Blog Athene deel 2

Van Scilla tot aan Siracussa

Voordat ik aan het vervolg begin van mijn belevenissen, eerst even dit: Bedankt voor alle leuke reacties die ik al heb mogen ontvangen. Erg hartverwarmend en vooral lief. Ja, het stukje was wat lang (hť Jeroen), maar ik had ook veel te vertellen aan jullie. Daarnaast nogal wat reacties van de mannen over mijn collega Betty. Zij willen graag meer over haar te weten komen. Ik zal vragen of zij ook een stukje over zichzelf wil schrijven zodat ik dat aan de geÔnteresseerden kan mailen. Opvallend is wel dat dit voornamelijk mannen betreft die een relatie hebben......

Helaas heb (nog) niet iedereen een persoonlijk antwoord kunnen sturen, maar dat maak ik zeer waarschijnlijk wel goed als ik in Griekenland aankom. Want, als ik begin aan dit stukje, varen we al weer midden op zee richting Griekenland. Waarschijnlijk gaan we overmorgen (zaterdagnacht of zondagmorgen) voor het eerst weer land zien, nl. Zakinthos, een eiland ten westen van Griekenland. O ja, het is hier nu vrijdagmiddag 5 uur en heb voor het eerst weer tijd om jullie wat te vertellen.

Ik was gebleven dat we waren aangekomen in Scilla, Calabrie, en daar voor anker lagen om wat te gaan eten. Omdat Rick ook hier al eerder was geweest, was dit weer een feest van herkenning. Het begon al bij de plaatselijke strandtenthouder die Rick erg vriendelijk begroette. En bij het restaurant idem. Weer heerlijk gegeten. Dit keer verschillende paninni, de specialiteit van dit restaurant. Ondanks dat ik niet zo heel erg van Italiaans eten hou, was dit erg lekker. Omdat het restaurant aan een soort boulevard ligt, hebben we er goed zicht. Naar mate de avond vordert wordt het drukker en drukker. Allemaal Italianen (we zijn de enige buitenlandse "toeristen") die flanerend heen en weer lopen. Jonge stelletjes, maar ook oudere, kleine groepjes kinderen spelend met elkaar en vrouwen (meestal met z'n tweeŽn)  die naar de mannen lonken en omgekeerd. Prachtig om dat te zien. Hier (in ItaliŽ) is het flirten uitgevonden. Maar ook later in Siracussa zullen we hetzelfde ritueel steeds weer zien.

Na het eten weer terug naar de boot en vrijwel direct naar de kooi. Morgen wacht ons een lange dag. We willen dan naar Siracussa varen waar we een paar dagen zullen blijven om te bunkeren en nog onderhoud en reparaties uit te voeren.

De brug bij Patras  Conntrole Coast Guard  Zonsondergang in Griekenland

Dag 6: dinsdag 3 augustus

Zoals gezegd, vroeg op, anker ophalen en op weg naar Sysracussa. Deze stad ligt in het zuidoosten van SiciliŽ. Voordat we goed en wel onderweg zijn komen we een imposant snelle boot tegen van de Guardia Costiera, de Italiaanse kustwacht. Eerst varen ze ons voorbij, maar even later draaien ze om en komen ze langszij. Via de boordradio vragen waar we vandaan komen. Wij antwoorden: "uit Nederland". "Waar is jullie scheepsvlag dan?" is de wedervraag. Ja, dat is waar ook. Deze hadden wij van de achtersteven af gehaald. Door de uitlaatgassen was deze zo smerig geworden dat een wasbeurt erg gewenst was. Onderdeks de (nog niet gewassen) vlag gehaald en laten zien aan de (in smetteloos wit geklede) beambten. Door vrolijk te glimlachen en wat humor konden we gelukkig snel weer doorvaren naar de straat van Messina, het stuk zee dat tussen het vaste land van ItaliŽ en SiciliŽ ligt.

