijnen tot we alleen nog maar de zee zien. De rest van de dag verloopt relatief rustig. Beetje klussen en een beetje slapen afgewisseld met je dienst. 's Avonds maakt Tommy eerst de verse Gamba's klaar door ze met uitjes en knoflook even in de pan met olie. We eten onze vingers erbij op. En dan nog verse kabeljauw. We hadden nog een hele kist met vis gehad van de waterleverancier toen we weggingen. Inktvis en kabeljauwtjes. Rick had alles overdag al schoongemaakt. De kabeljauw wordt gezouten, door de bloem heen gehaald en dan in een koekenpan met ongeveer 1 cm olie gebakken tot ze goudbruin zijn. Weer heerlijk. Wat hebben we het goed zo. Maar dit gevoel wordt nog verder versterkt. Als ik om een uur of half elf helemaal alleen op het dek aan het roer sta, met een nog zo lekkere temperatuur dat ik alleen een korte broek aan heb. En dan kijk je omhoog en zie je de meest mooie sterrenhemel die je maar kan bedenken. Het leven is zo mooi.

 Dag 10 zaterdag 7 augustus

Geen heel bijzondere dag. We hebben vooral heel hard gewerkt om het schip straks in tiptop in orde te hebben als de gasten komen. We schuren en lakken veel. Nu kan het nog. Als we straks in Athene aankomen hebben we nog twee dagen om het schip schoon te maken en de puntjes op de i te zetten. We hebben een kleine onderbreking als Rick ineens wat ziet op 2 uur (linksvoor ons), als ik kijk zie ik nog net de staart van een kleine walvis het water in glijden. Of toch niet? Rick twijfelt. Volgens hem waren het een stuk of drie dolfijnen die vrijwel tegelijk een sprong maakten. We zullen het niet te weten komen, want "het" laat zich niet meer zien. Ik ben druk met de lichtbakken waar de navigatieverlichting in zit. De anderen met de tafels op het achterdek. Daarna maak ik me nog druk met de nagelbank. Hier worden de touwen voor het groot- en stagzeil op vastgezet. Schuren en lakken. Tegen acht uur zijn we allemaal kapot van het werken, Vies en moe. Even snel douchen en dan begint mijn dienst om negen uur. Tommy heeft weer heerlijk gekookt. Ditmaal spaghetti 'a la Tommy. De kok is misschien wel de belangrijkste persoon aan boord.

 Dag 11 zondag 8 augustus

Ik wordt ruim een uur vroeger wakker dan normaal. Eigenlijk gek na zo'n zware dag als gisteren. Misschien is het wel omdat we nu in Griekenland zijn, en ik dit bij daglicht graag wil zien. Natuurlijk kan je vanuit je patrijspoort kijken, maar daar zie je niets door. Naast dat ze niet open kunnen i.v.m. de afstand tot de waterlijn, is de afstand ook zo laag dat je net over de zeespiegel kunt kijken. Daarom, hup eruit en aan dek. Het uitzicht is eerlijk gezegd niet bijzonder Gewoon een kustlijn met wat heuvels zo links en recht. Dit is dus Griekenland

Betty is nog met haar dienst bezig en kijkt verwonderd. Dit is de eerste keer dat ik zo vroeg ben. Tommy schijnt vannacht 6 uur hebben gestaan in plaats van de gebruikelijke 3 uur. Waarom weet ze niet echt. Rick ligt in de salon naast de zeekaarten te slapen. Ik hoor de details later wel. Even de koers controleren en dan de computer weer aan. Ik heb gewoon zin om te gaan schrijven. Bang dat ik anders dingen vergeet die de afgelopen dagen zijn gebeurd.

