Blog Athene deel 1

Alles begint met het vertrek uit Nederland en begin van de reis naar Athene


(vrijdag 30 juli 2004 14:00 uur, ergens op de EgeÔsche zee)

 Dag 1: woensdag 28 juli 2004

Zoals reeds beloofd hierbij mijn eerste verhaal. Het begon dus allemaal dinsdag nacht om een uur of drie. Drie uur is niet helemaal juist, ik werd om half vier wakker gebeld door Han (die mij vroeg of ik al waker was)Ö.. Shit, stom!!@$%. Verslapen dus. Gelukkig stond alles al klaar en kon ik met een klein beetje vertraging in een recordtijd naar Amsterdam. Nee, niet om naar Schiphol te gaan, maar naar Brussel (vliegveld Zaventem) vanwaar ik vertrok. Omdat het heerlijk rustig op de weg was hebben we alle verloren tijd zelfs eenvoudig (met 200+ km/h) goed kunnen maken. Nog even een bakje koffie gedaan en toen het vliegtuig in. Twee uurtjes later was ik in Palma de Majorca, inderdaad op Majorca. Met de taxi naar de haven, en ondertussen Rick, de kapitein van het schip gebeld zodat hij aan de taxichauffeur kon uitleggen waar het schip lag. Wat bleek, de boot lag in de baai bij Can' Pastilla (als ik het zo goed schrijf). Daar was ik lang geleden al eerder geweest met de familie. Rick pikte me op en bracht me met de bijboot (90pk!!!) naar het schip. Wat een fantastisch gezicht om het schip voor het eerst in het echt te zien, voor anker liggend in een ruime baai. Lichtblauw water, zon en een fantastisch uitzicht. Helemaal Top!

 Aan boord kennis gemaakt met Betty, het enige vaste bemanningslid. Zij doet alle huishoudelijke zaken aan boord. We zouden eerst direct vertrekken, maar omdat dezelfde avond er nog een extra bemanningslid (Tom, (de kok)) aan boord zou komen was het een heel rustige dag. Rick was het grootste deel van de dag aan wal om nog wat zaken te regelen en dus was de kernactiviteit "relaxen". En daar was ik toch wel een beetje aan toe, zeker omdat de laatste dagen vrij hectisch waren geweest. Lekker gezwommen, (water temp. 27 graden) en nog een balletje waterpolo gegooid met Betty. Zij heeft ook op een vrij hoog niveau waterpolo gespeeld, dus dat kwam goed uit. De komende tijd zullen we nog wel vaker wat gaan trainen om zo het figuur weer wat meer "in vorm" te krijgen.

 's Avonds zijn Betty en ik eerst boodschappen gaan halen en vervolgens neergestreken op een een terras aan het water met lekkere "lounge" muziek. Opvallend was dat er bijna geen toeristen waren, alleen locale mensen. En aangezien Rick goed Spaans spreekt, was het kwestie van tijd voordat we alle aandacht kregen. Wat bleek, zodra men ons vroeg waar we vandaan kwamen, had Rick verteld dat we van de Barabah (nu Adornate) afkomstig waren. En laat "ons" schip nu net in het zicht voor het terras liggen.......... En dat trekt leuke mensen (lees dames) aan. Tom zou omstreeks half negen aankomen en we zouden wachten op hem met eten. Dus eerst maar een biertje en wat nacho chips vers uit de oven, Vakantie dus!! Vervolgens gegeten en nog een paar afzakkertjes genomen. Het was al vrij laat (half drie) toen we weer terug gingen naar de boot. Rick zou net even laten zien wat de bijboot wel niet kon, maar dat was van korte duur. Oververhitting!! Shit!! Wat nu.. ... wachten of...... kleren uit en zwemmen. Het laatste dus.. Gelukkig was het maar een klein stukje naar het schip. En opeens deed de motor het ook weer. Eenmaal aan boord hebben we alles direct klaar gemaakt voor vertrek. Dus de bijboot naar binnen getakeld, de boodschappen opgeruimd, anker opgehaald en varen maar. Omdat er bijna geen wind is zijn we genoodzaakt om op de motor te varen. En dat zal een groot deel van de reis zo zijn. Bovendien komt de weinige wind pal uit het oosten. Juist ja, dat is precies de richting waar wij op moeten.

 Dag 2: donderdag 29 juli 2004

We hebben afgesproken dat we elk drie uur aan het roer staan, dus per etmaal draait iedereen 2 diensten.