Dit is een belangrijke vaarroute voor allerlei schepen. Kleine, maar vooral ook hele grote. Hier komen verschillende scheepvaartroutes bij elkaar. En dat merken we meteen. Grote aantallen ferryboten (ik heb er 7 geteld) die tussen SiciliŽ en het vasteland varen en omgekeerd maken het bevaren van deze vaarweg tot een grote uitdaging. Daarnaast al het reguliere scheepvaartverkeer zoals grote vracht- en cruiseschepen. Maar ook allerlei kleine vissersbootjes (4/5 meter) en zelfs een tweetal hele kleine (sport) zeilbootjes kruisen onze weg. Een heel groot cruiseschip heeft een convergerende koers waarbij, als we niets doen, zouden kunnen botsen. Gelukkig komt het niet zover. Hij verlegt tijdig zijn koers en vaart voor ons langs. Wat een enorm gevaarte is dat. Minstens 180 meter lang schat ik en tel wel 12 dekken hoogte. Door de relatief korte afstand lijkt het allemaal nog indrukwekkender.

 Door de nauwheid van de straat van Messina is er een zeer sterke stroming. Deze, en de straffe wind helpen ons om met een lekkere snelheid de rest van de straat te passeren. Vrij snel erna zien we de vulkaan de Etna. Helaas is het niet zo heel helder, maar de contouren met wat rook zijn toch goed te zien. Een groot deel van de dag blijft de vulkaan onze horizon vullen. Vlak voor zonsondergang maak ik nog een laatste foto van de vulkaan die nu in een mooie gloed is gehuld.

 Maar dan is het nog een flink stuk varen naar onze bestemming Siracussa. We zullen daar uiteindelijk pas tegen elven aanmeren. Dat is een heel aparte beleving. Stel je voor; een lange havenkade, direct gelegen aan een brede boulevard. Op zich leuk, maar niet bijzonder. Alleen is de boulevard vol met flanerende mensen. En dan komen wij er aangevaren. Wij zijn veruit het grootse schip. We moeten achterwaarts aanleggen. Dat is niet eenvoudig. Eerst moet het anker worden uitgegooid en dan langzaam achteruit zodat de achtertrossen aan de havenkade kunnen worden gelegd. Ondertussen drommen de mensen samen om maar niets van het schouwspel te hoeven missen. Gelukkig gaat alles perfect goed. Voor de show steken we op het achterdek demonstratief een dikke sigaar op om dit te vieren.

In de haven van St. Tropez liggen altijd de mooiste superjachten waar een immense stroom van mensen langslopen en zich verheerlijken aan de deze rijkdom. Ik ben daar vroeger ook meermaals langsgelopen, kijkend naar de taferelen die zich op de luxe schepen afspelen. Nu weet ik hoe dat gevoel is wat de mensen op zulke schepen hebben En dat is eigenlijk best een lekker gevoel. Pure decadentie, maar o zo lekker................

 Lang tijd om van dit gevoel te genieten hebben we niet. We hebben trek en moeten opschieten om nog wat eten te kunnen krijgen. Ook hier heeft Rick nog oude contacten. We worden als oude vrienden begroet in het restaurant "Spezia". Iets wat ons de komende dagen regelmatig zal overkomen. Na het eten snel door naar een kroeg genaamd "Buio", gelegen in het oude stadsdeel. De eigenaar, Sebastiano weet niet wat hij ziet als wij aankomen. Rick is daar volgens mij erg lang stamgast geweest. Meteen worden we van drank voorzien. Mojito is de drank voor deze avond, en de avonden erna. Voor iedereen die niet weet wat dit is nog even snel het recept. Men neme een groot glas (type Hoegaarden), rietsuiker, limoen, citroen ,verse mint. Dit wordt fijn gestampt en vermengd. Dan crushed ijs wat word overspoeld met een soort bruine rum (Papero is het lokale merk). Serveren met een rietje en alles komt goed. Lekker fris van smaak, ijskoud en voldoende alcohol. Na meerdere glazen met extreme gevolgen. De nacht ging zo snel over in de dag......