Als ik dit deel schrijf liggen we in de haven van Korinthos. Maar eerst even terug naar het vervolg van dag 11 waarin we in de Griekse wateren zijn aangekomen. Toen ik wakker werd lag Rick te slapen in de salon, terwijl Betty, volgens plan, gewoon aan het roer stond. Wat bleek nu, 's nachts voeren we tussen het eiland Zakinthos en ... door. Dat was lastig navigeren n er waren heel veel boten op zee. Daarnaast zou er in de loop van de morgen nog een lastig stuk komen als we bij Patras onder een brug in aanbouw moesten varen. Achteraf viel het eigenlijk heel erg mee. En het leuke was dat ik onder die enorme brug door mocht varen. Door de hoogte van onze grote mast (33 meter), was er slechts 1 meter (!) ruimte over zodat we net onder deze brug door konden varen . En dat moest dus precies in het midden alwaar een kleine vaargeul beschikbaar was. Tegelijkertijd moesten we rekening houden met veel ferryschepen die overdwars heen en weer voeren. Rick heeft het schip gelukkig tijdig aangekondigd via de radio zodat er rekening met ons werd gehouden. En dat ging allemaal goed.

De rest van de dag hoefden we alleen maar de kustlijn te volgen om in Korinthos aan te komen. Vlak voor zonsondergang zagen we in een een stipje, hoog in de lucht. Dat stipje werd steeds groter. Wat was dat? Een vogel, een ballon of een vliegtuig? Niets van dit alles; het was een...... zeppelin. Tegen de wind in snelt dit lucht gevaarte recht over ons heen (van achter naar voren). Wij voeren op dat moment zo'n 6 knopen (ongeveer 11 km/h) En we hadden ook nog tegenwind. Erg imposant.

In het donker komen we op de plek aan waar we gaan ankeren. Dit is niet in de haven van Korinthos, maar aan de andere kant van de baai op ongeveer 5 mijl afstand. En rustig plekje zoals we de volgende morgen zagen. Precies goed voor ons doel: Grote schoonmaak!!!

 Dag 12 en 13: maandag 9 en dinsdag 10 augustus.

We beginnen 's morgens om 8 uur met de zijkanten van het voordek. Alles wat wit is geverfd (alles dus, behalve het dek) wordt met Cif en een schuursponsje onder handen genomen totdat alles weer stralend wit eruit ziet. Zo gaan we langzaam naar achteren. Aan het einde van de dag is de binnenzijde van de romp geheel klaar. En ik ben gebroken. Alles doet me pijn. Ik kan geen boe of bah meer zeggen. 's Avonds maakt Rick een soort vis potje klaar. Twee soorten vis, aardappelen en saus. Ik weet niet hoe hij het doet, maar weer lekker. Voorzichtig aan ga ik geloven dat ik alles lekker ga vinden op zee. Maakt me niets uit. Bij het eten trekken we een lekkere fles met ros open. Licht sprankelend en is zo leeg. Dus nog maar een tweede. Dan gaat iedereen heel snel naar zijn kooitje toe. Morgen is namelijk de buitenzijde aan de beurt.

De dinsdag heb ik het erg zwaar. Nu maken we de bovenzijde van de romp schoon. Dit doen we vanaf het dek. Op de knien dus, tussen de reling door en poetsen. Spierpijn en vermoeidheid eisen hun tol. Ik niet alleen hoor. Allemaal zitten we er goed doorheen. Ik ben ook maar een kantoorpik. Toch gaat de dag snel voorbij. Om 4 uur maken we het schip vaarklaar. We hadden veel touwen overboord gelegd zodat deze lekker schoon konden weken. Dat moet ook weer worden opgeruimd. Om 5 uur het anker opgehaald en dan varen we naar de haven van Korinthos waar we om 6 uur precies aankomen. Willem  en Monique staan ons reeds op te wachten. Zij hebben het schip gehuurd en ontvangen ons in Korinthos. Na ruim vijf dagen weer voet aan vaste wal. We hebben veel te bespreken, niet alleen met Rick, maar ook ook met mij. We besluiten om in de stad een hapje te  gaan eten. Gyros wordt het met een 0,5 liter Heineken bier. Gek genoeg kennen ze alleen maar halve liters hier. En ons nationale merk is hier erg goed vertegenwoordigd. Daarna snel weer naar de kooi. Er is nog veel werk voor de volgende dag over, dus uitrusten en slapen. Dat gaat me niet zo goed af. Is het de warmte waar ik nu ineens last van heb, of komt de stress de hoek om zetten. Ik lig nog lang te peinzen voordat ik uiteindelijk in slaap val.