Rick: van 3:00-6:00 en 15:00-18:00

Betty: van 6:00-9:00 en 18:00-21:00

Ron: van 9:00-12:00 en 21:00-0:00

Tom: van 12:00-15:00 en 0:00-3:00

 De eerste keer was het nog wat wennen, of zou dat komen van de hoeveelheid drank in combinatie met weinig slaap. Reken maar na, om ongeveer vijf uur naar bed en om half negen er al weer uit. En de meesten van jullie weten dat ik 's morgens nu niet het meest actief ben. Ondanks dat ik dit Betty al vooraf had gemeld, was ik niet erg gezellig toen ik het roer overnam. Ze had nog wel koffie voor me gezet. In het begin zagen we nog wel een stuk van de kustlijn, maar nu al geruime tijd alleen maar zee. We koersen richting SardiniŽ. (koers 95 graden) De rest van de donderdag erg rustig doorgebracht. Iedereen heeft veel geslapen. Pas 's avonds was iedereen weer een beetje wakker. We hebben gezamenlijk gegeten. Verse pizza uit de oven en bier. Wat wil je nog meer. Rustig mijn dienst afgemaakt. Het sturen ging een stuk beter, zeker vergeleken met de morgen. Daarna nog lekker een bakje koffie met Tom gedronken en toen naar bedje toe.


bier 2










Omdat er nog geen gasten aan boord zijn heb ik een gastenhut in gebruik. Wel zo makkelijk.


Dag 3: vrijdag 30 juli 2004

Werd vannacht om een uur of zes gewekt door het geluid van een garde in een metalen pan. Even dacht ik dat Tom wellicht warme chocolademelk aan het maken was, maar nee, Rick was bezig om de zeilen te hijsen. De wind was eindelijk voldoende gedraaid. Meteen maar een handje geholpen. Grootzeil, de yankee en de fok gehesen. En daar varen we al de hele dag verder mee.

Nu ik zo wat vaktermen over de zeilen intik, besef ik me dat de meesten niet eens weten wat hiermee bedoeld wordt. En meer in het algemeen heb ik jullie nog niets over het schip verteld. Laat ik daar dan eerst maar eens mee beginnen. De Barabah was heel vroeger een viskotter. Deze heeft Rick Wiering ruim tien jaar gelden gekocht, alles eruit gesloopt (letterlijk alles), de voor en de achterzijde eraf gezaagd en vernieuwd. Er zijn twee masten geplaatst waardoor er meer zeilen kunnen worden geplaatst. Ik begin van achter naar voren: grootzeil, stagzeil, yankee, fok, en voorop twee kluivers. Om je een beter beeld te geven kan je het beste op "www.Google.nl" "Barabah" intoetsen en dan wordt je direct naar een site verwezen die meer info en afbeeldingen over het schip laten zien.

Het Barabah team  Dolfijnen  Isla de Lipari

 Een groot cruiseschip heeft ons een uurtje geleden op circa 2 mijl gekruist. Een grote jongen. En zojuist kregen we gezelschap van een school dolfijnen. Door met je vlakke hand op de romp van het schip te slaan worden ze nieuwsgierig en komen ze naar het schip toe. Ik heb daar goed foto's van kunnen maken. Zij vinden het erg leuk om bij de boeg met het schip mee te zwemmen in de stroom. Een heel gaaf gezicht en een leuke afwisseling. Omdat er nog best wat werk te doen is aan boord, immers als we in Griekenland aankomen moet het schip er tiptop uitzien. Het meest kunnen we daar pas doen, maar er is nog wat schuur- en lakwerk te doen. Daarom hebben we alvast een paar kleine dingen geschuurd, gelakt en een tweetal luiken nog een keer gelakt die Tom had geschuurd.

 Aan het einde van de middag zagen we voor het eerst sinds twee dagen weer land in zicht, SardiniŽ is de naam. En dus doen ook de mobiele telefoons het weer. Een gepiep van jewelste bij alle toestellen. De ontvangst komt namelijk niet in een keer, maar soms even volledig, soms weer niets, je krijgt dus alle Sms'jes, voicemail enz. steeds met tussenpozen. SardiniŽ blijft tot in de vroege morgen zichtbaar.