 Dag 7: woensdag 4 augustus

Wakker worden is lastig maar heeft een reden; de avond ervoor. Eerst maar eens in de stad zoeken naar een internetcafť waar ik mijn eerste mailtje eindelijk kan versturen. In Lipari was daar geen mogelijkheid voor. Onderweg maar even chocoladecroissantje bij een lokaal tentje pakken. Iedereen lijkt dit te doen, samen met een espresso. Dit  geeft meteen sfeer op straat. Verderop prijst men op de lokale markt de verse groenten en vis van die dag aan. Ik zie prachtige gamba's liggen voor Ä 12,= per kilo. Ik zal deze een dag later ook daadwerkelijk kopen. Na enig zoeken een internetpunt gevonden. Nog enig gerommel met de memmory stick, maar dan lukt het goed. Leuk om de mailtjes te lezen die de afgelopen week zijn gestuurd. En dan eindelijk mijn eerste mail versturen. Ik hoop dat ik niemand ben vergeten op te nemen in mijn adresboek. Anders stuur je me maar een mail (of Sms'je toch?, Willem) dat ik je vergeten ben. Ook even op www.telegraaf.nl gekeken voor het laatste nieuws. We zijn al een week verlost van alles wat nieuws heet. Ik heb het niet gemist, maar het is toch leuk om te lezen dat Dick Advokaat eindelijk reageert op de kritiek. Maar ben het ook zo weer vergeten. Internet kost wel een hele euro. Daar loop je niet op leeg. Daarna vlug terug naar het schip.

 Er moet immers gewerkt worden. We zijn hier niet (alleen) voor de gezelligheid, maar om te bunkeren en te klussen. Eerst de lichtbakken eraf. Ze zijn verweerd geraakt en de lak bladert er vanaf. Samen met Tommy ze demonteren en daarna schuren. Ook de houten dakreling krijgt een schuur en lakbeurt. En er wordt zoetwater getankt. Bijna twaalfduizend liter. Zo komen we de dag wel door. De grootste tegenstander is de warmte. We liggen beschut aan de boulevard volop in de felle zon en er is bijna geen wind. Het zweet loopt bij het minste of geringste van je lijf, zodanig dat je letterlijk geen droge draad over houdt. Ik heb een grote oranje hoed met grote overlap van zo'n 10 cm in in ringen van 1 cm gestikt. Op een gegeven moment zijn er van de 10 ringen er 4 doordrongen met zweet. Niet heel fris. Aan het einde van de dag eerst een sprong in het zeewater en dan lekker douchen.

 Eerst nog een biertje op het terras en dan eten bij de "Fat Boys" zoals ze genoemd worden. Een eenvoudig restaurantje, maar weer o zo lekker. Hier is de specialiteit. "Pizza Sciciliana". Men heeft oa. mozzarella, zwarte peper en ansjovis (maar kan ook met prociuto ham en mozzarella) plat in een soort bladerdeeg gewikkeld (als een grote halfronde kaassoufflť) en deze even in de pizzaoven gelegd. Men gebruikt dit als voorgerecht. Omdat ik al een aantal dagen Italiaans heb gegeten neem ik maar weer eens een stukje vlees met wat friet. Rick adviseert mij om het niet te doen. "Neem nooit vleesgerechten bij de Italiaan". Hij krijgt gelijk, het was maar zozo........

 Tijdens het eten spraken we over gisteravond. We zijn de hele avond 'onder de pannen' geweest zonder ook maar iets te betalen. En wij hebben daar een slecht gevoel over. We spreken af dat we zo naar Sebastiano gaan, en dat we eerst de schade van gisteren gaan betelan. Als we daar aankomen wil hij er niet van weten. En weer is het feest tot in de kleine uurtjes........

Dag 8: donderdag 5 augustus

7:00 uur gaat de wekker. Opstaan we moeten verhalen naar de vissershaven voor brandstof. We moeten daar om 8 uur zijn. Het is gelukkig maar een klein stukje varen. Het ziet er troosteloos uit daar en er hangen wat ongure types rond. Achtduizend liter diesel gaat erin. We gaan ook naar de markt om inkopen te doen voor de komende 5/6 dagen. Zo lang duurt het voor we weer aan wal komen. We zullen wel sneller in Griekenland zijn, maar kunnen pas de 10de aan wal komen. Ook hier het bekende verhaal, Rick heeft overal 'vrienden'. en worden weer met veel enthousiasme begroet. Ik haal mijn verse Gamba's. Verder tassen vol met brood, vis, groeten, fruit en kruiden. Ook halen we nog wat verf en materiaal voor het schip. Als we terug komen bij de boot zijn we drijfnat van het zweet. Meteen door naar de supermarkt daar. Ook hier volle bak. Als ik door de supermarkt loop kom ik, hoezo toeval, Sebastiano tegen. Hij is verrast. Wat ik hier doe vraagt hij (volgens mij??) Ik zeg dat wij hier aangelegd liggen. Hij knikt begrijpend. Even later staat hij bij het schip voor een drankje. Tommy gaat even later met hem mee naar zijn huis en zal terugkomen met allerlei geschenken voor ons. Een grote wijnschaal, glazen, drank, wijn en olijfolie voor Rick. Ik doe een siŽsta. Tegen acht uur varen we weer terug naar de boulevard. Weer een sensationele aankomst. Nu omdat het heel lastig manoeuvreren is om precies tussen 2 schepen aan te kunnen leggen. Het lukt. Rick is zichtbaar opgelucht.