 Dag 14: woensdag 11 augustus

De resultaten worden steeds beter zichtbaar. Maar we willen meer. Alles moet tot in detail perfect zijn. En de tijd begint te dringen. Samen met Willem en Monique ga ik boodschappen doen in de grote supermarkt net buiten de stad. Op de heenweg lopen we hiernaartoe. Ja, we zijn Hollanders, dus zuinig. Maar de taxichauffeur begreep ons niet dat we naar de supermarkt moesten. Van alles moet er komen. Niet alleen voor het ontbijt, maar ook drank voor de gasten die ze aan boord kunnen kopen. Uiteindelijk hebben we drie grote winkelwagens vol met boodschappen gekocht. En hoe krijg je die naar het schip. Met een taxi dus. Echter, we hadden zoveel boodschappen dat de taxi helemaal vol zat. Alleen Monique kon er nog net bij. Dus wij weer een halfuur teruglopen. Dit in de brandende hitte.

Ik wil daar wel wat meer over vertellen. Toen ik aan boord ging in Mallorca was ik best een beetje bang om te verbranden. Ik was net met mijn zoontje naar Frankrijk geweest en stevig verbrand (en daarna vervelt). Dit, ondanks dat ik over het algemeen goed tegen de zon kan (kon dus). Daarom een goede beschermende zonebrand gekocht en die zeer regelmatig gebruikt. Nu, na twee weken kan ik weer goed tegen de zon en verbrand nog maar weinig. Maar dat komt ook omdat ik bijna altijd een T-shirt aanhoud in de zon en, indien mogelijk, onder het zonnedak op het achterdek zit. Deze geeft een goede bescherming. Wat betreft de hitte. Dat is mij erg meegevallen. Bijna altijd hadden we een heerlijk windje. Weliswaar meestal de verkeerde kant op, maar dat mocht de pet niet drukken. Hier in Griekenland is er wat meer wind, maar deze is ook warmer. Overigens zweet je enorm. Zowel onderweg als hier is het niet normaal. Je hoeft maar "iets" te doen en het zweet loopt in stralen van je lijf totdat je geen droge draad meer hebt.

Ook nog mijn tweede mail verstuurd. Als ik terugkomt besef ik dat ik de twee foto's die erbij horen ben vergeten te sturen. Dat komt dus nog wel. De rest van de dag tot het donker is verder gewerkt aan het schip. Morgen komen de eerste gasten. En er is altijd wat te doen. Snel even douchen en dan gaan we naar de boulevard van Korinthos om daar eens te kijken en wat te eten. Om twaalf uur is Willem jarig en we feliciteren hem van harte.

Dag 15: donderdag 12 augustus

Dit wordt de dag van de waarheid. Vandaag verwachten we de eerste gasten aan boord. Ik heb slecht geslapen vannacht. De afgelopen tijd had ik eigenlijk geen last van de warmte. Ik was er aan gewend. Slapen ging goed, alleen sliep ik niet onder een deken, maar gewoon in de kooi liggend. Maar vannacht niet. Warm, drukkend en een droge mond (kwam niet van de drank). Het zal wel een soort van voorspanning zijn. Want vandaag gaat het allemaal gebeuren.

Om 8 uur hebben we nog een ontbijt vergadering. Ik heb nog een lijstje gemaakt van alle dingen die nog moeten gebeuren. En dat zijn er nog best wel wat. Dus, snel een kopje koffie en een hapje brood wat Monique had klaargemaakt en dan snel aan het werk. Als eerste klusje maar het koperwerk poetsen. Veel relingen en stangen zijn van koper. Erg veel relingen....... Binnen een paar minuten loopt het zweet in stralen van mijn lijf. Ongelofelijk. Omdat ik nu binnen in de salon en onderdeks bezig ben, mis ik het lekkere windje wat veel zweet direct verdampt. Nu dus niet. De druppels/straaltjes zorgen voor natte plekken op de grond. Maar het koper blinkt als nooit te voren. Zo heb je eer van je werk. Daarna nog wat andere klusjes gedaan, snel gedoucht en nette kleren aan gedaan. Voor de rest van de bemanning heeft Monique nog mooie rode kleding gekocht (er was niets in mijn maat). Uiteindelijk zijn we om kwart voor n helemaal klaar met alle werkzaamheden.