 Tom heeft 's avonds voor ons karbonade met een groentemixje en friet gemaakt. Daarbij nog wat verse sla en je zult begrijpen dat het lekker smikkelen is. Er is dus een frituurpan in de kombuis........... Omdat we vrij laat eten, nuttig ik mijn diner dus achter het roer. Is even wennen, maar zeker niet minder hoor. De anderen zitten vlak voor mij in de zeer ruime kuip. Deze biedt plaats aan maximaal 20 personen, en heeft een grote zonneluifel waaronder je heerlijk in de schaduw zit. Na het eten nog een bakje koffie met een sigaartje. Dan blijft alleen Tom nog over, de anderen gaan dan naar bed. Tom heeft de dienst na mij en dus kunnen we nog een beetje kletsen. Om twaalf uur snel naar bed. Het was een best intensieve dag geweest.

Dag 4: zaterdag 31 juli

De routine komt er nu goed in. Wekker om half negen, rustig wakker worden, wassen en tanden poetsen (douchen doe ik 's avonds i.v.m. het zweten en vuil) broodje maken, koffie erbij en dan aan het roer. lekker helemaal in je eentje aan dek. Je voelt je alsof je een reis om de wereld maakt. Dat gevoel wordt verder versterkt omdat je nergens land ziet. En deze dag is nog meer speciaal. Ja er is wat wind, maar de zee is zo vlak, zo vlak dat het wel een meertje lijkt.  We zien deze dag veel bijzondere dingen op zee. Allereerst dolfijnen. Nu een hele grote school. Door met je hand op de romp van het schip te slaan lok je ze naar het schip toe. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik heb er een filmpje van gemaakt zodat ik dit later nog eens terug kan zien. En dan nog wat anders, zeeschildpadden. Ze liggen net onder de vlakke waterspiegel heerlijk te zonnen. En als het schip langszij vaart dan zwemmen ze snel weg. We hebben er meer dan tien gezien, variŽrend van 25 tot 50 cm groot.

 Het was erg warm die dag. Zo warm zelfs dat we als vroeg in de middag aan het bier gingen. En dat op een vrij nuchtere maag. Het resultaat laat zich raden, twee biertjes verder was het al een vrolijke boel. Overigens hebben we een regel dat we per persoon niet meer dan twee biertjes per dag drinken, met soms een glaasje wijn bij het eten. OK dan, soms worden het er drie, eerlijk is eerlijk. Om mezelf toch nog een beetje een goed gevoel te geven ben ik nog maar wat gaan schuren, Erg lekker ging het niet, maar het "schuldgevoel" was nadien een stuk minder.

Bier een stilleven  Controle Guardia Costada  Scilla vanuit de zee

 's avonds zouden we pannenkoeken gaan eten. vooraf waren we al het bespreken wat er zoal op zou moeten, ham, spek, champignons, appel enz. Maar geen van deze aanvullingen waren voorhanden. Toen Tom wilde gaan koken, kwamen we erachter dat er eigenlijk helemaal geen meel en zo was. Oftewel geen pannenkoeken dus. Alternatief: Karbonades met friet en sla. Niets mis mee!! Verder een rustige avond gehad. Er kwam wat meer wind zodat de zeilen ons nog wat meer snelheid gaven. Zo tegen de 7,5 tot 7,8 knopen konden we goed halen.

Dag 5: zondag 1 augustus.

Ten eerste; pa van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Ik zal niet zeggen hoe oud je bent geworden, maar nog altijd "fris en fruitig" Ik hoop dat je een mooie dag hebt. Werd vanmorgen gewekt door een beste deining. Toen ik aan dek kwam viel het erg mee, maar de vlakte van gisteren was geheel weg. Door de hogere snelheid kunnen we vanavond reeds aankomen op onze eerste tussenstop op het eiland Lipari (klemtoon op de eerste i). Dit is een eilandje ten noorden van SiciliŽ, en maakt deel uit van de Liparische eilanden. Rick en Tom hebben hier al wat leuke verhalen over verteld. Zij zijn hier reeds eerder geweest tijdens voorgaande reizen. Dus dat wordt vanavond een echte Italiaanse pizza. Tussendoor Isla de Ustica en Isla de Alicudi . De eerste heb ik alleen uit heel de verte gezien (omdat ik vannacht sliep) en de tweede zien we nu (13:46) links voor ons liggen. Eigenlijk is het een grot rotsblok van zo'n 5 kilometer.