Syracussa Sebation Buio  De brug bij Patras  Full moon  Isla de Lipari

Omdat ik graag nog even wat dingen wil halen (we vertrekken nl. morgenvroeg om 6 uur) haast ik mij de kade op. Ik zoek een Nederlandse Telegraaf, PC luidsprekers voor op de dek en wil de reacties op de eerste mail nog bekijken. Dit lukt net niet in 10 minuten. Alleen de e-mail lukt. Shit!!!! Later zal blijken dat dit morgenochtend alsnog lukt omdat we pas later kunnen vertrekken ivm de levering van een stuk ventilatiepijp. We eten de laatste avond uitgebreid in hetzelfde restaurant als de eerste dag. Nu zeer uitgebreid. Vooraf spaghetti, zo heerlijk, en dan als hoofdgerecht een Ronnie's pizza met ham, spek, uien, knoflook en champignons. Ik kan slechts ťťn hapje ervan op. Ik zit al propvol door de spaghetti. De eigenaar laat de pizza in een doos doen zodat ik hem de volgende dag alsnog kan opeten. Als toetje nog een Granita di Limone, een soort citroen Slushpupie. Goed voor de spijsvertering. Dan weer naar Buio. Ik ben echter volledig kapot. Moe van het werken en de hitte. Ik neem (relatief) vrij vroeg afscheid van Sebastiano, bedank hem nogmaals voor alles en besluit om te gaan slapen. Maar niet nadat ik nog wat foto's van het schip heb gemaakt vanaf de kade.

 Dag 9: vrijdag 6 augustus

Half negen opgestaan, en meteen de stad in voor de PC speakers. Ik ongeveer waar ik moet zijn. Toch kan ik het niet vinden. Ik vraag het aan iemand op straat en bied mij direct aan om mij ernaartoe te brengen op de motor. Zonder helm!  Daarna naar het station voor een krantje. Er is er net ťťn aangekomen. De enige in de hele stad, en hij is voor mij, top!! Snel terug naar het schip, nu maar eens met een taxi. Van al dat geloop heb ik pijn in mijn voeten en drie blaren. Even genieten dus. Als ik bij het schip kom zijn er nog niet veel activiteiten. Uiteindelijk vertrekken we pas tegen elven.

Nog even over SiciliŽ en de Sicilianen.

Ik heb nog nooit zulke gastvrije mensen meegemaakt. Niets is hun teveel. Zie je het al voor je als je in Amsterdam aan iemand vraagt waar de computerwinkel is en de persoon zegt: "Stap in, ik breng je wel even". Of als je aan iemand vraagt of zij Engels spreekt. "Nee" zegt ze maar pakt je bij de hand, mee naar de buurman die dit wel kan. Of als je in een willekeurige boekwinkel vraagt waar je verf kan kopen en men een plattegrond voor je tekent en aanbied om even met je mee te lopen. En Siracussa is geen klein dorpje op de Veluwe of zo. Ik denk dat er tussen 150 en 200.000 mensen wonen. Heel erg bijzonder deze mensen. En dan die Sebastiano; We hebben voor honderden euro's aan drank, nootjes, fruit en goederen van hem gehad. En hij hoeft, nee sterker nog, hij wilde er niets voor terug hebben. Wij hebben ons hoofd gepijnigd wat we voor hem terug konden doen. We konden niets passends bedenken. Zo kan het dus ook in de wereld. Dus, allemaal ga naar SiciliŽ en geniet van het eiland, de cultuur en de meest vriendelijke mensen die ooit heb meegemaakt. Ik heb SiciliŽ in mijn hartje gesloten.