En ja, het ziet er goed uit. Zeg maar zeer goed. Na ruim drie dagen buffelen heeft het schip een ware metamorfose ondergaan. Alles glimt en blinkt, en wij ook. Laat de gasten maar komen.

Om n uur wachten we rustig op de gasten. Om kwart over n nog steeds niets. We besluiten om in twee groepjes wat te gaan eten. Eerst Betty, Tommy en Rick. Om half twee komt er plotseling iemand van de kust wacht naar het schip toe. Of de kapitein nu meteen mee wil komen naar het kantoor van de haven. Ik bel Rick meteen. Monique en Willem lopen mee naar het kantoor. Ik blijf alleen achter op het schip.

Wachten duurt lang, zeker als je alleen bent. Zal ik ernaartoe gaan, zal ik bellen? Ik besluit na een uur om een SMS te sturen. Monique belt snel terug. Er zijn grote problemen, maar je hoeft niet te komen. Wacht daar maar. Ik had alleen nog maar een paar happen brood gegeten, dus toch maar op zoek naar wat te eten. Ik krijg niets door mijn keelgat. De angst neemt toe. Wachten maar weer. Urenlang. Tot 6 uur hou ik het vol. Langzaam wordt ik gek. Wat is er aan de hand? Dan ga ik van boord af om te kijken wat er aan de hand is.

Gelukkig komen Willem en Monique er net aangelopen. Wat blijkt; er is iets niet in orde met de documenten. Dit is ter oren gekomen bij de instanties en heeft dit doorgeven aan de lokale agent. Deze heeft, zonder ons te informeren, de gasten omgeboekt naar andere locaties. We kunnen wel janken. En dat doen we ook. Het wordt ons allemaal te veel. We hebben hier zo lang zo hard voor gewerkt, en dan nu dit. En dan alle gevolgen. Deze zullen enorm zijn. Met zn drien besluiten we om te bespreken over hoe nu verder. Dit doen we op een terras in de stad. Willem en Monique zullen z.s.m. teruggaan naar Nederland om vanuit daar verder  aan de oplossing van de problemen te werken. En ding is zeker: Er zullen GEEN gasten op ons schip komen.

Aan mij de keus wat ik wil gaan doen. Ik wil graag nog wat van de Olympische Spelen gaan zien en wil dus nog een aantal dagen blijven. Maar ook dit blijkt mij niet gegund. Rick, de kapitein wil, zodra dit mogelijk is, terugvaren naar Spanje. Ik besluit om niet langer te blijven dan noodzakelijk is. Ik boek een ticket en ga per bus naar Athene toe.

Jammer dat het zakelijke gedeelte niet goed verlopen is, maar er wordt aan gewerkt om dat weer recht te trekken. Het schip voldeed niet aan zijn certificaten, daardoor is helaas niet de juiste vergunning afgegeven. Het is erg vervelend dat we de charter niet zelf hebben kunnen uitvoeren, maar de gasten zijn gelukkig naar andere schepen omgeboekt in de haven van Athene. Willem en Monique sluiten dit verhaal nu snel af en gaan gewoon weer door met het verkopen van zeilreizen.

Voor mij persoonlijk is het jammer omdat ik helaas niet de Olympische Spelen kan volgen in Athene. Ik had me er samen met de bemanning enorm op verheugd om de gasten te ontvangen en het "Nederland" gevoel aan boord te laten leven. Misschien dat ik nog een mogelijkheid vind om nog terug te gaan....... Ik heb vandaag contact gehad met de mensen van het HHH. Momenteel hebben zij nog geen extra mensen nodig, maar dat kan de komende dagen nog veranderen. Ik hou jullie op de hoogte.

Vorige pagina