 Omdat Rick wil dat de boot er goed uitziet als we Lipari binnenlopen, wil Rick dat we de boot eens wat grondiger aanpakken. Het hele achterdek krijgt een grondige beurt. De kuip, de kussens, het dek en de bovenzijde van de romp krijgen een grondige wasbeurt. Als we uiteindelijk in Athene aankomen zullen we dit nog een keer doen, maar dan nog grondiger. We poetsen dat het ons een lieve lust is. Als iemand anders naar ons zou kijken zou je ook kunnen concluderen dat het een bijzonder soort water ballet is. De boot ziet er weer als nieuw uit. Maar wij zijn smerig, erg smerig. Als we straks in Lipari aankomen spoelen we het ergste vuil wel in de zee af.

Syracussa  Syracussa Sicilie  Aankomst in Syracussa 

 De nadering van Lipari is heel bijzonder. Ten eerste ligt ten zuiden van Lipari het eiland Vulcano. Vulcano heeft, zoals de naam al zegt, een grote vulkaan die nog steeds een beetje werkt. Althans je ziet er wat rook bovenuit komen. Je hebt vanaf onze route een goed zicht op de krater van de vulkaan. Verwar dit niet met het eiland Stromboli. Dit is een ander nabij gelegen eiland met een continue actieve vulkaan. De haven ligt aan de oostzijde van het eiland en wij komen vanuit het westen. Wij varen om de zuidpunt van het eiland heen. Maar voordat we dit doen heeft Rick nog een leuk tussendoortje. Vlak voor Lipari liggen twee grote rotspunten die zo'n 50 tot 60 meter uit de zee omhoog steken. De ene lijkt op het oor van Kapitein Spock (Bert weet wel uit welke serie dit komt) en heet dus "Spocks ear". Later blijkt dat dit een eigen naam is die Rick aan de rots heeft gegeven, maar dit terzijde. Het bijzondere zit 'm in het feit dat beide rotsen slechts 20 meter uit elkaar liggen en wij er dus precies tussendoor varen. Erg indrukwekkend en gaaf!!

In de haven is helaas geen plek voor ons, dus dan maar ankeren net erbuiten. Maakt het afspoelen nog lekkerder, immers het water is buiten de haven nog schoner. Daarna douchen, schone kleding aan en op naar het stadje. Als ik aan land stap gebeurt er iets vreemds met me. Ik wordt draaierig en duizelig. Rick ziet het meteen; landziekte. En dat is geen pretje. Of misschien ook wel. Het lijkt alsof je dronken bent zonder dat je een druppel hebt gedronken. Je probeert je op vast punt te focussen, maar dat lukt voor geen meter. Lopen gaat zwalkend. Later bij het eten wordt het wel beter, maar weg gaat het niet. Volgens Rick duurt het een dag. Maar dan zijn wij al weer aan boord. Het stadje ziet er leuk uit. Kleine straatjes met oude bestrating. Mooie bomen en veel potten met planten. Veel sfeer, ook door allerlei leuke winkeltjes en boetiekjes. Waar kan je bijvoorbeeld leren sandalen laten maken, diverse designs, op maat voor 50 euro. Eerst maar even een bakje echte Italiaanse koffie gedronken, toen een beetje sightseeing en toen naar een "echte" Italiaanse pizzeria. En ja, hij was heel lekker. Daarna tot in de late uurtjes op een terras gezeten. Het was zelfs zo laat dat we bij de bakker al vers brood konden halen. Hij had het net gebakken...........

 Om half negen werd ik ruw gewekt door allerlei lawaai. Strompelend kruip ik uit bed en ga aan dek. Daar zie ik Rick en Tommie druk bezig met het hijsen van de zeilen. Ik ben verbaasd. We zouden toch een paar dagen hier blijven? Omdat het schip erg is afgedreven heeft Rick besloten om maar direct verder te varen naar Scilla (Calabria, het vaste land van ItaliŽ in de punt van de laars). Daar gaan mijn nieuwe slippers, jammer..... En ik wilde daar ook nog wel deze mail gaan versturen..... Nou ja, dat komt dan wel weer later. De rest van de dag wordt in gepaste rust doorgebracht. Een beetje slapen en luieren. Om 6 uur komen we in Scilla aan. Het aangezicht is een beetje armoedig, maar wel leuk. Kleine huisjes. Anker uit en tijd voor een biertje. Ze komen direct uit de diepvries. De damp slaat er vanaf. Een mooi stilleven. We spreken af dat we om 8 uur aan land gaan voor een bijzondere panini. Zit nu wat te typen op de laptop in het avondzonnetje terwijl de kerkklok half zeven slaat.


Vorige pagina